محمدحسین مهدویان بعد از خلق «ماجرای نیمروز1» دوباره با همان گروه، هفت سال جلوتر رفته و به عملیات مرصاد رسیده است، فیلمی که به گفته بسیاری از کسانی که آن را دیده‌اند، اثری خوش‌ساخت و روبه جلویی برای سینمای ایران است. «رد خون» قصه همان گروه اطلاعاتی- عملیاتی «ماجرای نیمروز» است که بعد از هفت سال و در بحبوحه آتش‌بس متوجه تحرکاتی در نیروهای منافقین می‌شود. با حمله منافقین به خاک ایران و شروع عملیات مرصاد، باقی‌مانده این گروه وارد معرکه جدیدی می‌شوند.»
هادی حجازی‌فر، بهنوش طباطبایی، محسن کیایی، هستی مهدوی، حسین مهری، مهدی زمین‌پرداز، امیراحمد قزوینی و جواد عزتی بازیگران «ماجرای نیمروز2» هستند. اما یار همیشگی مهدویان برای نوشتن فیلمنامه‌اش کسی جز ابراهیم امینی نیست، کسی که در همه مراحل پروژه با او همراه بوده است. برای اینکه از چگونگی نوشتن پروژه «ماجرای نیمروز؛ رد خون» بدانیم به سراغ ابراهیم امینی رفتیم تا برایمان از صفر تا 100 این پروژه بگوید. صفحه امروز را به «رد خون» اختصاص دادیم.
اکثر کاراکترها مابه‌ازای واقعی دارند
پژوهش‌هایی که برای فیلم انجام دادید مطمئنا خیلی زیاد بوده است و نوع فیلم هم نشان می‌دهد که مستلزم پژوهش‌های زیادی بوده است. از این پژوهش‌ها بگویید؟ که منابع آن از کجا بوده و چقدر طول کشیده است؟
مثل بقیه کارهایی که با مهدویان انجام دادیم یکی از مسائل ضروری، پژوهش داشتن است؛ یعنی فرآیندی است که هم با آن آشنا هستیم و هم علاقه داریم، در کارهای اخیر با محسن جعفرزاده به یک هماهنگی برای پژوهش رسیدیم. با کمک محسن جعفرزاده از سال گذشته پژوهش‌ها را شروع کردیم و به‌طور خاص؛ یعنی قبل از اینکه من و تراب نژاد مستقر شویم، او چیزهایی را جمع‌آوری کرده بود. ما از اول اسفندماه سال گذشته با خواندن پژوهش‌ها و تلاش برای رسیدن به یک طرح کار را شروع کردیم ولی کار پژوهش تمام نشد چون همیشه در فرآیند نوشتن، پژوهش ادامه پیدا می‌کند. بنابراین در طول پروسه نوشتن که از اسفندماه شروع شد و تا مرداد و شهرویورماه هم ادامه پیدا کرد ما از پژوهشگرمان دائما کمک می‌گرفتیم چون در کارهای این‌چنینی هر چه می‌گذرد، روند طولانی‌تر می‌شود. شاید در کارهای اول پژوهش انجام می‌شد و کار تمام می‌شد و بعد نوشتن فیلمنامه را آغاز می‌کردیم. بعد به این نتیجه می‌رسیدیم که در تمام طول نوشتن پژوهش باید ادامه داشته باشد. اخیرا این‌طور شده است که حتی در فرآیند ساخت هم پژوهش ادامه دارد و محسن جعفرزاده همیشه در طول پروژه ساخت و تولید کنار تیم است چون سوال جدید برای ما یا کارگردان ایجاد می‌شود و تا وقتی سوال وجود دارد، پژوهش باید ادامه پیدا کند. بنابراین فرآیندی است که هم خیلی طولانی است و هم جذاب و لذت بخش. منابع کارمان هم منابع متفاوتی بود و با تعداد زیادی از آدم‌ها صحبت می‌کردیم و در کل منابع متنوع و متکثری داشتیم. یک بخش هم اسنادی است که هیچ‌وقت منتشر نشده‌اند و به آنها هم دسترسی پیدا کردیم و آنها را هم خواندیم.
