
شفقنا- علی صالحآبادی، مدیرمسئول روزنامه ستاره صبح در سرمقاله این روزنامه نوشت،شرایط کشور به دلیل نوع مدیریتها، نبود نگاه استراتژیک و ملی به مسائل خرد و کلان در گذر زمان دچار بحران سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، گسست نسلی شده که علت وقوع این اتفاقات تلخ هر یک نیاز به بحث، تبادلنظر، علتیابی، آسیبشناسی و دست زدن به اصلاح رویههای غلط و نادرست، ناکارآمدی و… دارد. بهروز کردن سیاستها و روشها راهکار برونرفت از مشکلات کنونی است. جهان هستی بر مبنای علت و معلول شکل گرفته و رفتار انسان و حکومت که در درون هستی قرار دارند نیز از همین قاعده پیروی میکند. اگر این فرض را بپذیریم آنگاه میتوانیم از معلولها به علتها پی ببریم. بر اساس این قاعده مهم فلسفی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، آنچه این روزها در جامعه مشاهده میکنیم، معلول هستند؛ علت پدیدهها، فرآیندها در «سیاستگذاریها»، «تصمیمسازیها» و «تصمیمگیریها» نهفته است که توسط قوه مقننه، مجریه و قضائیه صورت گرفته و میگیرد. برای روشن شدن بحث به دو موضوع که کشور و مردم با آن درگیرند اشاره میشود.
اول قیمت حاملهای انرژی:
مجلس و دولت اصلاحات در «برنامه چهارم» توسعه ساز و کاری را تعریف کردند که بر اساس آن قیمت حاملهای انرژی هر سال حدود ۲۵درصد افزایش قیمت پیدا میکردند، این فرآیند ادامه داشت و قرار بود قیمت بنزین در سال ۱۳۸۴ به قیمت فوب خلیجفارس برسد، یعنی قیمت بنزین به تدریج آزاد میشد. اگر این اتفاق افتاده بود جلوی روزانه ۱۰ تا ۲۰ میلیون لیتر بنزین قاچاق گرفته میشد و از این منظر میلیاردها تومان به نفع کشور میشد، علاوه بر آن شاهد پرداخت سالانه ۹۰۰هزار میلیارد تومان یارانه پیدا و پنهان نیز نبودیم. تراژدی از آنجا شروع شد که اصولگراها به مجلس هفتم راه یافتند و طرح تثبیت ۹قلم کالا از جمله بنزین را تصویب کردند که به گمان خود با این طرح خواستند به مردم کمک کنند، اما در عمل قدرت خرید و رفاه مردم کاهش یافت. این تصمیم مجلس باعث شد تا قیمت بنزین چند سال ثابت بماند و با مصرف بیشتر، محیطزیست آلوده، قاچاق بنزین بیشتر شد؛ علت این اتفاقات به تصمیم اصولگراها بر میگشت. موضوع تثبیت قیمتها برای آنها مهم بود که حداد عادل، رئیس وقت مجلس تصویب این طرح را عیدی ایرانیها در سال ۸۴ اعلام کرد.
دوم یارانه:
مجلس هشتم و دولت دهم که هر دو اصولگرا بودند به این نتیجه رسیدند که قیمت بنزین را که قبل از آن ثابت بود را به یکباره ۷۰۰ تومان تعیین و به مصوبه قبلی خود پشت کنند و برای جبران افزایش قیمت بنزین به همه ایرانیان هرماه مبلغ ۳۵هزار و ۵۰۰تومان پول نقد از ۲۸آذر ۸۹ پرداخت شد. بعدها به این رقم ده هزار تومان اضافه شد. شگفت آنکه صاحبنظران بر این عقیده بودند که این اقدام اشتباه است، اما دولت و مجلس اصولگرا حرف حساب را نمیشنیدند. بدتر اینکه این مبلغ به فقیر، غنی، دارا و ندار به طور یکسان پرداخت شد که باعث تورم، گرانی و افزایش فاصله طبقاتی در جامعه شد. متأسفانه دولتهای یازدهم و دوازدهم نیز به این سیکل معیوب تن دادند و به ۷۷میلیون نفر بهطور یکسان در سال حدود ۴۲هزار میلیارد تومان یارانه نقدی پرداخت کرده و میکنند.
نگارنده پیشنهاد میکند وقت آن رسید که حاکمیت تصمیم بگیرد پرداخت یارانه نقدی را قطع و تنها کمک نقدی به خانوارهایی که تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی هستند ارائه شود. قدیمیها میگفتند ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است، آیا عزم و ارادهای برای جراحی اقتصاد با نگاه ملی وجود دارد یا خیر؟
