به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری، سینی سینی شیرینی و شربت های رنگ و وارنگ بود که بین میهمانان داخلی و خارجی مراسم افتتاحیه باشگاه یاران مثبت می چرخید.
همه در تکاپوی برگزاری مراسم و خوشحال که مبتلایان به 'اچ آی وی/ ایدز'(HIV/AIDS)، یواش یواش دارند سر و سامان می گیرند و باشگاهی برایشان افتتاح می شود که می تواند حمایتشان کند. مثل وقتی که مریض می شوند و به پزشک یا دندانپزشک مراجعه می کنند ولی آنها را پذیرش نمی کنند، مثل وقتی که به مدرسه یا دانشگاه می روند و همکلاسی ها فاصله شان را با آنان حفظ و راهشان را کج می کنند. پر واضح است که دلیل این عدم پذیرش ها انگی است که بر پیشانی کسانی زده می شود که با اچ آی وی زندگی می کنند.
آن روز در آمد و شد میهمانان و تدارکات برای مراسمی به یاد ماندنی، پسرکی روی چهار پایه ای نشسته بود. آنقدر کوچک بود که پاهایش به زمین نمی رسید و چه با ذوق و خوشحالی و با چشمانی که داشت از اعتماد به نفس برق می زد روی بوم نقاشی، نماد قرمز رنگ ایدز را می کشید. قرار بود نقاشی را همان روز و در همان ساعت جشن افتتاحیه، تمام کند که تمامش کرد.
خیلی از میهمانان روی بوم نقاشی اش امضا می کردند. دقایقی نگذشته بود که اطراف نماد قرمز رنگ ایدز، پر شد از امضاهای جورواجور میهمانان و اینکه همه برای موفقیت پسرک آرزو ها می کردند و دل پسر که غنج می رفت از برای این همه توجه ها که به او جلب شده بود، چیزی که همه بچه ها دوست دارند از محور توجه بودن.
از آن سال 13 ، 14 سالی می گذرد و هم اکنون هم آن پسرک نقاش، جوانی 22 یا شاید هم 23 ساله شده است؛ اما با یک تفاوت، از آن روز بزرگ تر شده است اما غصه هایش هم از سنش بزرگ تر. او غصه می خورد بابت برخوردهای نابجا از سر ناآگاهی همشهری ها وقتی که می فهمند با اچ آی وی زندگی می کند.
جوان امروز و دانش آموز دیروز ، سال هاست به خاطر اینکه همکلاسی هایش فهمیده بودند به 'اچ آی وی' مبتلا است، طردش کردند و آنقدر اذیت و آزار مدرسه و بچه ها بالا گرفت که یک روز به مادر گفت؛ دیگر به مدرسه نمی رود و مادر که چه افسوس ها خورد.
پسرکی که دیروز با غرور به نقاشی خود می نگریست که شخصیت های ملی و بین المللی آن را امضا کردند و بعدها همان نقاشی، پوستر شد، امروز تبدیل به شهروندی شده است که نگذاشتند درس بخواند و او هم نخواند. اینکه کسی در مدرسه با او دوست نمی شد. اینکه بچه ها از او فاصله می گرفتند و تبدیل به موجودی ترسناک شده بود، اینکه معلم ها و مدیر و ناظم مدرسه برای آگاه کردن دانش آموزان بابت اچ آی وی / ایدز یا تلاش نکردند یا تلاش کمی داشتند که اینگونه بچه ای درس و مشق را ببوسد و به کناری بگذارد.
زهرا بیات جوزانی، مسئول باشگاه یاران مثبت و مدیر مرکز تحقیقات ایدز است. او از دانش آموزان مبتلا به اچ آی وی، می گوید که در همین سال تحصیلی جاری به باشگاه مراجعه کردند و استمداد از مسئولان داشتند. چرایش مشخص است چون بچه ها در مدرسه اذیت می شدند. درست است که مدرسه از نظر قانونی هیچ بچه بیماری را نمی تواند طرد کند اما جو غیر رسمی و فشارهایی که از همه طرف از سوی همکلاسی ها و برخی موارد توسط اولیاء مدرسه به بچه وارد می شود، چه؟ آن را با کدام دارو می توان درمان کرد و با کدام قانون می توان اصلاح کرد؟
بیات می گوید: امسال 10 دانش آموز فقط در تهران به ما مراجعه کردند و شکوه از برخوردهای نه چندان مناسب همکلاسی هایشان داشتند. ما هم از هیچ تلاشی فروگذاری نکردیم و با اولیاء مدرسه صحبت کردیم تا به دانش آموزان دیگر اطلاع رسانی کنند اما متاسفانه برخی مواقع این تلاش ها پاسخ مطلوبی ندارد و بچه، مجبور می شود مدرسه را ترک کند و به مدرسه دیگر نقل مکان کند.
بیات جوزانی ادامه می دهد: خیلی از بچه های مبتلا به اچ آی وی وقتی مدرسه خود را تغییر می دهند تلاش می کنند که کسی در مدرسه جدید از بیماری یا ابتلای آنها به اچ آی وی ، بویی نبرد که اگر کسی بفهمد، دوباره چرخه آزار و اذیت ها شروع می شود.
مدیر مرکز تحقیقات ایدز می گوید: هنوز هم استیگما (برچسب زنی) برای ایدز داریم و هنوز هم برای خیلی ها این بیماری عادی نشده است. خیلی ها هنوز هم فکر می کنند که کوچک ترین تماس با فرد مبتلا، آنها را نیز مبتلا می کند. مثلا اگر کنارش بنشینند، به او دست بدهند یا با او روبوسی کنند. این در حالی است که راه های انتقال عفونت اچ آی وی، کاملا مشخص است و به راحتی هم فرد را مبتلا نمی کند.