چقدر می‌توانیم بگوییم کاراکترهایی که در فیلم وجود دارند مابه‌ازای واقعی دارند، مثل قصه آن زن و شوهری که در فیلم هستند؟
عمده مواردی که در کار داریم به‌خصوص در حیطه کاراکتر واقعی‌اند، ولی واقعی به این معنا نیست که یک کاراکتر خاص را ما از روی یک شخصیت یا یک الگوی واحد داشته باشیم و براساس آن این کاراکتر را طراحی کرده باشیم. به‌ویژه در پارت اشرف که در این بخش نیروهای امنیتی ما هستند که ما در «ماجرای نیمروز1» هم این حیطه را داشتیم. اینها هر کدام مشخصا یک ما‌به‌ازا داشتند. اما در اشرف به خاطر اینکه گاهی پیش می‌آید در پژوهش‌ها چند مورد می‌بینیم که به نظرمان ایده‌های جذابی هستند و احساس می‌کردیم یک جایی ممکن است بتوانیم در مورد اینها کار کنیم. گاهی پیش می‌آمد که از دو یا سه شخصیت یا دو سه رویداد ایده گرفته می‌شد، در هم ترکیب می‌شدند و یک پدیده‌ای شکل می‌گرفت که همه اینها ماحصل همه آن پژوهش‌هاست. ولی اینکه بگوییم از یک الگو گرفته شده، این‌طور نیست. در واقع اگر بخواهم جمع‌بندی کنم و یک جواب روشن‌تری به سوال شما بدهم این است که بسیاری از مواردی که در فیلم می‌بینید کاراکترها مابه‌ازای واقعی دارند.
مجموعه خاطرات چه آدم‌هایی بررسی شده و چند خاطره بررسی شد که به این فیلمنامه رسیدید؟
جمع تعداد آن را ندارم، چون پرونده‌های خیلی زیادی خواندیم و به‌طور کلی آماری ندارم به خاطر اینکه شاید به این فکر نمی‌کردیم که چقدر پرونده می‌خواندیم و این فرآیند ادامه داشت تا جایی که ما بتوانیم به فراتر از خلاصه سکانس 30 صفحه‌ای برسیم تا بتوانیم آن را تبدیل به یک فیلمنامه بلند کنیم. برای همین بخش عمده وقت‌مان را صرف خواندن می‌کردیم و همین‌طور فیلم هم زیاد می‌دیدیم و صوت هم می‌شنیدیم و متن نوشته شده به لحاظ کمی بر همه آنها غلبه داشت.
یک اتفاق دیگر که وجود دارد این است که ما راجع به منافقین در این فیلم صحبت می‌کنیم؛ یعنی کسانی که می‌خواهند عملیات مرصاد را شروع کنند با نام حضرت رسول این کار را انجام می‌دهند. مثل الان که داعش را داریم که به نام اسلام کارهایشان را پیش می‌برند، آیا شباهت‌سازی بین اتفاق‌های آن زمان و اتفاق‌هایی که الان وجود دارد، در فیلمنامه شما لحاظ شده است؟
موردی که مشخصا اشاره می‌کنید در فیلمنامه وجود دارد که در اجرا به آن پرداخته شده، ولی شباهت‌سازی خیلی شاید عنوان درستی نباشد؛ یعنی ما در واقع دنبال ایجاد شباهت نبودیم به این معنا که بگوییم کارهایی بکنیم که کاشت‌هایی بگذاریم تا وقتی مخاطب آن را می‌بیند یاد داعش یا فلان جریان امروز بیفتد. به خاطر اینکه همه این مواردی که به‌طور مشخص اشاره کردید و آن صحنه‌ای که سخنرانی اتفاق می‌افتد یا موارد دیگر، کاملا بستر واقعی دارند و متنش موجود است و فیلمش در اینترنت وجود دارد و کاملا واقعی است. بنابراین ما چیزی را به قصد ایجاد یک فکر در ذهن مخاطب به این منظور نه تغییر دادیم و نه طراحی کردیم. آن چیزی است که وجود داشته و در دل فیلمنامه یا داستان آن صحنه جای خودش را پیدا کرده، بنابراین از آن استفاده کردیم.
