تحلیل فیلم Gravity به کارگردانی آلفونسو کوارون

وقتی آخرین اثر آلفونسو کوارون Alfonso Cuarón یعنی Gravity یا جاذبه در سال ۲۰۱۳ به نمایش عمومی درآمد به سرعت به تیتر یک رسانه­ ها تبدیل شد. فیلمی علمی تخیلی که در اتمسفر زمین و در ایستگاه فضایی جریان دارد. فیلم نامه Gravity را خودِ آلفونسو کوارون و پسرش خوناس کوارون به نگارش در­آورده ­اند. فیلم Gravity در مراسم اسکار ۲۰۱۴ بسیار تحویل گرفته شد و در نهایت توانست ۷ اسکار به دست آورد. در ادامه با تحلیل فیلم Gravity با نت نوشت همراه باشید.

فیلم Gravityروایتگر مهندسی از شرکت ناسا به نام “رایان استون” با نقش آفرینی “ساندرا بولاک” است که طی مأموریتی به ایستگاه فضایی فرستاده می­شود. این مأموریتِ پنج نفرِ قرار است خارج از ایستگاه و تعمیر تلسکوپ هابل باشد.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Fargo کاری از برادران کوئن

طی گزارشهایی که به تیم می ­رسد یکی از ماهواره های روسیه منهدم شده و تکه ­هایش در فضا پخش و امکان اصابت به آن ها وجود دارد. داستان فیلم Gravity از همین نقطه اوج می­ گیرد. در جایی که راه فراری نیست و آن ها با خطر مواجه می­ شوند . تنها رایان استون و “مت کوالسکی” با نقش آفرینی “جرج کلونی” باز ماندگان این اتفاق هولناک هستند و این پایان ماجرا نیست.

تحلیل فیلم Gravity ساخته آلفونسو کوارون

در تحلیل فیلم Gravity باید گفت این اثر فیلمی است به شدت خوش تکنیک و خوش ساخت. فیلم از همان ابتدا نفس ها را در سینه حبس خواهد کرد. دوربینی که در بیست دقیقه ابتدایی فیلم شناور است و با دقت کارگردانی شده، به بهترین نحو ممکن تأثیر می گذارد. “امانوئل لوبزکی”، مدیر فیلمبرداری فیلم که این روزها آوازه اش بر نوک قله ها می درخشد در این فیلم هنرنمایی می­ کند. او توانسته در این سال ها سه اسکار پشت سر­هم برای فیلم های Gravity ، مرد پرنده ای و از گور باز گشته به دست آورد.

پس از تنش های اولیه، فیلم Gravity دچاره آرامشی نسبی می­ شود. آرامشی که قرار است به فیلم عمق دهد، گره هایش را باز کند و اثر را به بالا کشد. درست در همین نقطه است که سوالاتِ فیلم از تعدادِ انگشت شماری فراتر نمی رود.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Atomic Blonde کاری از دیوید لیچ

به گفته اکثر قریب به اتفاقِ منتقدان، جاذبه فیلمی است که از لحاظ مسائل تکنیکی، اثری در خور توجه است. شبیه سازی های سه بعدی که در فیلم انجام شده، نوع فیلمبرداری و کارگردانی همه و همه تجربه واقع گرایانه از یک فیلم علمی- تخیلی را فراهم کرده است.

در ادامه تحلیل فیلم Gravity باید گفت بیشتر قسمت های این فیلم به تنهاییِ رایان استون در فضا و نوع مواجه وی با مشکلات پیش رویش می­ گذرد. همچنین در قسمت هایی نگاهی به گذشته وی می ­اندازیم و وی را بیشتر می شناسیم. ولی همه این ها باعث نمی ­شود فیلم از یک اثر بلاک باکستری و خوش ساخت فراتر رود.

عدم پرداخت به مسائلی در حوزه معنا­گرایی و فلسفی موجب می­‌شود Gravity نتواند به بزرگان ژانر علمی تخیلی در حوزه فیلم هایی که در فضا می ­گذرد حتی نزدیک شود. کاری که سالیان قبل ” استنلی کوبریک ” با ” ادیسه فضایی ۲۰۰۱ ” و ” کریستوفر نولان” با ” درمیان ستارگان ” تا حدی، موفق به انجام آن شده بودند.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Forrest Gump فارست­ گامپ اثر رابرت زمکیس ۱۹۹۴

در ادامه فیلمی است سرشار از سکوت و دلهره. سکوتی که از تنهایی به ترس می انجامد. تنهایی که بشرِ امروزه در جستجویش می رود. ولی وقتی همانند رایان استون با آن مواجهه می شود دیگر خبری از آرامش نیست و سایه های ترس وی را احاطه می کند. میل به بقا­یی که همواره در فیلم موج می­زند، شاید به راستی آخرین حسی باشد که در انسان رو به خاموشی می­ گراید.

فضاهایی که فیلم به تصویر می کشد مشابه دیگر ساخته این ژانر یعنی ” مریخی ” ساخته ” ریدلی اسکات ” است. همین تنهایی و میل به بقا در آن فیلم نیز نقطه عطف است.

سوال؛ چرا تنهایی که همیشه به دنبال خلوت کردن در آن هستیم اینقدر درگیر ترس می ­شود؟ شاید مشکل از تعریفی باشد که ما از تنهایی داریم. به راستی به دنبال تنهایی هستیم؟ برایمان لذت بخش است؟ ما را متعالی می کند؟ و سوالاتی از این دست که پاسخی در فیلم به آن ها داده نمی شود. فقط و فقط فرار نفس­گیری است که از لحظه اول در جوِ فیلم اعلام حضور می کند.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Personal Shopper اثر الیویه آسایاس

در نهایت در تحلیل فیلم Gravity می توان گفت این اثر فیلمی است که باید دید و از تماشای آن بهره برد. بهره ای که تا مدت زیادی با انسان همراه نمی شود و به خاطره سپرده می شود. از آن دسته خاطره هایی که به مرور جلا نمی ­خورد و هنر آن تراوش نمی­ کند، بلکه به انتظار می نشیند تا قربانی یک اثر تکنیکیِ دیگری شود که تکنیک های جاذبه را به کهنگی فرو برد.