مخاطبان از سریال‌های جدید گله می‌کنند
«دبیرستان خضراء» سریالی خاطره‌‌انگیز است که چند شب را مهمان شبکه آی‌فیلم بود. این مجموعه ما را به دهه۷۰ می‌برد؛ اگرچه تفاوت‌‌های بسیاری میان نسل حاضر و آن نسل وجود دارد با این حال تماشای دغدغه‌‌ها و مشکلاتی که نوجوانان در گذشته با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کردند می‌تواند برای نوجوان امروز هم بسیار جذاب و هم دارای نکات آموزنده باشد. به همین مناسبت با مهوش وقاری یکی از بازیگران این سریال به گفت‌وگو نشستیم که در ادامه می‌خوانید:
سریال «دبیرستان خضراء» به‌تازگی از شبکه آی‌فیلم در حال پازپخش بود. اول بفرمایید خودتان تماشاگر دوباره آن بودید؟
علاقه به دیدن آن داشتم ولی این مدت کمی درگیر بودم. راستش اطلاع هم نداشتم که بازپخش می‌شود اما معمولا باتوجه به بازخوردهایی که مردم دارند متوجه می‌شوم که کاری بار دیگر در حال پخش است و خودم هم تماشا می‌کنم.
نظرتان در مورد بازپخش سریال‌های خاطره‌‌انگیز از شبکه آی‌فیلم چیست؟
شاید نظری که می‌دهم کمی خودخواهانه باشد، اما من خیلی خوشحالم که به این وسیله ما دیده می‌شویم، مخصوصا امثال من که این روزها کم‌کار شده‌ایم. حداقل باعث می‌شود که مردم بدانند ما یک زمانی کار می‌کردیم. همچنین معتقدم کارهایی که در دهه‌‌های گذشته ساخته شده، امروزه برای مردم بیشتر جالب و جذاب است و این را از همان بازخورد مخاطبان که همگی سریال‌های قدیمی‌تر را تایید می‌کنند می‌توان دریافت کرد. در مقابل در بسیاری از اوقات می‌شنوم که مخاطبان از سریال‌های جدید گله می‌کنند و می‌گویند سریال‌های قدیمی رنگ و بوی دیگری داشتند.
با این اوصاف بفرمایید به نظر شما در این سریال‌های قدیمی‌تر چه عواملی وجود داشته که آن‌ها را به آثار پرمخاطب دهه‌‌های خود تبدیل کرده است؟ به عبارت دیگر، چه عواملی آن ذوق و شوق مخاطبان دیروز را برای پیگیری سریال‌ها در مخاطب امروز کم‌رنگ کرده است؟
من تصور می‌کنم کارهای قدیمی‌تر شبیه آثار امروزی غیرواقعی ساخته نمی‌شد. سریال‌های امروزی اگر چه به‌دنبال آن هستند که مسائل روز را به تصویر بکشند اما به‌نوعی انگار نتوانسته‌اند باورپذیری مناسبی را هم با خود برای مخاطب به ارمغان بیاورند و با اغراق همراه بوده‌اند. حتی در مورد دیالوگ‌‌ها به نظر می‌رسد به‌نوعی به سمت تصنعی بودن پیش رفته‌اند. ممکن است نویسنده در تصور خود به زیبایی دیالوگ‌‌ها را نوشته باشد اما چنین دیالوگ‌‌هایی به زبان مردم عادی و به‌صورت عامیانه نبوده و جنبه نمایشی آن پررنگ شده باشد، درحالی‌که سریال‌های قدیمی‌تر انگار از خود مردم بود و باورپذیری بالاتری داشت. این باورپذیری آن‌قدر بالا بود که مخاطبان با جزییات بسیار دقیق همچنان نقش‌‌های سریال‌های دهه۶۰ و ۷۰ را به یاد و خاطر دارند، ولی امروزه بسیاری از شخصیت‌پردازی‌‌ها آن‌قدر به هم نزدیک و از روی هم کپی شده است که حتی نمی‌توان میان آن‌ها تفکیک قائل شد. بنابراین به نظر می‌رسد که چنین دلایلی موجب شده باشد ما مخاطبان خود را از دست بدهیم.
