شهرآرا آنلاین - حمید سلطان‌آبادیان| هر روز در رسانه‌های تصویری و شبکه‌های مجازی تعداد زیادی عکس می‌بینیم. گاهی تماشای یک عکس، ما را وادار به تحسین می‌کند. از آن تعریف می‌کنیم و آن را به دیگران نمایش می‌‌دهیم. تعریف‌ها و تمجید‌ها در چهارچوب عکس خلاصه می‌شود و کمتر کسی به جایگاه و اسم عکاس توجه می‌کند. عکاس کجای این ماجراست؟ آیا اگر عکاس را بشناسیم، تغییری در نگاه ما به عکس به‌وجود می‌آید؟ اگر بدانیم عکسی را یک عکاس مطرح و شناخته‌شده گرفته است یا یک رهگذر ساده یا یک کودک، برای ما فرقی می‌کند؟ عکس هم مانند یک کتاب، گاهی ماجرایی را روایت می‌کند، گاهی داستانی را به تصویر می‌کشد و گاهی نگرشی را تغییر می‌دهد. این هنر عکاس است. عکس ضمیمه این متن، یکی از سه عکس برتر اولین جشنواره عکس امام‌رضا(ع) و گفت‌وگوی ادیان است که چند روز قبل، مراسم اختتامیه آن در مشهد برگزار شد. این جشنواره عکس با موضوعات تعامل سازنده پیروان ادیان الهی، اماکن مذهبی اسلامی و سایر ادیان الهی، ارادت اتباع سایر ادیان به امام‌رضا(ع) و ارادت اتباع سایر ادیان به مراسم مذهبی و آیینی مسلمانان برگزار شد؛ اتفاقی که باعث شده است این عکس دربین سه عکس برتر جشنواره باشد، قرار گرفتن یک روحانی در جایگاه یک عکاس است؛ عکاسی که از گردشگران خارجی در حرم حضرت معصومه(سلام‌ا...علیها) عکسی به یادگار ثبت می‌کند که البته خودش، سوژه عکاس دیگری شده است و عکس بالا حاصل نگاه عکاس دوم است. روحانی عکاس در این عکس، روی زانو نشسته. عینکش را بالا زده است و آماده فشردن دکمه شاتر است. عکسی که در دوربینِ دست او ثبت می‌شود، برای گردشگران هم یادگار خوبی است. یک تعامل دوستانه و ارتباطی مهربانانه به‌واسطه هنر عکاسی بین نمایندگانی از دو کشور، دو جامعه و دو مذهب شکل گرفته است. محمدمهدی ورال‌ـ عکاس این عکس- با هوشمندی، عکاس دیگری را به تصویر می‌کشد و این نکته را یادآوری می‌کند که «عکاس» هم مثل خود عکس، مهم است.
پشت‌صحنه عکاسی هم جذابیت‌های خاص خودش را دارد. شاید به‌خاطر همین است که خیلی از عکاس‌ها درحین ثبت عکس، خودشان سوژه‌ای برای عکاس‌های دیگرند اما نکته‌ای که نباید فراموش شود، این است که خواسته‌یاناخواسته، عکاس همیشه در عکسی که خودش ثبت می‌کند، حضور دارد. این حضور را به امضای عکاس تعبیر می‌کنند. عکس‌بین‌های حرفه‌ای این امضا و این حضور را به‌خوبی حس می‌کنند و می‌بینند و همیشه اگر عکسی آن‌ها را وادار به تحسین کند، نمی‌گویند چه عکس خوبی؛ می‌گویند فلانی چه عکس خوبی گرفته است.
یکی از علت‌های تاکید بر درج نام عکاس در زیر عکس‌ها هم همین است که بیننده با عکاس آشنا شود و اگر نگاه عکاس و عکس‌های او را پسندید، با جست‌وجویی ساده، عکس‌های دیگر او را در فضای وب پیدا و تماشا کند. یکی از روش‌های «عکسِ خوب دیدن» همین است.