مثل اینکه نسخه اولیه فیلم حدود سه ساعت بوده و ظاهرا زمان آن کمتر شده، چه چیزهایی از نسخه اولیه کم شده است، مساله پررنگی بوده که حذف شده یا نه؟
مطمئنا مواردی که حذف شده نه‌تنها لطمه‌ای به فیلم وارد نکرده، حتی فکر می‌کنم با فیلم بهتری مواجه شویم؛ یعنی نسخه‌ای که الان موجود است قطعا از نسخه اولیه‌ای که در همه فیلم‌ها وجود دارد و تایم طولانی‌تری نسبت به نسخه نهایی‌شان دارد، قطعا نسخه بهتری است. مواردی که حذف شده در دو بخش معمولا اتفاق می‌افتد، یا در خود صحنه یا در پلان از سر و ته پلان‌‌ها زده می‌شود یا تک پلان‌هایی از صحنه در می‌آیند که عمده چیزهایی که در این نسخه اتفاق افتاده از این جنس بوده است. یک بخش دیگر که شاید منظور سوال شما باشد، صحنه‌هایی است که به‌طور کامل از داخل فیلم درمی‌آیند که تایم را پایین بیاورند. صحنه‌های کم شده، صحنه‌های خیلی حیاتی نبوده‌اند. به‌طور دقیق یادم نیست که چه صحنه‌هایی بود؟ اما به نظرم صحنه‌های مهمی نبودند به خاطر اینکه اگر آن صحنه‌ها حضورشان در فیلم ضروری بود، حتما در نسخه نهایی هم راه پیدا می‌کردند.
آن همه حجم از پرونده و خاطراتی که شما خواندید شخصیتی وجود داشت که در فیلم بیاید و بعد حذف شود؟
بله، حتما وجود دارد. ممکن است کاراکترهایی، لحظاتی و صحنه‌هایی که شاید دوست‌شان داشتیم، حذف شده باشند که این فرآیند ناگزیر است و ما هیچ دلبستگی‌ای به آن چیزهایی که گرفتیم و نوشتیم نداریم. کما اینکه پیش از اینکه فیلمبرداری تمام شود، به خاطر اینکه فیلمنامه خیلی مفصل بود و تدوین همزمان انجام می‌شد، حسین مهدویان این تذکر را به من و تراب‌نژاد داد که درباره تایم فیلم با هم صحبت کردیم، هم تایم فیلم و هم زمانی که در مسیر فیلمبرداری قرار داشتیم، چیزهایی که قبلا در مرحله نوشتن ضروری به نظر می‌رسد، ضرورت‌هایشان کمرنگ و ارزش‌های صحنه کمتر می‌شود، حتی یک مرحله در زمان فیلمبرداری، یک دور حذف هم داشتیم و تعدادی از صحنه‌های‌مان را اصلا فیلمبرداری نکردیم. مرحله دوم، درواقع کامل‌تر است و بیشتر از اینکه تدوینگر و کارگردان به آن فکر کرده باشند که چطور می‌توان تایم فیلم را کوتاه کرد، به این فکر می‌کنند که این فیلم چطور فیلم بهتری می‌شود؟ که حالا یکی از نکته‌هایش این بود که تایمش کوتاه‌تر شود یا یک صحنه‌هایی در بیایند برای اینکه پیوند صحنه‌ها بهتر شود.
