«نَه به جنگ از اول تا آخر» - زینب کارگر *

تاریخ خود گواه است که ایران و ایرانی‌ جماعت، هیچگاه خواهان جنگ و جدال نبوده و هر گاه تن به جنگ داده، از سرِ ناچاری و برای دفاع بوده و بَس.
برخورد و تضاد، صفت ذاتی بشر و زندگی جمعی است و از ابتدای خلقت، روی ناخوشایندش را به آدم و عالَم نشان داده است تا به کنون.
صفحات تاریخ بشری پُر است از جنگ و خونریزی، شکست و پیروزی، از دست دادن‌ها و به دست آوردن‌ها، دیوار کشیدن‌ها و پل ساختن‌ها، فصل‌ها و وصل‌ها و عاقبت، اندوه روزهای از دست رفته.
میهنِ من؛ «ایران» این قطعه از بهشت زمین، به جُرم داشته‌های خدادادی، هزاره‌ها و قرن‌ها رَشک دوست و دشمن بوده و در معرض تاخت و تاز.
سرزمینی که بسته به قوت و قدرت فرزندانش، گاه چترش را از رود سند تا دانوب در اروپا و از آسیای میانه تا شمال شرقی آفریقا گسترانده و گاه، دامان مهرش را قدری جمع‌تر کرده و گاه، پاره‌هایی از تن را به جور و اشک و آه مردمانش به دیگران، وا نهاده است.
سرزمینی که بارها و بارها سوخته و دوباره رَخت سبز بر تن کرده، بر خاک افتاده و باز با سری بلند برخاسته، بر جای خون فرزندانش شقایق سرخ نشانده و سیاووش‌وار، پاک و منزه از آتش هرآنچه پلیدی و پلشتی است سر برآورده.
هر کشوری چه آنها که چند دهه و سده از عمرشان می گذرد و اندک آنهایی که تمدنهایی چند هزار ساله دارند، کم و بیش درگیر جنگ بوده و برخی هنوز هم هستند، اما به واقع، کدام‌یک مُدارای ایران را داشته است؟
و ایران امروز به حق، در جایگاه آموزگار حُسن همجواری در عالم است؛ نزدیک‌ترین گواه اینکه با آنهایی که روزگاری بخشی از پیکرش بودند و پس از معاهده‌هایی سراسر سرافکندگی و ظلم و جور، امروز همسایه‌اش شده‌اند بر سر سفره نوروز می‌نشیند و جشن مشترک می‌گیرد برای آغازی دوباره و دوباره. از آن غریب‌تر با همسایه‌ای که هشت سال تمام، در جنگی ناخواسته درگیرش کرده بود امروز پیوند برادری بسته و چشم بر روی ویرانگری‌های خانمان‌برانداز بر هم نهاده و کمر بسته به آبادی خانه همسایه، هرچند کام مردمانش هنوز تلخ است از آن شوکران هشت ساله.
و این شبان و روزان که گوش فلک پُر است از صدای طبل و شیپور جنگ و تنبیه و تحریم، آنان که نعل وارونه می‌زنند، خواهند دید که ایرانِ استوار خواهان صلح بوده، هست و خواهد ماند و طنین صلح‌طلبی خود را به گوش جهانیان خواهد رساند.
*خبرنگار ایرنا
فراهنگ**1055**9053