باتوجه به گسترش شبکه‌‌های ماهواره‌ای تلویزیون به نظرتان ما توان رقابت با این شبکه‌‌ها را داریم و برای رقابت و نگه‌داشتن مخاطب چه باید بکنیم؟
من معتقدم شبکه‌‌های ماهواره‌ای هم گرفتار نوعی کلیشه شده‌اند و این در بازخورد مخاطبان هم کاملا مشخص است. همان قدری که برخی از سریال‌های ما کم‌کم غیرقابل باور شده‌اند سریال‌های خارجی هم همین گونه‌اند. از نظر من با یک بازنگری در محتوای سریال‌های خودمان می‌توانیم مخاطبان را حفظ کنیم. به علاوه، نکته‌ای دیگر به نظرم می‌رسد که در سریال‌های ما امروزه به مانعی برای پیشرفت تبدیل شده است و آن جایگزینی رقابت میان بازیگران به جای رفاقت است. در گذشته تعداد بازیگران محدود بود و رفاقت و صمیمیتی میان آن‌ها در جریان بود که همین امر تاثیرش را به متن اثر انتقال می‌داد، ولی امروزه به‌نوعی این رفاقت‌‌ها کم‌رنگ شده است. مخاطب هم متوجه می‌شود که بازیگران در سریال‌های امروزی انگار می‌خواهند برتری خودشان را پیش از پیش به نمایش بگذارند و این خود عاملی می‌شود برای آن که کیفیت کار کاهش بیابد.
به نظر شما چه جذابیت‌‌هایی در سریال «دبیرستان خضراء» وجود دارد که ممکن است مخاطبان امروزی را هم با خود همراه کند؟
در این سریال به مسائلی اشاره می‌شد که بسیاری از آن‌ها به زمان حاضر هم قابلیت تعمیم دارند. درواقع با این‌که زمان بسیاری گذشته است اما به‌طور مثال مشکلاتی که فرزندان طلاق با آن روبه‌رو هستند جزو مسائلی بود که در این سریال به نمایش گذاشته شد و امروزه هم همچنان این مشکلات هست و حتی بیشتر هم اتفاق می‌افتد. گرچه تفاوت‌‌هایی را که وجود دارد هم نباید نادیده بگیریم. مثلا معلم تربیتی که خانم آزیتا حاجیان ایفاگر نقشش بودند در این سریال تلاش می‌کرد که مشکلات و درگیری‌‌های نوجوانان مدرسه را پیگیری و حل کند، اما امروزه باتوجه به مشغله‌‌هایی که وجود دارد آیا اصلا چنین چیزی امکان‌پذیر است و چنین اتفاقی در سطح جامعه می‌افتد؟ بنابراین نمی‌توان این تفاوت‌‌ها را هم کتمان کرد ولی نمایش دوباره چنین آثاری می‌تواند بسیار مفید باشد و یادآور این نکته که در گذشته چه ارزش‌‌های انسانی وجود داشت ولی اکنون کم‌رنگ شده است.
در چند سال اخیر سریال‌هایی شبیه «دبیرستان خضراء» با موضوعیت مشکلات نوجوانان ساخته شد ولی نتوانست آن گونه که باید و شاید مخاطبان را با خود همراه کند. به نظر شما دلیل این اتفاق چیست؟
به نظر من عدم شناخت درست از مسائل و مشکلات نوجوانان امروز یکی از اصلی‌ترین عوامل محسوب می‌شود. جوانان و نوجوانان امروز از طریق شبکه‌‌های مجازی و اینترنت به بسیاری از مسائل احاطه دارند و در واقع، به بسیاری از مسائل واقف هستند. بنابراین برای آن‌که بتوانیم در سریال‌هایی با چنین موضوعاتی موفق‌تر عمل کنیم باید با زبان نوجوانان امروز با آن‌ها به سخن بنشینیم تا بتوانیم آن‌ها را جذب کنیم.
اگر سکانسی از سریال را به یاد دارید که خودتان آن را بیشتر دوست داشته‌اید و یا سکانسی که ایفای آن برایتان دشوار بوده است برای ما تعریف کنید.
سکانسی را به خاطر دارم که خانم مریلا زارعی که نقش دختر من را در این سریال داشتند در فروشگاهی کار می‌کردند و اولین برخورد من به‌عنوان مادر و ایشان به‌عنوان دختری که مادر خود را نمی‌شناخت شکل می‌گرفت که بسیار آن سکانس تاثیرگذار بود و آن را دوست داشتم.
به‌عنوان سوال آخر، از میان سریال‌های تلویزیونی که به ایفای نقش در آن‌ها پرداخته‌اید علاقه دارید کدام یک بار دیگر از شبکه آی‌فیلم برای مخاطبان پخش شود؟
من همه کارهایم را دوست دارم که بازپخش شود، مثل سریال «پهلوانان نمی‌میرند» که چندی پیش از آی‌فیلم بازپخش شد. به علاوه مجموعه «بازی پنهان» کار آقای قریب را هم بسیار دوست دارم که دوباره روی آنتن برود.
منبع: خبرگزاری صبا/یگانه بیرقی
سریال‌های امروزی اگر چه به‌دنبال آن هستند که مسائل روز را به تصویر بکشند اما به‌نوعی انگار نتوانسته‌اند باورپذیری مناسبی را هم با خود برای مخاطب به ارمغان بیاورند و با اغراق همراه بوده‌اند.
