حکم حناچی به‌عنوان شهردار تهران پس از گذشت حدود دو هفته از انتخاب وی صادر شد. هرچند می‌توان روند طی شده را نقد کرد و باید تصمیم مذکور در نخستین فرصت گرفته می‌شد. طولانی شدن این تصمیمات تبعات و عوارضی دارد که به نفع جامعه نیست. تصمیمی که پس از دو هفته گرفته شد، چرا نمی‌توانست در همان روزهای نخست گرفته شود؟ اتخاذ این تصمیم نیازمند گذشت این حد از زمان نبود.
در هر حال حکم شهردار تهران صادر شد. نظام شورایی و مدیریت شهری از دو دهه پیش در کشور آغاز شد که گام مهمی در دولت اصلاحات بود. دولت در ایران بسیار بزرگ و سنگین وزن است، درواقع همه کارها به نحوی تحت اراده آن باید انجام شود. شاید به ظاهر این وضع به سود دولت باشد که این همه اختیار دارد، ولی درواقع به زیان دولت است، زیرا حجم زیاد وظایف و مسئولیت‌ها، به‌ویژه در امور جاری، دولت را از انجام وظایف اصلی که امنیت، برقراری عدالت و تنظیم سیاست خارجی و سیاستگذاری‌های کلی است بازمی‌دارد و آن را تضعیف می‌کند. بنابراین برداشتن بار مدیریت شهری از دوش دولت گام مهمی بود که برداشته شد.
ولی این گام باید همراه شود با استقلال نسبی مدیریت شهری و احترام به رأی مردم که شورا را انتخاب کردند و شورایی که شهرداری را انتخاب کرده است. این همراهی باید با حسنظن و حاکمیت قانون همراه باشد. همه نهادهای حکومتی و عمومی باید به این گزاره باور داشته باشند که موفقیت هرکدام از آنها به نفع دیگری نیز هست. همچنان که وزیر کشور در دادن حکم شهردار تاکید کردند. ولی این گزاره باید مورد اقبال همه ارکان حکومت باشد. بنابراین باید در مسیر موفقیت یکدیگر بکوشند و الا اگر قرار باشد که چوب لای چرخ یکدیگر بگذارند، جز زیان چیزی نصیب مردم و کشور نخواهد شد. همه رقابت‌ها پیش از انتخابات است. ولی هنگامی که کسی یا گروهی انتخاب شدند باید دست همراهی و همکاری به سوی آنان دراز کرد.
شهرداری تهران به علل گوناگون با مشکلات مهمی مواجه است. مهمترین آنها کمبود درآمدها به دلیل رکود نسبی ساخت‌وساز و نیز پیش‌فروش تراکم در دوره شهرداری قالیباف است. از سوی دیگر بدهی به پیمانکاران و نیز افزایش بی‌رویه کارکنان شهرداری موجب شده که هزینه‌های آن نیز بسیار بیشتر شود. بنابراین کاهش درآمدها و افزایش هزینه‌ها موجب شده که موازنه مالی شهرداری تهران دچار اختلال شود و برگرداندن این موازنه مهمترین اقدام اورژانسی شهرداری تهران است. عدم موازنه‌ای که حتی پرداخت حقوق ماهانه کارکنان شهرداری را با مشکل مواجه کرده است. بنابراین پرداخت حقوق، بدهی به پیمانکاران و تمام کردن طرح‌های نیمه‌تمام جز با مشارکت و همراهی سایر نهادهای حکومتی از جمله دولت میسر نمی‌شود. پرداخت بدهی‌های دولت و همراهی برای ترخیص تجهیزات مترو و راه‌اندازی خطوط ٦ و ٧ که بدون آمادگی در زمان قالیباف افتتاح شد، می‌تواند به بهبود وضع شهر کمک کند. از همه مهمتر اصلاح قیمت سوخت و تخصیص بخشی از آن برای بودجه شهرداری راه‌حل مهمی است که باید در مرکز سیاست‌های شهری قرار گیرد. اگر ترافیک و آلودگی هوا دو معضل اصلی شهر تهران است، باید هزینه آن را کسانی بپردازند که بیشتر از حمل‌ونقل شخصی استفاده می‌کنند. بنابراین بازسازی حمل‌ونقل عمومی از طریق راه‌اندازی خطوط مترو و افزایش قطارهای آن و نیز بهبود خطوط اتوبوسرانی، تاکسی و مینی‌بوس، باید با حمایت مالی از شهرداری و اصلاح قیمت سوخت انجام شود.
