شفقنا- منصور فرزامی در سرمقاله امروز روزنامه مردم سالاری نوشت، تحریم‌های پیاپی و روزانه ترامپ که ناشی از جنون قدرت و نیز تحریک پیرامونی‌های جنگ‌طلب کاخ سفید و صهیونیست‌ها و ارتجاع عرب منطقه است، شرایط بسیار سختی را برای ملت ما، به‌خصوص طبقات متوسط و زیر خط فقر که بیش از نیمی از ملت ماست، پیش آورده و از این سو، ما هم مردمی نیستیم که دستان تسلیم خود را در مقابل شخصی که در مدار عقلانیت نیست و به سبب شرایط چند صباحی بر مسند ریاست قدرتمندترین کشور جهان نشسته بالا ببریم و کشوری باشیم در زمره رژیم‌های اقماری از قماش سعودی و… از طرفی، بیش از فشارهای اقتصادی که آن هم کمرشکن و طاقت‌فرساست، عوارض روحی آن بر ملت، به حسب تبلیغات ناامیدکننده تحلیل‌های رسانه‌های برون‌مرزی، چند برابر دیده شده‌‌هاست. در کنار این عوارض روحی و رسانه‌ای، موضوع اقتصاد ماست که در محاصره شدید هستیم. ارزش ارزهای موجود در برابر ریال ما، بسیار نابرابر و بالاست. به همین علت، قدرت خرید مردم، چیزی کمتر از نصف شده است. در برابر این ضعف بنیه اقتصادی مردم، عده‌ای فرصت‌طلب و سودجو، زمینه را برای جولان خود بسیار مناسب دیده‌اند و با واسطه‌گری و دلالی، بدتر از آمریکا عمل می‌کنند به عنوان مثال، اقلام خوراکی مثل برنج و خرما و گوشت و پیاز و سیب‌زمینی و انواع تن ماهی و دیگر موارد مورد نیاز زندگی، بیش از دو برابر شده است. دارو و درمان که از نیازهای اولیه است، خودحکایتی دیگر دارد. این که رئیس جمهور محترم از وزیران کشاورزی و صنعت و معدن و تجارت بخواهد که در کنترل قیمت‌ها تلاش و دقت بیشتری داشته باشند، به هیچ وجه کافی و متناسب با شرایط و آنچه بر مردم ایران می‌گذرد و مورد انتظار است، نیست. وانگهی، ما مردم مرفه‌ای نبوده‌ایم که ناگهان آمریکا مغول‌وار بر سر ما آوار شده باشد، ما چهل سال است که تحریم هستیم لذا تجربه این وضع، چهل ساله است. حال باید جویا شد که چگونه ملتی در دوران تحریم باید این چنین و با فاصله طبقاتی وحشتناک زندگی کرده باشد آن چنان که در دوران تحریم عزیز‌شده‌ای، خودرو چند میلیاردی زیر پا داشته باشد اما ده‌ها میلیون نفر از همان ملیت و زیر همان پرچم، به زیر خط فقر، سوق داده شده باشند؟
ما دوران هشت ساله جنگ را نه با عراق بلکه با حامیان صدامی مثل همین آمریکا، همین انگلیس و فرانسه و آلمان و همین دلارهای آل‌سعود و کویت و حتی موشک‌های شوروی، تجربه کرده‌ایم. درست است که نه مدیران، نه مردم و نه زمان آن، در این عصر و زمان قابل مقایسه نیست اما می‌توان از آن دوران، تجربه‌ها کسب کرده و از روال مدیریتی آن زمان، گرته‌برداری کرد. اکنون سوال این است که کجا و کی، وضع بازار این چنین بی‌مهار مردم را می‌آزرد؟ به عنوان نمونه، وزارت صنعت، هنوز نتوانسته است قیمت خودرو را مشخص کند. مدیران کشور باید پاسخ دهند که چگونه می‌توان انتظار داشت که مزدبگیری با افزایش فلان درصد مستمری و حقوق ماهانه، سه برابر این افزایش، تورم را پیش چشم خود ببینند.
نگارنده در یادداشت پیشین با توجه به زندگی و حرف و حدیث‌های مردم نوشته است که به موازات سیاست خارجی که از ضروریات و از لوازم زندگی در عرصه جهانی و روابط متقابل است، ما در این زمان بیش از هر دوره‌ای به مدیریت موفق داخلی نیازمندیم و این مدیریت و تدبیر کشورداری هم فقط به عهده دولت و قوه اجرایی کشور نیست پس باید به همان اندازه‌ای که دولت، اختیار دارد، از او انتظار داشته باشیم.
با این حساب، همه نهادهای حاکمیتی و حکومتی، در کنار هم و در راستای هم، در یک حرکت طولی باید بنشینند و مدبرانه، در همه زمینه‌ها برنامه‌ریزی کنند. و باور کنند که مشکل ما همین جاست. اگر در این مدیریت همگانی با اعتمادسازی و اجرای عدالت اجتماعی و اقتصادی، عمل کنیم، رضایت مردم نجیب ایران، جلب خواهد شد. در آن صورت است که اگر آمریکا همه نیروهای درونی و بیرونی خود را بسیج کنند، نمی‌توانند ما را بشکند و در این راستا، تمامی کسانی که در داخل و در عمل در جهت سیاست آمریکا گام برمی‌دارند و شناخته شده هم هستند باید از اجحاف در حقوق مردم، بازداشته شوند. واکنش در مقابل این گروه، برای نهادهایی که کوچک‌ترین تحرک دشمن را زیر نظر دارند و در نطفه، خنثی می‌کنند، نباید سخت باشد. باید یقین بدانیم که عوارض این گروه داخلی به سبب انتساب‌ها و قرابت‌های شبکه‌ای که دارند، از عوارض گروه‌های خارجی، کمتر نیست.
