شبگردی خبرنگاران در منطقه 4 شهرداری
خبرنگاران ابتدا از دو طرح حیات شبانه بازدید کردند که یکی از آن ها به تازگی راه اندازی شده بود و هنوز رونق آنچنانی نداشت، دیگری هم بیش از شش ماه بود راه افتاده بود و اتفاقاً پررونق بود.
هادی سنجری، رییس اداره سرمایه گذاری و مشارکت های مردمی منطقه چهار با اشاره به رتبه اول منطقه در وسعت و نیز جذب سرمایه گذاری در سال جاری گفت: طبق سیاست های کلی شهرداری تهران مبنی بر کسب درآمد از راه هایی جز فروش تراکم و شهرفروشی، یکی از برنامه های ما برپایی حیات شبانه در منطقه بود که 15 نقطه را شناسایی کردیم. قرارداد اجرای حیات شبانه در 9 نقطه با فراخوانی که داده شد با سرمایه گذارهای مربوطه بسته شده است و 6 نقطه نیز در مرحله عقد قرارداد هستیم.
خبرنگاران در اولین نقطه به پارک گلریز رفتند که در آن 6 کانکس برای فروش اقلام خوراکی به مردم محلی و افرادی که به پارک آمده بودند نصب شده بود. از آن جا که این کانکس ها به تازگی راه اندازی شده هنوز رونق زیادی نداشت اما نکته جالب این بود که قرارداد این کار با سرمایه گذار به شکل B.L.O.T. بسته شده بود؛ به این معنا که سرمایه گذار محوطه ای را برای فعالیت انتخاب کرده و کار خود را شروع می کند و بعد از بهره برداری و استفاده برای مدت چند ساله که در قرارداد آمده است، تمامی تجهیزات به صورت سالم به شهرداری واگذار خواهد شد. در طول این مدت شهرداری هیچ وجهی از سرمایه گذار دریافت نمی کند و سرمایه گذار صرفا موظف است که هزینه تامین و نگهداری پارکی که در آن مستقر است را بپردازد.
به گفته سنجری تمامی قراردادهای حیات شبانه به این شکل اجرا خواهند شد که ضمن داشتن جذابیت بالا برای سرمایه گذاران برای شهرداری نیز درآمد پایدار ایجاد می کند.
خبرنگاران از پروژه مشابه دیگری در بوستان تولد (سنگی) بازدید کردند که چون مدت بیشتری بود راه اندازی شده بود، رونق بیشتری داشت.
خبرنگاران در ادامه به دو نقطه متفاوت از بازدیدهای قبل رفتند؛ اول به یک سامان سرا در لویزان سر زدند که زنان کارتن خواب، معتاد و بیماران روانی و معلولان ذهنی را نگهداری می کرد.
به گفته گل محمدی، مسئول سامان سرای لویزان این مجموعه ظرفیت 150 مددجو را دارد و در آن زنان معتاد، کارتن خواب ها و حتی زنانی که باردار هستند یا بچه دارند و جایی برای خواب ندارند نگهداری می شوند.
گل محمدی گفت که تمامی افراد در این مجموعه توسط نیروی انتظامی در سطح شهر جذب شده و با حکم قاضی در این جا نگهداری می شوند و اگر هم لازم باشد که ترخیص شوند باید با حکم قاضی باشد.
در این سامان سرا به مددجویان خدمات مددکاری، بهداشت و درمان، حقوقی و قضایی و روانشناسی داده می شود و تنها در صورتی یک فرد از این جا ترخیص می شود که یا به مراکز مربوطه مثل سازمان بهزیستی و ... تحویل داده شود و یا خانواده های این افراد شناسایی شده و به خانواده ها تحویل داده شوند.
پزشک عمومی و روانشناس به صورت دائم در این سامان سرا حضور دارد و در صورت لزوم مددجویان از خدمات آن ها بهره مند خواهند شد.
مسئول این سامان سرا گفت هر فرد در این سامان سرا به صورت متوسط هر روز 180 هزار تومان هزینه دارد که تمامی آن را شهرداری پرداخت می کند. اما او از کمک های خیرین استقبال می کند و می گوید که این سامان سرا به کمک های مردمی نیاز دارد و برای ارائه خدمات بهتر از کمک های خیرین استقبال می کند.
او یکی از مشکلات این سامان سرا را عدم همراهی بهزیستی در پذیرش برخی مددجویان این مجموعه می داند که باید به سازمان بهزیستی تحویل داده شوند اما این سازمان به هر دلیل گاهی تعلل و از پذیرش خودداری می کند.