اگر مقایسه‌ای با «ماجرای نیمروز 1» داشته باشیم به نظرتان سختی کدام‌شان بیشتر بود؟
نگارش این کار خیلی سخت‌تر بود به خاطر اینکه «ماجرای نیمروز1» را خیلی سریع با مهدویان نوشتیم؛ یعنی از وقتی آقای رضوی این طرح را به ما پیشنهاد داد تا وقتی که پیش‌تولید فیلم شروع شد، فکر می‌کنم حدود یک ماه زمان برد، البته نسخه‌های بعدی‌اش را در طول پیش‌تولید مدام کار می‌کردیم. ولی آنجا به واسطه پیشنهادی که به ما شد بیشتر از یک ماه وقت نداشتیم و باید پیش‌تولید را شروع می‌کردیم. پیش از این طرح یک سریالی را با حسین درباره ترور نوشته بودیم که 13 قسمت بود و هیچ‌وقت هم ساخته نشد و نگارش آن سریال و پژوهش‌هایی که انجام داده بودیم خیلی به ما در ساخت این فیلم کمک کرد و باعث شد که خیلی سریع‌تر پیش برویم. ضمن اینکه آنجا چون ما از تخیل کمتر استفاده کرده بودیم و بیشتر برمبنای واقعیات و مستندات تاریخی پیش می‌رفتیم یک مقدار کارمان راحت‌تر بود ولی اینجا مدل داستان طوری است که عنصر تخیل در آن نسبت به «ماجرای نیمروز1» پررنگ‌تر است و حجم پرونده بیشتر بود. خود این پیشنهاد که ما فیلم قبلی را ادامه بدهیم ، با این پیش فرض که هفت سال گذشته باشد و با عملیات مرصاد ارتباط پیدا کنیم، کار را سخت‌تر می‌کرد و باعث شد در طراحی داستان و رسیدن به یک طرح اولیه و همچنین رسیدن به یک فیلمنامه 20 یا 30 صفحه‌ای، برای ما وقت‌گیر باشد چون باید به چیزی می‌رسیدیم که بتوانیم چندین نفر را راضی کنیم.
وحید محرابیان روزنامه‌نگار
جنایت‌های منافقان در قاب دوربین
با گذشت چهار دهه از وقوع مهم‌ترین رویداد سیاسی- اجتماعی تاریخ معاصر ایران و با گذشت سه دهه از پایان طولانی‌ترین جنگ متعارف قرن بیستم میلادی، بسیاری از خاطرات پرالتهاب‌ترین روزهای تاریخی ایران در ذهن‌ها زنگار گرفته است و اغلب توسط رسانه‌ها دستکاری و تحریف شده است. احساس امنیت در یکی از پرترنش‌ترین نقاط جهان، اهمیت سوال درباره ریشه‌های این امنیت را در اذهان از بین برده است و دیگر کسی دوست ندارد به روزهای سخت چهار دهه پیش و حتی سال‌های قبل‌تر از آنکه ایران غرق در فقر و فلاکت بود، بیندیشد. از آن زمان تنها کتاب‌های خاطرات، اسناد و دست‌نوشته‌‌هایی مانده است که در قفسه کتابخانه‌ها و آرشیو روزنامه‌ها و... در حال خاک خوردن هستند و همه غرق در دنیای مجازی، ترجیح می‌دهند به روایت‌های دستکاری شده رسانه‌ها از آن روزهای پرتنش اکتفا کنند.
سیدمحمود رضوی این بار، باز هم با همراهی محمدحسین مهدویان به سراغ یکی از موضوعات جنجالی سال‌های آخر جنگ رفته است تا سه‌گانه‌اش درباره سازمان مجاهدین خلق را تکمیل کند. «ماجرای نیمروز2» یا همان «رد خون»، فیلمی با پروداکشنی سنگین و فیلمنامه‌ای پیچیده اما روان است که به‌رغم زمان طولانی خود، می‌تواند مخاطبان را تا آخرین لحظات فیلم با خود همراه کند تا از درامی که نویسنده و کارگردان طراحی کرده‌اند، لذت ببرند.