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :
تاریخ : شنبه 1397/10/01 ساعت 09:01
«دبیرستان خضراء» سریالی خاطره‌‌انگیز است که چند شب را مهمان شبکه آی‌فیلم بود. این مجموعه ما را به دهه۷۰ می‌برد؛ اگرچه تفاوت‌‌های بسیاری میان نسل حاضر و آن نسل وجود دارد با این حال تماشای دغدغه‌‌ها و مشکلاتی که نوجوانان در گذشته با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کردند می‌تواند برای نوجوان امروز هم بسیار جذاب و هم دارای نکات آموزنده باشد. به همین مناسبت با مهوش وقاری یکی از بازیگران این سریال به گفت‌وگو نشستیم که در ادامه می‌خوانید:
سریال «دبیرستان خضراء» به‌تازگی از شبکه آی‌فیلم در حال پازپخش بود. اول بفرمایید خودتان تماشاگر دوباره آن بودید؟
علاقه به دیدن آن داشتم ولی این مدت کمی درگیر بودم. راستش اطلاع هم نداشتم که بازپخش می‌شود اما معمولا باتوجه به بازخوردهایی که مردم دارند متوجه می‌شوم که کاری بار دیگر در حال پخش است و خودم هم تماشا می‌کنم.
نظرتان در مورد بازپخش سریال‌های خاطره‌‌انگیز از شبکه آی‌فیلم چیست؟
شاید نظری که می‌دهم کمی خودخواهانه باشد، اما من خیلی خوشحالم که به این وسیله ما دیده می‌شویم، مخصوصا امثال من که این روزها کم‌کار شده‌ایم. حداقل باعث می‌شود که مردم بدانند ما یک زمانی کار می‌کردیم. همچنین معتقدم کارهایی که در دهه‌‌های گذشته ساخته شده، امروزه برای مردم بیشتر جالب و جذاب است و این را از همان بازخورد مخاطبان که همگی سریال‌های قدیمی‌تر را تایید می‌کنند می‌توان دریافت کرد. در مقابل در بسیاری از اوقات می‌شنوم که مخاطبان از سریال‌های جدید گله می‌کنند و می‌گویند سریال‌های قدیمی رنگ و بوی دیگری داشتند.
با این اوصاف بفرمایید به نظر شما در این سریال‌های قدیمی‌تر چه عواملی وجود داشته که آن‌ها را به آثار پرمخاطب دهه‌‌های خود تبدیل کرده است؟ به عبارت دیگر، چه عواملی آن ذوق و شوق مخاطبان دیروز را برای پیگیری سریال‌ها در مخاطب امروز کم‌رنگ کرده است؟
من تصور می‌کنم کارهای قدیمی‌تر شبیه آثار امروزی غیرواقعی ساخته نمی‌شد. سریال‌های امروزی اگر چه به‌دنبال آن هستند که مسائل روز را به تصویر بکشند اما به‌نوعی انگار نتوانسته‌اند باورپذیری مناسبی را هم با خود برای مخاطب به ارمغان بیاورند و با اغراق همراه بوده‌اند. حتی در مورد دیالوگ‌‌ها به نظر می‌رسد به‌نوعی به سمت تصنعی بودن پیش رفته‌اند. ممکن است نویسنده در تصور خود به زیبایی دیالوگ‌‌ها را نوشته باشد اما چنین دیالوگ‌‌هایی به زبان مردم عادی و به‌صورت عامیانه نبوده و جنبه نمایشی آن پررنگ شده باشد، درحالی‌که سریال‌های قدیمی‌تر انگار از خود مردم بود و باورپذیری بالاتری داشت. این باورپذیری آن‌قدر بالا بود که مخاطبان با جزییات بسیار دقیق همچنان نقش‌‌های سریال‌های دهه۶۰ و ۷۰ را به یاد و خاطر دارند، ولی امروزه بسیاری از شخصیت‌پردازی‌‌ها آن‌قدر به هم نزدیک و از روی هم کپی شده است که حتی نمی‌توان میان آن‌ها تفکیک قائل شد. بنابراین به نظر می‌رسد که چنین دلایلی موجب شده باشد ما مخاطبان خود را از دست بدهیم.