معصومه سادات عمارتی – معاون اجتماعی شهرداری منطقه 4 – درباره این سامان سرا به خبرنگار شهرنوشت گفت: این مجموعه با مددجویانی سر و کار دارد که دارای مشکلات جسمی و روحی شدیدی هستند و به همین دلیل کادر این مجموعه با دشواری های زیادی در ارائه خدمات به این افراد مواجه است و لازم است که علاوه بر شهرداری سایر مراکز ذیربط نیز این سامان سرا را یاری کنند. با توجه به برخی مشکلات اقتصادی اخیر ما گاهی در تامین مایحتاج اولیه این مددجویان هم با مشکل مواجه می شویم و از آنجا که خدمات این مجموعه کاملا خیریه ای و انسان دوستانه است دست یاری به سوی همه خیرین و دست اندرکاران دراز می کنیم تا این مددجویان روزهای بهتر و خدمات بیشتری دریافت کنند.
بیشتر مددجویانی که در اینجا نگهداری می شوند افرادی هستند که به هر دلیلی از جامعه طرد شده اند، یکی می گوید معتاد بوده و خانواده ترکش کرده یکی می گوید فراموشی گرفته و نمی داند خانواده اش کجاست، یکی هم به دلیل بزهکاری مجبور به ترک خانه و خانواده اش شده و یکی هم پیر است و کس و کاری ندارد.
از آنجا که هیچ کس به اختیار خود به این مجموعه نیامده است و به اختیار خود هم نمی تواند این سامان سرا را ترک کند در میان مددجویان یک دلخوری و تمایل ناشی از نارضایتی از ماندن در این سامان سرا دیده می شد، اما مشاهدات خبرنگار شهرنوشت نشان می داد که امکانات و خدمات ارائه شده به این مددجویان رضایت نسبی آنها را جلب کرده بود.
خبرنگاران بعد از این به مددسرا یا گرمخانه ای در همان حوالی رفتند که متعلق به آقایان بود، این گرمخانه که ظرفیت 50 نفر را دارد توسط یک بانوی مددکار اداره می شد که با وسواس نظافت مجموعه را حفظ کرده بود. پریسا افکاری که داوطلبانه این مجموعه را اداره می کرد همه مددجویان را به اسم کوچکشان صدا می کرد، او تاکید داشت که داخل مجموعه با نظافت کامل اداره شود. مددجویان این گرمخانه روزها پی کارهای خودشان می رفتند و شب برای صرف ناهار و استراحت شبانه به این مجموعه می آمدند و با صرف صبحانه فردا دوباره از مجموعه خارج می شدند.
به گفته افکاری هر مددجویی تمام وسایل و حتی لباس های خود را باید به امانت دار تحویل داده و پس از استحمام و پوشیدن لباس هایی که مجموعه در اختیارش قرار می دهد، وارد ساختمان شود. او تاکید داشت مددجویان از مصرف هر گونه مواد مخدر حتی سیگار در مجموعه خودداری می کنند. البته در حیاط ساختمان قسمتی برای مصرف سیگار در نظر گرفته شده بود.
افکاری گفت عاشقانه کارش را دوست دارد و علت انتخاب این شغل که تابع تحصیلاتش هم هست، مواجه شدن با افرادی آسیب دیده از این جنس در خانواده خود است.
با این که ظرفیت این مجموعه 50 نفر است اما خانم افکاری عنوان کرد گاهی تا هفتاد نفر را هم در این ساختمان جا داده است.
هزینه اسکان شبانه و خدمات به آن ها تقریبا روزی 15 الی 20 هزار تومان است که بیشتر این هزینه را شهرداری تقبل می کند و خانم افکاری می گوید بنا به دلایل شخصی، بخشی از هزینه ها را خودش پرداخت می کند. او از کمک خیرین برای اداره این مجموعه استقبال می کند و دوست دارد که یک گرمخانه هم مخصوص بانوان داشته باشد و به مددجویان زن هم کمک کند.
شیوه رفتار افکاری که مثلا همه مددجویان را با نام کوچک صدا می زند و یا آنها را در کارهای مجموعه مشارکت می دهد برای اهالی این ساختمان خوشایند است، مثلا یکی از این افراد که نامش داود بود می گفت یک سال و نیم هست که کسی او را با اسم صدا نزده است و همین که خانم افکاری او را داود خطاب می کند برایش بسیار ارزشمند است.
خبرنگاران شهری شب گذشته دو نیمه متفاوت از زندگی در یک شهر را از نزدیک دیدند، نیمه ای پر از شادی و لذت بردن در پارک و رستوران در کنار خانواده و دوست و نیمه دیگر زندگی در مجموعه های که بی خانمانی و آسیب دیدگی و ناامیدی اهالی آن ها را دور هم جمع کرده است.منبع : شهرنوشت
خبرنگاران حوزه شهری شب گذشته از دو طرح حیات شبانه و سامانسراهای منطقه 4 بازدید کردند. در این برنامه سیدعلیرضا حسینی شهردار منطقه 4، برخی مدیران منطقه ای و سرپرست مرکز ارتباطات و امور بین الملل شهرداری تهران خبرنگاران را همراهی می کردند.
