می روی کافه با رفیقانت
قهوه داری درون فنجانت
عکس گیری برای مامانت
گشته کوتاه قدّ تنبانت!
کافه ها را قرق نکن عسلک
هی نگو چرت و کم بزن متلک
ژست هایت قشنگ ومقبولند
دوست هایت عجیب و سوسولند!
مثلن اهل حال و شنگولند
باغ های بدون محصولند
بینتان هست گفت و گوی خنک
کافه ها را قرق نکن عسلک
فکر کردی عجب خفن هستی؟
عصرها توی « منهتن » هستی؟
حرف داری و پر دهن هستی؟
قدّ سیگار؛ جان من هستی؟
می کشی کِنت یا اسیِ بلک
کافه ها را قرق نکن عسلک
آس و پاسی خودت نمی دانی
هی پلاسی خودت نمی دانی
بدلباسی خودت نمی دانی
بی کلاسی خودت نمی دانی
ژست هایت دروغ هست و کلک
کافه ها را قرق نکن عسلک
فکر کردی که شاد و آزادی
توی کارِ « کراش »، استادی
خنده ی بی خودانه سردادی
اسب داری، ز اصل افتادی
یک نمکدان شدی بدون نمک
کافه ها را قرق نکن عسلک
شاعر : امیرحسین خوش حال
