چرا علی کریمی، علی کریمی است؟

با علی کریمی می‌توان بر سر مسائل مختلف اختلاف نظر داشت و حتی نیش‌های او را نوش جان کرد اما در ماجرای پرچالش مربی‌گری در فوتبال ایران، بی‌تعارف صاحب یک چهره جدید شده‌ایم. او بی گمان علی کریمی است که با حضور در سپیدرود (که به نظر می‌رسید این فصل مردی با اعتبار کریمی قاعدتا نباید وجاهتش را با جفای صورت گرفته در حق این تیم مخدوش می‌کرد) شجاعانه زیر بار مسولیت رفت. این شجاعت اما در فلسفه مربی‌گری کریمی فقط نوعی ریسک یا ماجراجویی نیست. سپیدرود قبل از شروع این فصل قربانی اختلاف‌نظرها بود و کریمی هیچ نقشی در تیم بستن و مشکلاتش نداشت اما او باز هم وارد یک حکایت پر چالش دیگر شد.



حضور او در سپیدرود، تمام تیم را زیر و رو می‌کند، انرژی وصف ناشدنی برند علی کریمی منجر به یک اتفاق بزرگ در رشت می‌شود و همه چهره‌های موافق و مخالف برابر این عظمت سکوت می‌کنند. وقتی کریمی می‌آید، بازیکنانی که احساس سرخوردگی و تحقیر در آن‌ها موج می‌زد، غرور از دست رفته خود را پیدا می‌کنند و این‌گونه است سپیدرود که در آستانه فروپاشی بود، دوباره از خواب بیدار می‌شود.

بازگشت علی کریمی به ورزشگاه آزادی و قرار گرفتن او مقابل پرسپولیس اما در عجیب ترین حالت ممکن هیچ تقابلی را ایجاد نمی‌کند.
سکوها یک‌صدا نام کریمی را فریاد می‌زنند و تماشاگران تیم حریف با اسم علی کریمی عشق می‌کنند. میان همه مربیان نسل جدید که وارد فوتبال شدند و خواستند مربی شوند و اغلب نشدند اما علی کریمی یک استثناست. خاص بودن او در این است که تیمش حتی وقتی به هزار دلیل فنی مقابل پرسپولیس دفاع می‌کند، سپیدرود را پرخروش‌تر از همیشه می‌خواهد و آن‌ها را تشویق به حمله می‌کند.

کریمی در مربی‌گری نمی‌ترسد، او بازی را دوست دارد و حتی باختش هم مقابل پرسپولیس، طعمی تلخ و گزنده ندارد...

* منتشر شده در خبر ورزشی