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :
تاریخ : چهارشنبه 1397/09/07 ساعت 14:29

هادی سنجری، رییس اداره سرمایه گذاری و مشارکت های مردمی منطقه چهار با اشاره به رتبه اول منطقه در وسعت و نیز جذب سرمایه گذاری در سال جاری گفت: طبق سیاست های کلی شهرداری تهران مبنی بر کسب درآمد از راه هایی جز فروش تراکم و شهرفروشی، یکی از برنامه های ما برپایی حیات شبانه در منطقه بود که 15 نقطه را شناسایی کردیم. قرارداد اجرای حیات شبانه در 9 نقطه با فراخوانی که داده شد با سرمایه گذارهای مربوطه بسته شده است و 6 نقطه نیز در مرحله عقد قرارداد هستیم.
خبرنگاران در اولین نقطه به پارک گلریز رفتند که در آن 6 کانکس برای فروش اقلام خوراکی به مردم محلی و افرادی که به پارک آمده بودند نصب شده بود. از آن جا که این کانکس ها به تازگی راه اندازی شده هنوز رونق زیادی نداشت اما نکته جالب این بود که قرارداد این کار با سرمایه گذار به شکل B.L.O.T. بسته شده بود؛ به این معنا که سرمایه گذار محوطه ای را برای فعالیت انتخاب کرده و کار خود را شروع می کند و بعد از بهره برداری و استفاده برای مدت چند ساله که در قرارداد آمده است، تمامی تجهیزات به صورت سالم به شهرداری واگذار خواهد شد. در طول این مدت شهرداری هیچ وجهی از سرمایه گذار دریافت نمی کند و سرمایه گذار صرفا موظف است که هزینه تامین و نگهداری پارکی که در آن مستقر است را بپردازد.
به گفته سنجری تمامی قراردادهای حیات شبانه به این شکل اجرا خواهند شد که ضمن داشتن جذابیت بالا برای سرمایه گذاران برای شهرداری نیز درآمد پایدار ایجاد می کند.
خبرنگاران از پروژه مشابه دیگری در بوستان تولد (سنگی) بازدید کردند که چون مدت بیشتری بود راه اندازی شده بود، رونق بیشتری داشت.
خبرنگاران در ادامه به دو نقطه متفاوت از بازدیدهای قبل رفتند؛ اول به یک سامان سرا در لویزان سر زدند که زنان کارتن خواب، معتاد و بیماران روانی و معلولان ذهنی را نگهداری می کرد.
به گفته گل محمدی، مسئول سامان سرای لویزان این مجموعه ظرفیت 150 مددجو را دارد و در آن زنان معتاد، کارتن خواب ها و حتی زنانی که باردار هستند یا بچه دارند و جایی برای خواب ندارند نگهداری می شوند.
گل محمدی گفت که تمامی افراد در این مجموعه توسط نیروی انتظامی در سطح شهر جذب شده و با حکم قاضی در این جا نگهداری می شوند و اگر هم لازم باشد که ترخیص شوند باید با حکم قاضی باشد.
در این سامان سرا به مددجویان خدمات مددکاری، بهداشت و درمان، حقوقی و قضایی و روانشناسی داده می شود و تنها در صورتی یک فرد از این جا ترخیص می شود که یا به مراکز مربوطه مثل سازمان بهزیستی و ... تحویل داده شود و یا خانواده های این افراد شناسایی شده و به خانواده ها تحویل داده شوند.
پزشک عمومی و روانشناس به صورت دائم در این سامان سرا حضور دارد و در صورت لزوم مددجویان از خدمات آن ها بهره مند خواهند شد.
مسئول این سامان سرا گفت هر فرد در این سامان سرا به صورت متوسط هر روز 180 هزار تومان هزینه دارد که تمامی آن را شهرداری پرداخت می کند. اما او از کمک های خیرین استقبال می کند و می گوید که این سامان سرا به کمک های مردمی نیاز دارد و برای ارائه خدمات بهتر از کمک های خیرین استقبال می کند.
او یکی از مشکلات این سامان سرا را عدم همراهی بهزیستی در پذیرش برخی مددجویان این مجموعه می داند که باید به سازمان بهزیستی تحویل داده شوند اما این سازمان به هر دلیل گاهی تعلل و از پذیرش خودداری می کند.
