شفقنا- علی صالح‌آبادی، مدیرمسئول روزنامه ستاره صبح در سرمقاله امروز این روزنامه نوشت، عده‌ای می‌گویند ۴۰ سال است که جمهوری اسلامی در شرایط تحریم زیسته و اتفاق خاصی هم رخ نداده است و نتیجه می‌گیرند که این بار هم مثل گذشته اتفاقی نخواهد افتاد. مقامات هم خطاب به مردم می‌گویند: نگران نباشید مشکلی پیش نمی‌آید زیرا ایران کشور پولداری است و تحریم‌ها را هم باافتخار دور می‌زنیم. البته نمی‌گویند آیا دور زدن تحریم‌ها با هزینه یا بدون هزینه است و چه تأثیری بر زندگی مردم و سبد خانوار دارد؟رئیس‌جمهور چندی پیش در واکنش به تحریم‌ها گفت: چند ماه است که تحریم‌ها به مردم فشار وارد کرده و در چند ماه آینده هم ممکن است فشار اقتصادی بر مردم وارد شود اما بعد وضع بهتر خواهد شد. البته او توضیح نداد چگونه وضع بهتر خواهد شد؟اینکه به مردم امید داده شود، امر پسندیده‌ای است اما شرطش این است که مردم حرف مسئولان را با گفته‌های قبلی آنان مقایسه و باور کنند، علت اینکه اعتماد افراد سلب شده، این است که بعضاً حرف‌هایی زده می‌شود و وعده‌هایی هم داده می‌شود که در عمل خلاف آن وجود دارد، در این شرایط در جامعه باوری شکل می‌گیرد که سرمایه اجتماعی را به تحلیل می‌برد و اعتماد افراد به قانون‌گذاران که مسئولیت اصلی مشکلات کشور بر دوش آنان است و همچنین مجریان کاهش می‌یابد. مسئولان با خود خلوت کنند و حرف‌های گذشته خود را مرور کنند که چه‌حرف‌ها و چه وعده‌هایی برای بهبود زندگی مردم داده‌اند و بعد قضاوت کنند که چه میزان از حرف‌ها و وعده‌هایشان محقق شده است. به عقیده نویسنده شروع دوره جدید تحریم‌ها که از ۱۴ آبان آغاز شد این فرصت را پیش آورده تا مقامات به‌جای حرف‌هایی که کمتر باور می‌شود با مردم صادقانه صحبت کنند و از آن‌ها کمک بخواهند و بگویند دور جدید تحریم‌ها سبب خواهد شد تا دسترسی ایران به پول، کالا و… نسبت به قبل کاهش یابد و مهم‌تر اینکه به مردم بگویند که علت اصلی خصومت ایالات‌متحده با ایران، سیاسی، اقتصادی، ایدئولوژیک یا چیز دیگری است و دراین‌ارتباط نظر صاحب‌نظران، اندیشمندان، نخبگان را جویا شوند و آنچه روی آن اجماع حاصل شد به آن عمل کنند زیرا مردم اگر قانع شوند حامی سیاست‌ها خواهند بود. تجربه نشان داده که افراد خیرخواه و ملی، بدخواه مردم نیستند، بلکه نگران سرنوشت ایران و مردمان آن هستند، پس در شرایط نه‌چندان آسان کنونی بهتر است واقع‌بین، واقع‌نگر، دوراندیش و به فکر تعامل با نخبگان داخل و دنیا برای حفظ کشور بود. دراین‌ارتباط باید به مردم آموزش داده شود که حرص و ولع خرید کالا و انبار آن برای روز مبادا را نداشته باشند و صرفه‌جویی پیشه کنند و به لحاظ فکری بپذیرند که هر چه هست یا نیست متعلق به همه است. در چنین شرایطی همه می‌توانند تحریم‌ها را بشناسند و با آن کنار بیایند.
