
بخش مهمی از زندگی شاکر، صرفِ به نظم درآوردن نهجالبلاغه و شرح عارفانه زندگی یاران امام حسین(ع) شده است و برای همین دکتر محمدرضا قنبری طی مقالهای ۶۶ صفحهای ضمن نقد و بررسی شعرهای این شاعر، به مرور تاریخچه شعرهای دینی و مذهبی در ادبیات ایران پرداخته است.
به گفته او، مدار همه سرودههای شاکرنامه، حِکمی و تعلیمی است و با پشتوانهای از آیات قرآن و احادیث و تاریخ اسلام به دنبال رهنمود و رهگشایی برای جوامع انسانی است.
وی در مقدمه کتاب مینویسد: «مرحوم شاکر در قالب مثنوی بهتر و بیشتر داد سخن داده است؛ بهویژه در مثنوی درخشان «سرگذشت» این جنبه از شعر به نحو بارزتری رخ مینماید. مثنویهای شاعر بسیار روان و تاثیرگذار است.»
بر اساس این خبر، حبیبالله شاکر (اَسکی) از شاعران و حکمای سرشناس معاصر شهرستان آمل است که مردم این شهر خاطره شهردار بودن او را در اوایل دهه ۴۰ شمسی با نیکی به یاد میآورند.
طی ۴۳ سال گذشته خانواده شاکر تلاشهایی برای انتشار این دیوان انجام داده بودند و سرانجام محمدرضا قنبری توانست با همکاری فرزند شاعر، یعنی سیروس شاکر، این دیوان را منتشر کند.
هنوز بخشهایی از شعرهای شاکر روی نوارهای صوتی و دفترهای قدیمی وجود دارد که قرار است در آینده نزدیک منتشر شود.