بیات، مشکلات پیش آمده برای دانش آموزان مبتلا به اچ آی وی / ایدز را فقط به تهران محدود نمی داند و می گوید: سایر باشگاه های یاران مثبت که در شهر های دیگر دایر است هم همین مشکل مراجعه دانش آموزان از رفتار نه چندان مطلوب همکلاسی هایشان را دارند.
او شمار این دانش اموزان را نمی داند فقط چیزی که می داند این است که مراجعه و استمداد طلبیدن دانش آموزان مبتلا در کشور وجود دارد هر چند کم، اما کمش هم زیاد است.
امروز اول دسامبر ( 10 آذر) روز جهانی ایدز است و جهانیان سی امین سالروز همایش ایدز در جهان را برگزار می کنند.
وزارت بهداشت شمار شناسایی شده از ابتلا به این عفونت در کشور تا پایان شهریور 97 را 36 هزار و 571 تن اعلام کرد که 83 درصد را مردان و 17 درصد را زنان تشکیل می دهند.
علیرضا رییسی، معاون بهداشت وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی امروز (شنبه)، در همایش روز جهانی ایدز تخمین ابتلای 60 هزار تن از هموطنان به اچ آی وی را زد که کمی بیش از نیمی از آنها شناسایی شده اند و بقیه یا از ابتلای خود اطلاعی ندارند یا اگر دارند، پنهانش می کنند.
به گفته رییسی، در حال حاضر در دنیا 75 درصد مبتلایان به اچ آی وی از ابتلا به این عفونت آگاه هستند و 21 میلیون و 700 هزار تن نیز تحت درمان قرار دارند. در سال 2017 ، شمار 1.8 میلیون تن به عفونت اچ آی وی مبتلا شدند که 47 درصد آنان از آسیب پذیرین گروه های جامعه بودند. زنان تن فروش ، معتادان تزریقی ، مردانی که با همجنس خود رابطه جنسی دارند و نیز زندانیان در زمره این افراد هستند.
پروین افسر کازرونی، رییس اداره کنترل ایدز و بیماری های آمیزشی وزارت بهداشت می گوید: هر سال به طور متوسط بین 2 هزار تا 2 هزار و یکصد مورد جدید ابتلا به 'اچ آی وی' در کشور شناسایی می شود.
امسال در حالی سی امین سالگرد روز جهانی ایدز در سراسر جهان و ایران برگزار شد که با وجود سه دهه از شناسایی عفونت 'اچ آی وی' به نظر می رسد که باید مردم آگاهی نسبتا خوبی از این بیماری و راه های انتقال آن را داشته باشند اما معلوم نیست چه چیزهایی مانع از این اطلاع رسانی شفاف می شود که هنوز هم دانش اموزان مبتلا از برخوردهای نابجای همکلاسی ها و احتمالا سایر آحاد جامعه شکوه دارند.
معلوم نیست هر سال چند دانش آموز در این کشور به خاطر انگ ابتلا به 'اچ آی وی' از درس می گذرند و معلوم نیست این انگ ها و برچسب زنی ها تا کی ادامه دارد.
عفونتی که راه انتقال آن را بارها و بارها گفته اند اما معلوم نیست چرا در برابر درک و فهم آن ایستادگی و مقاومت از سوی برخی هموطنان می شود. اگر حتی در اینترنت نیز انگشت های دست، یاری دهد و یک ذهن نسبتا کنجکاو، می فهمیم که 'اچ آی وی' از طریق راه هایی محدود همچون رابطه جنسی محافظت نشده، سرنگ آلوده به ویروس، خون آلوده و از مادر مبتلا در طول بارداری به فرزند منتقل می شود. تا کی باید دانش آموزان واهمه از همکلاسی مبتلای خود و اکراه از کنار او نشستن، بازی کردن و درس خواندن داشته باشند؟ چرا بعد از 30 سال و هر سال سالگرد برای ایدز برگزار کردن ، گام های بلند برای شکستن دیوار سکوت انگ و تبعیض را برنمی داریم؟ در زمان حاضر بسیاری از افراد مبتلا به این عفونت از جامعه طرد شده اند و ناگزیر منزوی و گوشه گیر شده اند برخی نیز نمی گویند درد خود را از ترس همین طرد شدن ها.
ویروس نقص ایمنی انسانی یا 'اچآیوی'، نوعی ویروس آهستهگستر و عامل بیماری ایدز است. HIV به یاختههای حیاتی دستگاه ایمنی بدن از جمله لنفوسیت تی کمککننده، درشتخوارها و یاختههای دندانهای حمله میکند. از زمان ورود HIV به بدن تا بروز ایدز ممکن است بین 6 ماه تا ده سال یا بیشتر به درازا بکشد.
گزارش: لیلا خطیب زاده
پژوهشم** 1776**1552
بهای سنگین ندانستن ها در سی امین سالگرد ایدز
دستهبندی: اجتماعی
تاریخ انتشار: ۱۳۹۷ آذر ۱۰, شنبه ساعت ۱۹:۰۸۰ رأیبدون امتیاز

تهران - ایرنا - بادکنک ها و کاغذ رنگی های آویزان به در و دیوار گوشه ای از بیمارستان امام خمینی (ره) در سال 84، حاکی از شور و اشتیاق افتتاح باشگاهی برای کسانی بود که با 'اچ آی وی' زندگی می کردند. آن روز، باشگاه « یاران مثبت » معرفی شد.
این مطلب برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک میکند.
در حال بررسی رأی شما...