محمدحسین مهدویان با همان سبک و سیاق همیشگی و قاب‌های ویژه خود، مخاطبان را به دل حوادث تاریخی سه دهه پیش ایران پرتاب می‌کند تا کمی بیشتر با سازمانی که اکنون چیزی جز خانه سالمندان ضدانقلاب با سابقه چهار دهه مبارزه مستمر با مردم ایران از آن باقی نمانده است، آشنا شوند. در روزهایی که ویدئو‌های خنده‌دار هسته‌های شورشی سازمان مجاهدین خلق در ایران در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود، فیلم مهدویان به ما یادآوری می‌کند که سه دهه پیش این سازمان چگونه بود و چه صدمات غیرقابل جبرانی را به مردم و کشور ایران وارد کرد.
«رد خون» را می‌توان از زوایای مختلفی مورد بررسی قرار دارد. جدیدترین فیلم محمدحسین مهدویان پر از نقاط قوتی است که می‌تواند سبک فیلمسازی او را که چند سال پیش در صداوسیما و با مستندی داستانی درخصوص سردار حسن باقری آغاز شد، به‌عنوان الگویی بسیار موفق برای ساخت فیلم‌های سیاسی و اجتماعی درباره تاریخ معاصر کشور معرفی کند تا دیگر فیلمسازان نیز از این متد برای جذابیت آثار خود بیشتر بهره ببرند.
«ماجرای نیمروز2» دارای یکی از بهترین طراحی‌های صحنه و لباس در بین فیلم‌های حاضر در جشنواره فیلم فجر امسال است که شایستگی لازم را برای دریافت سیمرغ‌های بلورین این بخش را داراست. جلوه‌های بصری و میدانی چشم‌نواز «رد خون» نیز به خوبی توانسته است در خدمت فیلم درآید و شاهد صحنه‌های تاثیرگذار و منقلب‌کننده زیادی از جنگ و درگیری‌های شهری و خیابانی در این اثر باشیم. گریم‌های سنگین و خوب فیلم نیز نقش بسزایی در انتقال حس به مخاطبان دارد. روایت مهدویان از مبارزه نیروهای اطلاعاتی ایران با سازمان مجاهدین خلق، روایتی پیچیده است که تلاش کرده ابعاد مختلفی از زندگی آدم‌هایی که در دو طرف خط حق و باطل قرار دارند را به خوبی و با تمام ویژگی‌های مثبت و منفی‌شان به مخاطبان نشان دهد. فیلم با نمایی از معراج شهدا آغاز می‌شود، جایی که صادق، یکی از قهرمان‌های فیلم در تلاش است با خشونتی غیرقابل وصف، جنازه یکی از منافقان را که به اشتباه با نام شهید در معراج قرار دارد را شناسایی کند تا توسط مردم تشییع و در قطعه شهدا دفن نشود. خشونتی که در تمام فیلم جاری است تا عمق نفرت در بین این دو گروه را که در جاهایی با روابط خانوادگی و عاطفی گره خورده است به نمایش درآید.
مهدویان در قسمت دوم «ماجرای نیمروز» نسبت به قسمت اول، نقش‌های موثرتری را در اختیار زنان قرار داده است. او تلاش کرده حضور کمرنگ زنان در قسمت اول را با دادن نقش‌های کلیدی‌تر به آنها جبران کند تا بتواند هرچه بیشتر به ابعاد سانسور شده در مورد سازمان خشن مجاهدین خلق بپردازد. زوال روابط عاطفی و انسانی در میانه جنگ ایدئولوژیک دو گروه، مضمونی است که نقش پررنگی در پیشبرد داستان «رد خون» دارد.
شخصیت‌های اصلی و فرعی «رد خون» به خوبی در فیلم معرفی و پرداخت شده‌اند و با وجود اینکه سابقه مخاطبان از آنها در قسمت اول «ماجرای نیمروز» کمک بسزایی در پرورش آنها در ذهن تماشاگران می‌کند اما فیلم به هیچ‌وجه وابسته به قسمت قبلی خود نیست. صادق، کمال، مسعود و عباس شخصیت‌هایی هستند که از قسمت قبلی به دل داستان پا گذاشته‌اند و با بازی‌های تحسن‌برانگیز جواد عزتی، هادی حجازی‌فر، مهدی زمین‌پرداز و حسین مهری همراه شده‌اند. جواد عزتی در این فیلم یکی از متفاوت‌ترین نقش‌های سال‌های اخیر خود را بازی کرده است و به خوبی توانسته از عهده آن برآید و بازی درخشانی را برای تماشاگران به نمایش درآورد.