معصومه سادات عمارتی – معاون اجتماعی شهرداری منطقه 4 – درباره این سامان سرا به خبرنگار شهرنوشت گفت: این مجموعه با مددجویانی سر و کار دارد که دارای مشکلات جسمی و روحی شدیدی هستند و به همین دلیل کادر این مجموعه با دشواری های زیادی در ارائه خدمات به این افراد مواجه است و لازم است که علاوه بر شهرداری سایر مراکز ذیربط نیز این سامان سرا را یاری کنند. با توجه به برخی مشکلات اقتصادی اخیر ما گاهی در تامین مایحتاج اولیه این مددجویان هم با مشکل مواجه می شویم و از آنجا که خدمات این مجموعه کاملا خیریه ای و انسان دوستانه است دست یاری به سوی همه خیرین و دست اندرکاران دراز می کنیم تا این مددجویان روزهای بهتر و خدمات بیشتری دریافت کنند.
بیشتر مددجویانی که در اینجا نگهداری می شوند افرادی هستند که به هر دلیلی از جامعه طرد شده اند، یکی می گوید معتاد بوده و خانواده ترکش کرده یکی می گوید فراموشی گرفته و نمی داند خانواده اش کجاست، یکی هم به دلیل بزهکاری مجبور به ترک خانه و خانواده اش شده و یکی هم پیر است و کس و کاری ندارد.
از آنجا که هیچ کس به اختیار خود به این مجموعه نیامده است و به اختیار خود هم نمی تواند این سامان سرا را ترک کند در میان مددجویان یک دلخوری و تمایل ناشی از نارضایتی از ماندن در این سامان سرا دیده می شد، اما مشاهدات خبرنگار شهرنوشت نشان می داد که امکانات و خدمات ارائه شده به این مددجویان رضایت نسبی آنها را جلب کرده بود.
خبرنگاران بعد از این به مددسرا یا گرمخانه ای در همان حوالی رفتند که متعلق به آقایان بود، این گرمخانه که ظرفیت 50 نفر را دارد توسط یک بانوی مددکار اداره می شد که با وسواس نظافت مجموعه را حفظ کرده بود. پریسا افکاری که داوطلبانه این مجموعه را اداره می کرد همه مددجویان را به اسم کوچکشان صدا می کرد، او تاکید داشت که داخل مجموعه با نظافت کامل اداره شود. مددجویان این گرمخانه روزها پی کارهای خودشان می رفتند و شب برای صرف ناهار و استراحت شبانه به این مجموعه می آمدند و با صرف صبحانه فردا دوباره از مجموعه خارج می شدند.
به گفته افکاری هر مددجویی تمام وسایل و حتی لباس های خود را باید به امانت دار تحویل داده و پس از استحمام و پوشیدن لباس هایی که مجموعه در اختیارش قرار می دهد، وارد ساختمان شود. او تاکید داشت مددجویان از مصرف هر گونه مواد مخدر حتی سیگار در مجموعه خودداری می کنند. البته در حیاط ساختمان قسمتی برای مصرف سیگار در نظر گرفته شده بود.
افکاری گفت عاشقانه کارش را دوست دارد و علت انتخاب این شغل که تابع تحصیلاتش هم هست، مواجه شدن با افرادی آسیب دیده از این جنس در خانواده خود است.
با این که ظرفیت این مجموعه 50 نفر است اما خانم افکاری عنوان کرد گاهی تا هفتاد نفر را هم در این ساختمان جا داده است.
هزینه اسکان شبانه و خدمات به آن ها تقریبا روزی 15 الی 20 هزار تومان است که بیشتر این هزینه را شهرداری تقبل می کند و خانم افکاری می گوید بنا به دلایل شخصی، بخشی از هزینه ها را خودش پرداخت می کند. او از کمک خیرین برای اداره این مجموعه استقبال می کند و دوست دارد که یک گرمخانه هم مخصوص بانوان داشته باشد و به مددجویان زن هم کمک کند.
شیوه رفتار افکاری که مثلا همه مددجویان را با نام کوچک صدا می زند و یا آنها را در کارهای مجموعه مشارکت می دهد برای اهالی این ساختمان خوشایند است، مثلا یکی از این افراد که نامش داود بود می گفت یک سال و نیم هست که کسی او را با اسم صدا نزده است و همین که خانم افکاری او را داود خطاب می کند برایش بسیار ارزشمند است.
خبرنگاران شهری شب گذشته دو نیمه متفاوت از زندگی در یک شهر را از نزدیک دیدند، نیمه ای پر از شادی و لذت بردن در پارک و رستوران در کنار خانواده و دوست و نیمه دیگر زندگی در مجموعه های که بی خانمانی و آسیب دیدگی و ناامیدی اهالی آن ها را دور هم جمع کرده است.منبع : شهرنوشت