باتوجه به گسترش شبکه‌‌های ماهواره‌ای تلویزیون به نظرتان ما توان رقابت با این شبکه‌‌ها را داریم و برای رقابت و نگه‌داشتن مخاطب چه باید بکنیم؟
من معتقدم شبکه‌‌های ماهواره‌ای هم گرفتار نوعی کلیشه شده‌اند و این در بازخورد مخاطبان هم کاملا مشخص است. همان قدری که برخی از سریال‌های ما کم‌کم غیرقابل باور شده‌اند سریال‌های خارجی هم همین گونه‌اند. از نظر من با یک بازنگری در محتوای سریال‌های خودمان می‌توانیم مخاطبان را حفظ کنیم. به علاوه، نکته‌ای دیگر به نظرم می‌رسد که در سریال‌های ما امروزه به مانعی برای پیشرفت تبدیل شده است و آن جایگزینی رقابت میان بازیگران به جای رفاقت است. در گذشته تعداد بازیگران محدود بود و رفاقت و صمیمیتی میان آن‌ها در جریان بود که همین امر تاثیرش را به متن اثر انتقال می‌داد، ولی امروزه به‌نوعی این رفاقت‌‌ها کم‌رنگ شده است. مخاطب هم متوجه می‌شود که بازیگران در سریال‌های امروزی انگار می‌خواهند برتری خودشان را پیش از پیش به نمایش بگذارند و این خود عاملی می‌شود برای آن که کیفیت کار کاهش بیابد.
به نظر شما چه جذابیت‌‌هایی در سریال «دبیرستان خضراء» وجود دارد که ممکن است مخاطبان امروزی را هم با خود همراه کند؟
در این سریال به مسائلی اشاره می‌شد که بسیاری از آن‌ها به زمان حاضر هم قابلیت تعمیم دارند. درواقع با این‌که زمان بسیاری گذشته است اما به‌طور مثال مشکلاتی که فرزندان طلاق با آن روبه‌رو هستند جزو مسائلی بود که در این سریال به نمایش گذاشته شد و امروزه هم همچنان این مشکلات هست و حتی بیشتر هم اتفاق می‌افتد. گرچه تفاوت‌‌هایی را که وجود دارد هم نباید نادیده بگیریم. مثلا معلم تربیتی که خانم آزیتا حاجیان ایفاگر نقشش بودند در این سریال تلاش می‌کرد که مشکلات و درگیری‌‌های نوجوانان مدرسه را پیگیری و حل کند، اما امروزه باتوجه به مشغله‌‌هایی که وجود دارد آیا اصلا چنین چیزی امکان‌پذیر است و چنین اتفاقی در سطح جامعه می‌افتد؟ بنابراین نمی‌توان این تفاوت‌‌ها را هم کتمان کرد ولی نمایش دوباره چنین آثاری می‌تواند بسیار مفید باشد و یادآور این نکته که در گذشته چه ارزش‌‌های انسانی وجود داشت ولی اکنون کم‌رنگ شده است.
در چند سال اخیر سریال‌هایی شبیه «دبیرستان خضراء» با موضوعیت مشکلات نوجوانان ساخته شد ولی نتوانست آن گونه که باید و شاید مخاطبان را با خود همراه کند. به نظر شما دلیل این اتفاق چیست؟
به نظر من عدم شناخت درست از مسائل و مشکلات نوجوانان امروز یکی از اصلی‌ترین عوامل محسوب می‌شود. جوانان و نوجوانان امروز از طریق شبکه‌‌های مجازی و اینترنت به بسیاری از مسائل احاطه دارند و در واقع، به بسیاری از مسائل واقف هستند. بنابراین برای آن‌که بتوانیم در سریال‌هایی با چنین موضوعاتی موفق‌تر عمل کنیم باید با زبان نوجوانان امروز با آن‌ها به سخن بنشینیم تا بتوانیم آن‌ها را جذب کنیم.
اگر سکانسی از سریال را به یاد دارید که خودتان آن را بیشتر دوست داشته‌اید و یا سکانسی که ایفای آن برایتان دشوار بوده است برای ما تعریف کنید.
سکانسی را به خاطر دارم که خانم مریلا زارعی که نقش دختر من را در این سریال داشتند در فروشگاهی کار می‌کردند و اولین برخورد من به‌عنوان مادر و ایشان به‌عنوان دختری که مادر خود را نمی‌شناخت شکل می‌گرفت که بسیار آن سکانس تاثیرگذار بود و آن را دوست داشتم.
به‌عنوان سوال آخر، از میان سریال‌های تلویزیونی که به ایفای نقش در آن‌ها پرداخته‌اید علاقه دارید کدام یک بار دیگر از شبکه آی‌فیلم برای مخاطبان پخش شود؟
من همه کارهایم را دوست دارم که بازپخش شود، مثل سریال «پهلوانان نمی‌میرند» که چندی پیش از آی‌فیلم بازپخش شد. به علاوه مجموعه «بازی پنهان» کار آقای قریب را هم بسیار دوست دارم که دوباره روی آنتن برود.
منبع: خبرگزاری صبا/یگانه بیرقی