شخصیت‌های فیلم در قسمت دوم ماجرای نیمروز پخته‌تر و ملموس‌تر از قسمت اول برای تماشاگران تصویر شده‌اند و مخاطب می‌تواند بیشتر آنها را بشناسد. شخصیت‌های کلیدی داستان ازجمله صادق، کمال، مسعود، افشین و عباس در موقعیت‌های مختلفی قرار داده شده‌اند تا بیشتر دیده و معرفی شوند با این حال تک‌تک سکانس‌ها و پلان‌های فیلم ضروری و غیرقابل حذف به نظر می‌رسند و حذف هرکدام از آنها باعث ایجاد خدشه به فیلم می‌شود.
رد خون به خوبی توانسته است با استفاده از داستان واقعی عملیات مرصاد و تلاش‌های اطلاعاتی نیروهای انقلاب برای مقابله با اعضای سازمان مجاهدین خلق در کنار خرده روایت‌های دراماتیک فیلم از عهده نمایش جنایات منافقان با قاب‌های سینمایی و تاثیرگذار برآید و بخشی از چهره واقعی این گروهک تروریستی را به نمایش گذارد، هرچند پرداختن کامل و جامع به جنایات این سازمان و ارتباط‌های پیچیده آنها با کشورهایی مانند آمریکا، عراق و کشورهای اروپایی و تاثیر آنها بر تاریخ معاصر کشور نیازمند تولید آثار سینمایی بیشتری با این دست سوژه‌هاست. کشتن 17 هزار ایرانی، ترور شخصیت‌های برجسته و تاثیرگذار در آینده کشور، جنایات ضدبشری این سازمان علیه زنان و کودکان ازجمله زنده زنده سوزاندن آدم‌ها، بیرون کشیدن جنین از شکم مادران و... تنها بخشی از جنایات این سازمان است که پرداختن به آنها نیاز به ساخت ده‌ها فیلم و سریال نظیر «ماجرای نیمروز» یا «رد خون» دارد.
معین احمدیان دبیر سرویس فرهنگی
«رد خون» قصه یک جدایی
تصاویر ذهنی مهدویان از سال‌های دهه60، یکی‌یکی خودشان را روی پرده سینما می‌اندازند. مهدویان با شنیدن انبوه صوت‌های بی‌سیم به‌جا مانده از فرماندهان جنگ، یک تصویر ذهنی از حال و هوای شهید حسن باقری پشت بی‌سیم‌ها و خاکریزها، پیدا کرد و تکه‌های تصویر «آخرین روزهای زمستان» را در ذهن و بعد در سریالش شکل داد. با بسط یافتن همین تکه تصاویر بود که اولین روایت مستند از فرمانده شهید حسن باقری برای نسلی که او را ندیده، بازنمایی شد. مهدویان در «ایستاده در غبار» همین کار را ادامه داد. گفت‌وگو با نزدیکان فرمانده احمد متوسلیان، تصویری در ذهن فیلمساز شکل می‌داد و آن تصویر ذهنی با کمک دوربین برای رونمایی سینمایی بسط داده شد.
