به گزارش ایکنا از همدان شهید حسین جلیلوند یکم فروردین ماه سال ۱۳۴۳ در روستای آریکان از توابع شهرستان تویسرکان در استان همدان و در خانواده‌ای کشاورز و ساده‌زیست به دنیا آمد. پدرش حمزه نام داشت. سال ۱۳۵۰ وارد دبستان شد و تحصیلات خود را آغاز کرد امابه دلیل مشکلات موجود و کمبود امکانات موفق به ادامه تحصیل نشد و تنها تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. نه ساله بود که پدر خود را از دست داد و طعم تلخ یتیمی را احساس کرد. مشغول کار شد تا کمک خرج خود و خانواده اش باشد. به کتب دینی و احکام علاقه داشت و سعی می کرد در مجالس مذهبی و هیئت‌های حسینی حضور فعال داشته باشد تا در مکتب آل الله درس ایثار و آزادگی فرابگیرد. در سال‌های انقلاب همچون دیگر دانش‌آموزان در راه پیروزی قیام بزرگ ملت ایران گام برداشت و از هیچ اقدامی در این مسیر فروگذار نکرد. با آغاز جنگ تحمیلی به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست و ملبس به لباس سبز پاسداری، روانی جبهه های نبرد حق علیه باطل شد تا در برابر رژیم بعث عراق بایستد و از کشور و انقلاب خود و آرمان‌های بلند نظام دفاع کند. در عملیات‌های متعدد شرکت کرد و در مناطق مختلف عملیاتی همراه با دیگر همرزمان خود حماسه ها آفرید. سرانجام در بیست و چهارم اردیبهشت ماه سال 1365 در منطقه عملیاتی شلمچه بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید و به مقام عند ربهم یرزقون نائل آمد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش قرار دارد.
وصیتنامه شهید حسین جلیلوند
«بسم الله الرحمن الرحیم وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ یُقْتَلُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْیَاءٌ وَلَکِنْ لَا تَشْعُرُونَ و آنان که در راه خدا کشته شده‌اند را مرده مپندارید بلکه آنان زنده ابدی هستند ولکن همه شما این حقیقت را در نخواهید یافت» (بقره آیه 154) خدا را بر نعمت هایش ستایش می کنم و بر توفیقاتش سپاس می‌گویم. برای نعمت‌های بی شمارش حمد و ثنا می گویم همان نعمت هایی که پایان ندارد و نمی توان آنها را تلافی و تدارک نمود و در نهایت آنها در ادراک نمی گنجد. به توحید و یگانگی خدا شهادت می‌دهم همان کلمه توحیدی که اخلاص را روح و حقیقت آن قرار داده و اندرون دلها بدان گواهی می دهد و اندیشه و افکار از آن روشن گردد. خدایی که بوسیله چشم دیده نشود و بوسیله زبان نتوان تضعیفش نمود و چگونگی او در خیال نیاید. شهادت می‌دهم که محمد(ص) بنده و رسول خداست همان محمدی که به برکت وجودش تاریکیها روشن و جهل و نادانی دلها برطرف شد و شهادت می دهم که علی ولی خداست . پروردگارا تو را سپاس می گویم که ما را در این برهه از زمان خلق کردی و نعمت بزرگ رهبری حضرت امام خمینی (مدظله) را به ما عطا فرمودی. خدایا تو را حمد و ثنا می گویم که به ما توفیق دادی که در جبهه‌های دفاع از اسلام حاضر شوم و توفیق جنگیدن در راه خودت را به ما عطا فرمودی. برادران و خواهران و پدران و مادران را عموما سفارش می کنم البته سفارشات و پیامها را شهدای عزیز گفته‌اند ولی من هم سفارشات آنها را تکرار می کنم. ای عزیزان من رفتم ولی شما را سفارش می کنم به اینکه قدر این انقلاب و مسئولین و مخصوصا امام عزیزمان را بدانید مبادا تنهایشان بگذارید اگر خواستید رستگار شوید معتقد به ولایت فقیه باشید. به همگی برادران و پدرانی که توان آمدن به جبهه را دارند تاکید می کنم که جبهه‌ها را خالی نگذارید. امروز حجت تمام شده و هیچ عذری ندارید. اگر در این راه کوتاهی کنید به روسیاهی ابدی گرفتار خواهید شد. این زندگی زود گذر دنیا ارزشی ندارد که بواسطه آن زندگی ابدی آخرت را خراب کنید. ای عزیزان این را بدانید که بالاخره باید از این دنیا رفت و بالاخره مرگ خواهد آمد و هیچکس در این دنیا ماندنی نیست پس این وضعیت را باید غنیمت شمرد و جان خود را به خدای خود هدیه داد. و اما سخنی با تو ای مادر عزیزم که زحمتها و رنجهای فراوان برای ما کشیدی. مادر جان من رفتم تا با خون خود به خط امام حسین (ع) میثاق بندم. من رفتم تا با خط انبیا و امامان و ولایت فقیه میثاق بندم. من رفتم تا زنجیرهای اسارت و بندگی غیر خدا را پاره کنم و سرسپرده خدا و اسلام شوم. آری مادر جان من رفتم تا به منتهی آرزویم که شهادت در راه خدا بود برسم. پس امیدوارم از اینکه من شهید شدم ناراحت نشوید و حلالم کنید. مادر جان حسین تو که از علی اکبر امام حسین (ع) بالاتر نیست فرزند تو که از این همه شهدای عزیزی که هر روز در فدای اسلام می شوند بالاتر نیست، پس به خود هیچگونه غم راه نده بلکه افتخار کن که فرزندت را اینچنین پرورش دادی که خدمتگذار اسلام و پیرو راه ابا عبدالله الحسین باشد. در پایان از تمامی کسانیکه حقی بر گردن این حقیر دارند عاجزانه تقاضا میکنم که حلالم کنند.
والسلام
15بهمن64
جلیلوند»
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.
