عکاسان خبری از جان می‌گذرند تا بهترین‌ها را ثبت کنند- سارا ساسانی*

دسته‌بندی: فرهنگی و هنری
تاریخ انتشار: ۱۳۹۷ مهر ۳, سه‌شنبه ساعت ۱۶:۴۸۰ رأیبدون امتیاز
عکاسان خبری از جان می‌گذرند تا بهترین‌ها را ثبت کنند- سارا ساسانی*

تهران- ایرنا- اهواز شهری که سالهاست از زمین و زمان برایش می بارد و تنش می لرزد این بار آماج حملات تروریستی همزمان با رژۀ نیروهای نظامی قرار گرفت. تیراندازی شد و تیری در قلب اهواز داغدیده فرو رفت.

برنامۀ خبری در حال وقوع بود. عکاسان خبری هم در محل حاضر و در حال انجام مأموریت، اغلب عکاسان، عکاسان محلی بودند که در بخش شهرستان های خبرگزاری ها همکاری می کردند. برنامۀ رژه طبق روال همیشگی اش در این سال ها پیش می رفت که در هنگام رژۀ سوم صدایی نه عجیب اما غیر منتظره به گوش می رسد؛ صدای مسلسل وار اسلحه، صدای تیراندازی. به مدت 5 ثانیه صدا متوقف می شود اما پس از آن حاضرین متوجه می شوند حمله مسلحانه است و به سمت آنها تیراندازی می شود.
در این لحظه باید ترسید، فرار کرد، پناه گرفت و از این مهلکه جان سالم به در برد. عکاسان می دانند که در این شرایط بحرانی وظیفۀ حرفه ای آنها ثبت ماوقع است. هیچ یک از عکاسان حاضر دوربین خود را غلاف نکردند، آنها شروع کردند به عکاسی، سلاح عکاسان خبری دوربین آنهاست.
رفتار آنها شجاعانه بود، چرا که آنها هم انسان هستند، وحشت می کنند، می ترسند، مضطرب می شوند اما بر تمام این حالات فائق آمدند و کارشان را ادامه می دهند.
در شب این حادثه بیانیه ای از سوی انجمن عکاسان مطبوعات در محکومیت حملۀ تروریستی اهواز منتشر شد که در پایان این بیانیه، رشادت ها و شهامت عکاسان این رخداد مورد ستایش قرار گرفته و از سوی انجمن عکاسان تشکر و قدردانی شده است.
این اقدام در جای خود خوب و قابل تحسین است، اما در اینجا سؤالی در ذهن شکل می گیرد؛ این که چرا انجمن در مواقع دیگر بیانیه ای در حمایت از عکاسان خبری منتشر نمی کند؟ چرا انجمن با تغییر شرایط جامعه و قصوری که در حق عکاسان خبری می شود بیانیه ای صادر نمی کند؟
این حادثۀ تروریستی رخداد مهمی بود و باید ثبت می شد، اگر عکاسی در این لحظه قصور می کرد و نمی توانست بر ترس و وحشت خود غلبه کند و عکسی ثبت نمی شد حتماً از سوی دبیر بخش عکس و در مرتبۀ بالاتر از سوی مدیر مسئول مورد مؤاخذه قرار می گرفت.
اگر عکاس عکسی را از لحظه ای خاص ثبت نکند و اگر به موقع در محل حاضر نباشد، اگر عکس ها کمی دیر ارسال شوند، اگر عکس ها از کیفیت مطلوب نباشند، اگر عکاس تجهیزات مورد نظر را نداشته باشد، اگر ناغافل عکسی از اشخاص مورد نظر ثبت نکرده باشد، اگر در مواردی مجموع عکس ها باب طبع مدیران خبری نباشد و مسائل دیگر، اگر هر کدام از این موارد اتفاق بیفتد، عکاس مورد موآخذه قرار می گیرد، تعلیق می شود، جریمه می شود و حتی اخراج می شود.
اما اگر عکاس استخدام نشود، اگر قراردادی میان او و خبرگزاری منعقد نشود، اگر بیمه نداشته باشد، اگر تجهیزات عکاسی به او ندهند، اگر حقوق او در موقع مقرر واریز نشود، اگر به او حق مأموریت ندهند، اگر اضافه کاری و مزایا نداشته باشد، اگر حق التصویر باشد و حق التصویر باقی بماند، اگر استهلاک دوربین و تجهیزات او پرداخت نشود، اگر حق التصویر او به موقع واریز نشود یا صالاً پرداخت نشود، اگر حق التصویر او با توجه به تورم افزایش نیابد، اگر دوربین او آسیب ببیند، اگر تجهیزات او خراب بشود، اگر عکس های او منتشر نشود، اگر برخی عکس های او بی دلیل حذف شود و اگرهای دیگر، او نمی تواند به جایی شکایت ببرد جز «انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ایران»، تنها مجموعه ای که می تواند حامی عکاسان خبری باشد صنف عکاسان است.
دیدن و ستایش رشادت ها و شهامت عکاسان خبری در یک رویداد تلخ ملی و امنیتی بسیار شایسته و پسندیده است. صدور بیانیه ای در محکومیت یک اتفاق و در ضمیمۀ آن تشکر و قدردانی از حضور مستمر و تأثیرگذار عکاسان در حادثه و ثبت آن مانعی ندارد و مورد توجه است.
آیا رسالت و وظیفۀ یک انجمن تنها تشکر و تحسین و توزیع جوایز است. بهتر بود این انجمن در مقابل منتشر نشدن عکس های یک عکاس حاضر در این رخداد و منع آن از سوی مسئول خبرگزاری واکنش نشان می داد، بهتر بود در مورد ضبط دوربینِ عکاسیِ یکی دیگر از عکاسان این حادثه واکنش نشان می داد و متنی منتشر می کرد.
فارغ از این رویداد خبری خاص در تمام این سال ها عکاسان از ناامنی شغلی، درآمد ناکافی، آینده ای مبهم در پیش رو، رنج می برند و از آنجایی که اغلب اعضای انجمن به ویژه اعضای تصمیم گیرندۀ آن، هیآت مدیرۀ انجمن دبیران بخش عکس در خبرگزاری های مختلف و روزنامه ها و نشریات هستند و از مسائل و مصائب عکاسان خبری باخبر هستند و چیزی از چشم آنها پنهان نیست.
انتظار می رفت در این سال ها بیانیه های زیادی از سوی انجمن عکاسان مطبوعات در محکوم کردن تمام کوتاهی ها و بی توجهی ها به عکاسان خبری به ویژه عکاسان حق التصویر و به خصوص عکاسان حق التصویر ساکن در شهرستان ها مدون و منتشر می شد.
عکاسان خبری از جان خود می گذرند تا در حرفه شان به بهترین شکل ظاهر شوند و بهترین عکس ها را در طول تاریخ ثبت کنند و تنها اجتماعی که از لحاظ حقوقی می تواند حامی و پشتیبان آنها باشد صنف عکاسان مطبوعات است امیدوارم انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ایران این ضرورت را بیش از پیش درک کند و سایۀ حمایت خود را گسترده تر و پرمایه تر کند.
* عکاس خبری
فراهنگ**9031**

اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...