شیوه خاص مستندگونه «ایستاده در غبار» باعث شد که تصاویر بدون کوچک‌ترین واسطه‌ای به ذهن مخاطب وارد شده و سهم خود را از اثرگذاری ایفا کند. اما تبدیل تصویر ذهنی به تصویری واقعی که همان چیزی است که فیلمسازان دیگر هم ادعا دارند اما تصاویر تولیدی مهدویان از چه چیزی وام می‌گیرند که برای آدم‌هایی که دوران حاج‌احمد متوسلیان یا وقایع «ماجرای نیمروز» را دیدند و ندیدند، اظهار واقع‌نمایی می‌کند. واضح است که بخشی از آن به پیاده‌سازی در فرم اثر باز می‌گردد. هادی بهروز به‌عنوان مدیر فیلمبرداری همیشگی تیم مهدویان، در قاب‌بندی‌ها و رنگ و نوری که می‌سازد به شکل‌گیری تصاویر دهه شصتی در فیلم کمک می‌کند. این را اضافه کنید به طراحی دکور، لباس و گریم‌هایی که به جا استفاده می‌شود. ضمن اینکه تدوین فیلم‌های مهدویان همراه با کات‌های به موقع، ریتم خوبی به فیلم‌هایش می‌دهد. اما نکته اصلی فقط به فرم اثر باز نمی‌گردد. فارغ از قوت فرم فیلم‌های مهدویان، انتخاب سوژه در آثارش و شکل مواجهه با آن همواره با یک جسارت خاصی همراه است. مساله‌ای که در فیلم جدیدش هم دیده می‌شود. «ماجرای نیمروز2؛ رد خون» فیلمی جسور و جاه‌طلب برای رفتن به دل یکی از مخوف‌ترین گروه‌های سیاسی است.
مهدویان در فصل اول این فیلم، زیاد به دل روابط و کنش‌های درون سازمانی اعضای مجاهدین خلق نرفته بود ولی این‌بار نسبت به موضع قبلی خود کمی عقب نشسته است تا حدی که برای نشان دادن رفتار اعضای سازمان مجاهدین خلق، سراغ روابط عاطفی اعضای این گروه رفته است. علاوه‌بر این دوربین همچنان مثل آثار قبلی فیلمساز، از دور با یک لنز بزرگ، فقط در حال سرک کشیدن در بین آدم‌ها نیست و این اظهار نزدیکی به یک واقعه و آدم‌هایش، به واقعی‌تر شدن تصویر ذهنی از یک گروه مخوف تروریستی کمک کرده است. سازندگان «رد خون» بر این امر واقف بودند که صرف توجه به عوامل موقعیتی یک گروه سیاسی، نمی‌تواند به تنهایی تبیین‌کننده خاستگاه شناختی گروه تروریستی مجاهدین خلق باشد و برای همین یک قصه عاطفی را در بستر یک جنگ سیاسی- امنیتی پهن کردند. واضح است در جغرافیایی که فیلم برای خودش انتخاب کرده، شخصیت‌های معتدد قصه‌ها پراکنده و مفصل خواهند شد و به خاطر همین گستردگی بستر روایت است که گاهی قصه آدم‌های فیلم گم می‌شوند. از میانه‌های فیلم، فیلمساز دیگر سراغ آدم‌هایی که داخل روایت عاطفی نیستند نمی‌رود. مثل قصه مسعود(با بازی مهدی زمین‌پرداز) یا همان قصه منافقی که در دستگاه‌های امنیتی نفوذ می‌کند که برای جمع‌بندی به انتهای فیلم حوالت داده می‌شود.
در چنین وضعیتی، تکلیف فیلم مشخص می‌شود چون دیگر قرار نیست فقط شرح یک عملیات جنگی در سال‌های پایانی جنگ باشد؛ «ماجرای نیمروز؛ رد خون» قرار است غربت جدا افتادن آدم‌ها از یکدیگر را به دل مخاطب بنشاند. شاید به خاطر همین است که مخاطب باید از پیش تصویری از تاریخ قصه داشته باشد تا اگر با اسم آدم‌هایی مثل سعید شاهسوندی مواجه می‌شود، برایش گنگ و بی‌معنا نباشد. واضح است که فیلم از عقبه یک پژوهش تاریخی و سیاسی برخوردار است و گویا نیازی نمی‌بیند توصیف شرایط جنگی و روابط سازمانی باشد بلکه یک قدم جلوتر رفته و در بستر جنگ سراغ روابط آدم‌های درون سازمان می‌رود.
منبع:فرهیختگان
