به گزارش فانوس، کشته شدن پنجاه نفر طی دو حمله تروریستی به دو مسجد در کرایستچرچ توسط تروریستها به مدت 17 دقیقه در فیس بوک به صورت زنده پخش شد. اگرچه که فیلم اصلی پس از یک ساعت از این سایت حذف شد و رسانههای اجتماعی پرمخاطب دیگر نیز آن را ممنوع کردند، اما از آن زمان این فیلم بارها و بارها توسط کاربران بارگیری شده است.

سیستم پخش زنده در شبکههای اجتماعی برای اولین بار در سال 2016 توسط فیسبوک برای همه کاربران ایجاد شد، اما به طور فزایندهای برای انتشار تصاویر قتلها و یا خودکشیها مورد استفاده قرار گرفت. فیسبوک یک و نیم میلیون ویدیوی مربوط به حملات تروریستی نیوزیلند را به دلیل آن چه که چالش بزرگ محافظت از شبکههای اجتماعی در برابر محتواهای خشونتآمیز خواند، طی 24 ساعت اول پس از تیراندازی روز جمعه از سایت خود حذف کرد.
شرکتهای شبکههای اجتماعی با طراحی پلتفرمهایی که بارگذاری و توزیع انواع محتوا را برای همگان آسان ساختهاند، کسب و کارهای بسیار سودآوری را به وجود آورده اند. اما عملکرد این شرکتهای سودآور نیز بر اساس سیاستهای خاص خود شکل میگیرد که این سیاستها خود بر اساس منافع آنها شکل گرفته است. بنابراین مهمترین اصل در کارکرد آنها، سودآوری این شبکهها میباشد.
این موضوع به قدری جنجال برانگیز است که فیلیپ هموند، رئیس خزانه انگلیس نیز نسبت به آن چنین واکنش نشان داده است: «شرکتهای بزرگ رسانهای قطعاً نیاز به کار بیشتری دارند. همانطور که جهان امروز بیشتر و بیشتر دیجیتالی میشود، باید همانند دنیای واقعی راههایی برای حصول اطمینان از تنظیم اثربخش مقررات، استاندارها و هنجارهای محیط دیجیتال، پیدا کنیم. البته واضح است که در حال حاضر چنین چیزی اتفاق نمیافتد».

حال سؤالی که مطرح میشود آن است که منافع این سایتها چه چیزی را ایجاب میکند؟ آیا با تمام محتواهای خشونتآمیز با یک منطق و رویه برخورد میشود؟ آیا عدالت جایگاه مشخصی در چارچوب سیاستهای شرکتهای شبکههای اجتماعی دارد؟ آیا نظام رسانهای سلطه غرب که در شبکهها و سایتهای خبری کلاسیک به تبلور کامل رسیده است، به همان وضوح عنان شبکههای اجتماعی را به دست خواهد گرفت یا میتوان نسبت به تحقق آزادی و عدالت در آینده این پلتفرمها امیدوار بود؟ به عبارت دیگر اگر ماجرا برعکس بود و حمله تروریستی توسط مسلمانان به یک کلیسا صورت گرفته بود، آیا رسانهها با همین کم و کیف به موضوع میپرداختند؟
نویسنده: فرید ناهید