تو هم‌چنان پابرجایی!
ما خودمان را به نام تو می‌شناسیم و به این نشانی افتخار می‌کنیم. در وصف حضور تو چه تعبیر تازه‌ای می‌توان بر زبان آورد؟
تو را به دریایی تشبیه کنیم که رود‌هایی چون ما در مسیر تو رو به جلو می‌رویم؟ تو را به درختی تشبیه کنیم که تمام شاخه‌ها و برگ‌ها را در کنار هم نگه می‌دارد؟ یا تو را به خورشید تشبیه کنیم که گل‌های آفتابگردان به سمتش بر‌می‌گردند تا بگویند نشان ما همان خورشید است؟
در جهان، خلقت‌های بسیاری وجود دارد که می‌توانیم تو را به آن‌ها تشبیه کنیم. اما من فکر می‌کنم هر خلقتی هر‌قدر هم که زیبا و با‌شکوه باشد، شبیه به خلقت تو نیست. تو دقیقاً مثل خودِ خودت هستی و هیچ خلقتی نمی‌تواند این شباهت را تعبیر کند. در خلقت نوع انسان، تو برای دنیا زیباترینی و دنیا در حافظه‌اش تا ابد تو را ثبت کرده است؛ چه در میان ما باشی و دیده شوی و چه از چشم‌های ما دور شده باشی.
خلقت تو قصه‌ی عجیبی دارد. محبت تو بی‌نهایت بار تکثیر شده است. در قلب هر کودک مسلمانی که به دنیا می‌آید، از سال‌های خیلی دور تا سال‌های نا‌پیدای آینده، محبت تو نیز متولد می‌شود.
نام تو، از آن دسته نام‌های گرامی است که ما از ابتدای کودکی آن‌ها را آموخته‌ایم. راستش همیشه با خودم فکر کرده‌ام که ما چه‌قدر خوشبختیم که محبت انسانی مانند تو را در قلبمان داریم. در ادامه‌ی این فکر سؤالی در ذهنم شکل گرفته است: «تو هم از این‌که ما به نشانی‌ات شناخته می‌شویم، خوشحالی؟»
می‌دانم آن روز دور، آن روز خیلی‌خیلی دور که از میانمان رفتی، روز غمگینی بوده است. می‌توانم تصور کنم چه سوگ عمیقی در دل تمام آن‌هایی وجود داشت که دوستت داشتند و به راهت بودند. می‌توانم چشم‌هایم را ببندم و از تصور آن غم گریه کنم. بعد از گذشت سال‌های بسیار، تو این‌چنین به من نزدیکی که از تصور آن روز، به‌حدی غمگین می‌شوم که انگار همین حالا رفته‌ای.
اما من به تاریخ و روز‌ها و سال‌ها کاری ندارم. من تو را زنده‌ی ازلی و ابدیِ قلبم می‌دانم. تا وقتی قلب من می‌تپد، تو در من هم ادامه داری و هم‌چنان در قلب تمام کسانی که دوستت دارند، زنده خواهی ماند. این‌چنین است که خلقتت بسیار عجیب است. انگار تا ابد ادامه دارد. من حساب حضوری چنین معجزه‌وار را از حساب تقویم و روز‌ها و سال‌ها جدا می‌کنم. اگر تقویم روزی را به دنیا نشان می‌دهد که روز رفتن توست، من هم قلبم را نشان دنیا می‌دهم که می‌گوید تو هنوز پابرجایی.
