عصر ایران ؛ نهال موسوی - روز چهارشنبه (4 مهر 1397) محمدرضا فرجی (مدیرکل دفتر سینمای حرفه‌ای - وزارت ارشاد) با ابلاغ بخشنامه ای به پخش کنندگان سینما اعلام کرد هرگونه تبلیغات فیلم های سینمایی در فضای مجازی منوط به کسب مجوز و اخذ تعهدنامه تبلیغات از تهیه کننده و پخش کننده اثر است.
در متن بخشنامه مذکور اعلام شده است : « در تعهدنامه تبلیغات در فضای مجازی تهیه کننده، پخش کننده با حضور در اداره کل سینمای حرفه ای سازمان سینمایی متعهد و ملتزم به رعایت کلیه قوانین و مقررات مربوط درخصوص پخش هرگونه تبلیغات در فضای مجازی بوده و الزام به اخذ مجوزهای لازم برای مواد تبلیغی همچون تیزر، آنونس، عکس، پوستر و غیره بر اساس آخرین نسخه فیلم دارای پروانه نمایش از سینمای حرفه ای خواهند بود و در صورت تخلف و پخش و یا اقدام بدون مجوز، سازمان سینمایی مجاز است در راستای جلوگیری از نقض قوانین و سیاست های سازمان امور سینمایی نسبت به توقیف یا جلوگیری از اکران سینمایی، پخش نمایش خانگی و توزیع فیلم مذکور در داخل و خارج از کشور اقدام نماید.»
بخشنامه ابلاغ شده ما را به فکر وا می دارد که چه اتفاقی باعث صدور چنین دستوری شده است، سازمان سینمایی اعلام کرده است: « نظر به اقدامات اخیر بعضی از دفاتر پخش فیلم یا صاحبان آثار در حوزه تبلیغات غیرمجاز و غیرمتعارف که بعضا از صحنه های حذف شده فیلم و یا ترانه های غیرمجاز به منظور تبلیغ در شبکه های مجازی با هدف جذب مخاطب و تماشاگر اقدام نموده اند » دلیل این تصمیم بوده است.
در نگاهی ساده می توان دریافت که این بخشنامه چند نکته غیر قابل حل دارد: اگر فرد یا افرادی با مواد تبلیغی یک فیلم کاری بکنند و آنرا در دنیای مجازی منتشر کنند آیا مسؤلیت این اتفاق را باید صاحب فیلم یا پخش کننده بر عهده بگیرد؟
برای مثال اگر به هر دلیلی فرد یا افرادی بر روی تصاویر تبلیغاتی یک فیلم آهنگی غیر مجاز و غیر متعارف گذاشته و آنرا در فضای مجازی پخش کنند چاره چیست؟ تهیه کننده و پخش کننده فیلم چه می توانند بکنند؟ چه واکنشی می توانند نشان دهند تا متضرر نشوند؟ چگونه می توانند پیگیری کنند که این قضیه متوقف شود یا ادامه پیدا نکند. در واقع مسولیتی را در حوزه‌ای متعهد شده‌اند که نمی‌توانند بر آن کنترلی داشته باشند.
تنها ثمره این اقدام وزارت ارشاد این است که تهیه کننده و پخش کننده را مجرم می کند برای اقدامی که شاید هیچ نقشی در آن نداشته باشد.
زمانی که وبلاگ‌نویسی بسیار رونق داشت و خبری از شبکه های اجتماعی کنونی نبود وزارت ارشاد اعلام کرد که وبلاگ ها برای فعالیت باید مجوز بگیرند اما این اقدام با طنز و تمسخر افکار عمومی و فعالان فضای مجازی روبه رو شد چرا که بسیاری می گفتند وزارت ارشاد از طبیعت کار وبلاگ ها و حجم و تعداد آنها اطلاع ندارد.
این بخشنامه وزارت ارشاد البته به سرعت لغو شد.
حالا انگار در سازمان سینمایی شناختی از دنیای مجازی وجود ندارد که چنین بخشنامه‌ای صادر شده است والا هر کس که در فضای مجازی مدتی فعال باشد به راحتی می تواند درک کند که عملا چنین دستوری جایی از اعراب ندارد و نمی توان بر این حیطه کنترلی چنین خط کشی شده انجام داد.
اساسا همیشه فیلمسازان و هنرمندان از ساختارهای دست و پا گیر اخذ مجوزهای گوناگون شاکی و گله‌مند هستند و همواره از سازمان سینمایی انتظار دارند که ساز و کاری اختیار شود تا این موارد به حداقل برسد ولی گویا نه تنها قرار نیست که حجم این امورات اداری و زمان‌بر کمتر شود بلکه همچنان در حال افزایش است.
حال علاوه بر پروانه ساخت، پروانه نمایش، و انواع و اقسام مجوزها برای فیلم برداری در سطح شهر و خارج شهر، اماکن متفرقه(مترو، پارک، مسجد و ...) این مجوز فعالیت در دنیای مجازی هم باید به آن اضافه کرد.
دولتی که رئیسش (حسن روحانی) وعده داده بود محیط کسب و کار را بهبود ببخشد حالا به جای کاهش مجوزهای دست و پا گیر و غیرمفید و دردسرساز در بخش های مختلف تولید فیلم، روز به روز به تعداد مجوزها نیز اضافه می کند.
