نزدیک اما دور

دسته‌بندی: خانواده
تاریخ انتشار: ۱۳۹۷ دی ۱۲, چهارشنبه ساعت ۹:۵۰۰ رأیبدون امتیاز
نزدیک اما دور

سنندج - ایرنا - فاصله ای ندارند، دور هم جمع شده اند، صدای نفس شان به گوش همدیگر می رسد، گهگاهی نگاهی به اطراف می کنند ولی حرفی در میان نیست. به ظاهر کنار هم اما در واقع از هم دور هستند.

به گزارش ایرنا، سرهایشان گرم و چشم هایشان محو تماشاست، نه حرفی برای گفتن دارند و نه گوش شنوایی برای شنیدن. انگار دستی، سر و صورتشان را مسح کرده و اجازه صحبت کردن را به آنها نمی دهد، خستگی برایشان معنایی ندارد، دست ها و چشم ها پیوسته در کارند و به مانند جسمی بی جان سر در گریبان دارند.
زمستان شب های طولانی اش را به رخ می کشد و ابزار پیشرفت هم، تلف کردن اوقات فراغت مردمان را.
یکی محو تماشای صفحه جادویی است، برخی دیگر گوشی تلفن همراه به دست و بی آنکه حواس شان به دور و بر باشد یا به سرعت باد می نویسند یا مشغول نگاه به متون و تصاویر دریافتی از گوشی خود هستند.
اینها داستان نیست بلکه واقعیتی است که این روزها در هر خانه ای کم و بیش دیده می شود و خانواده های زیادی را درگیر خود کرده، این موضوع باعث شده به ظاهر اعضای خانواده در کنار هم اما روحشان فرسنگ ها از یکدیگر فاصله داشته باشد.
چنین تصویری را می توان در بسیاری از مهمانی های نیز دید، مهمانان در یک اتاق و کنار هم اما حرفی برای گفتن ندارند، سرشان گرم تلگرام و دغدغه شان تعداد لایک های فالوئرهاشان در اینستاگرامست، می خندند و حرف می زنند اما نه با اطرافیان بلکه با کاربرانی که در شبکه های مجازی با او در ارتباطند.
در چنین شرایطی که خیلی ها در این فضا سیر می کنند و گم شده اند، افراد و خانواده هایی نیز هستند که کنار هم بودن را در این شب های طولانی زمستان بر حضور در فضای مجازی و اینترنت ترجیح می دهند و ساعاتی را فارغ از هر گونه ابزار ارتباطی و تکنولوژی، با صمیمیت و سادگی کنار هم سپری می کنند و لذت می برند.
غروب یکی از روزهای زمستانی دی از سنندج هشت کیلومتری به سمت دیواندره فاصله گرفتیم تا بعد از نیروگاه سیکل ترکیبی به روستای قُلیان برسیم، به صرف شام دعوت یکی از اقوام به نام کاک خلیل بودیم.
همه نوع امکانات از برق، آب، گاز، تلفن و اینترنت و تمام مظاهر شهری در این روستای بزرگ فراهم است اما این امکانات باعث نشده از سادگی و صفای ساکنانش کم شود.
بعد از صرف شام، تعدادی از همسایه ها بی خبر و به قصد شب نشینی به خانه کاک خلیل آمدند، تعدادشان از انگشتان دست بیشتر بود، تا دقایقی برای سلام، احوالپرسی و خوش آمدگویی غلغله بود و صدا به صدا نمی رسید؛ مدتی بود چنین جمعی را کنار هم ندیده بودم.
نگاهم به کُرسی وسط اتاق نشیمن افتاد که حال و هوایی سنتی به خانه بخشیده بود، آدم را یاد سال های دور آن زمان که هنوز گاز به خانه ها نیامده بود، می انداخت، زمانی که کرسی و بخاری چوبی و نفتی گرمابخش خانه ها بود، دار قالی گوشه اتاق، خاطرات سال هایی را زنده می کرد که بسیاری از دختران و زنان کُرد در کنار کارهای خانه به بافت فرش نیز مشغول بودند.
پس از چند دقیقه که سر و صداها کمی خوابید، حاضرانی که تا حدودی همسن و سال بودند دو یا سه نفری گرم صحبت شدند، انگار سال ها بود ما را می شناختند، حس غریبی به هم نداشتیم و کسی احساس تنهایی نمی کرد همه سرگرم بودند.
مدتی را پای صحبت های یکی از قدیمی های روستای قُلیان نشستیم، از گذشته ها و خاطراتش سخن گفت، از دوران خدمت سربازی گرفته تا بارش سنگین برف و سختی رفت و آمدشان به شهر برای تهیه مایحتاج زندگی. از زمان هایی که کدخدا در آبادی همه کاره بود و اختلافات و مشکلات اهالی روستا را رفع و رجوع می کرد.
نگاهی به طرف دیگر اتاق انداختم، دار قالی و فرش در حال بافت زن کاک خلیل هم دستاویزی برای گپ و گفت زنان و دختران حاضر در مهمانی شده بود. سخن از نقشه های کلاه فرنگ، ماهی درهم، گل میرزاعلی، سجاده، کناره، تابلو فروش و ... بود.
پیرمرد تازه داشت صحبت هایش تمام می شد که یکی از مهمانان پیشنهاد جوراب بازی داد، مردان روستای قلیان از پیر و جوان عاشق این بازی هستند.
هنوز رسوم گذشته را فراموش نکرده اند و از هر فرصتی بخصوص شب های بلند پاییز و زمستان برای انجام این بازی استفاده می کنند و با هیجانی خاص در کنار هم ساعات و لحظاتی از شب را خوش می گذرانند.
2 گروه شدیم، افراد هر گروه به نوبت سکه را به طرز ماهرانه و با سرعت داخل جوراب ها می گردانند و مخفی می کردند تا نفرات تیم حریف به راحتی قادر به یافتن سکه نباشند، این بازی بیش از یک ساعت وقت مان را گرفت.
هیجان پنهان کردن سکه داخل جوراب ها، ترس از معلوم بودن سکه و لذت یافتن آن، سر و صدا و جنجال حریف، همه و همه به قدری لذت بخش بود که متوجه گذر زمان نشدیم.
آنجا خبری از تشریفات آنچنانی نبود و غیر از چای و میوه چیز دیگری به مهمانان تعارف نشد اما لذت کنار هم بودن و صمیمیت را به خوبی تجربه کردم، تجربه ای که فقط با سه ساعت دوری از گوشی همراه و سیر در فضای مجازی به راحتی بدست آمد.
این شب پر از خاطره اگر چه برای من پایان یافت اما اهالی روستای قُلیان سنندج، کاک خلیل و همسایه هایش باز هم خالق چنین ساعات و لحظاتی خواهند بود؛ ساعات و دقایق ارزشمندی که در خیلی از منازل و مهمانی ها بویژه در شهرها به راحتی از کنار آن می گذرند و ...
7355/9102

اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...