گفتگو با صدیق تعریف

موسیقی ما - «صدیق تعریف» خواننده‌ی تاثیرگذاری در موسیقی ایران است؛ این را می‌‌توان با نگاهی هرچند سطحی در کارنامه‌اش مشاهده کرد. او در سال‌های عمرش با بسیاری از بزرگان کار کرده است. خیلی جوان بود که با «لطفی» اثری مثلِ «به یاد طاهرزاده» را کار کرد و بعدتر با بزرگانی چون جلال ذوالفنون،‌ حسین علیزاده،‌ فرهاد فخرالدینی و حسین یوسف‌زمانی. او اما با تمام بزرگی و تاثیرگذاری و تمام آثاری که در این سال‌ها در عرصه‌ی موسیقی خلق کرده، همواره منش خاص خودش را داشته است. هیچ‌وقت اهل هیاهو نبوده، اهل استفاده از اقبالی که آثارش با آن مواجه شده و اهل آنکه خود را به عنوان خواننده، تافته‌ای جدابافته از سایر اهالی موسیقی بداند. شاید البته باید بخشی از این ماجرا را به ایده‌آل گرایی او نسبت داد که میانِ‌ هم‌نسلانش موضوعی متداول بوده و بهره‌مندی از حضور استادانی مثل علی‌اصغر بهاری و رضوی سروستانی و کمالیان و البته کسانی که در دانشکده‌ی هنرهای زیبا از حضورشان بهره می‌برد که از جمله‌ی آنان بهرام بیضایی، هوشنگ گلشیری، شمیم بهار، گلی ترقی و حمید سمندریان و داریوش آشوری که هر کدام‌شان قطب‌هایی بزرگ در عرصه‌ی موسیقی هستند. با او درباره‌ی زندگی هنری‌اش سخن گفتیم و البته ارادتِ او به بزرگانِ عرصه‌ی هنر را می‌توان در تمامی صحبت‌های او مشاهده کرد.

گزیده گفت‌وگو:

- امروز برخی قطعات به اندازه‌ای مبتدل است که رحمت به «آبگوشت به این لذیذی» - هر اثری در دهه‌ی 60 منتشر می‌شد، یک اتفاق بود - حذف «ایرج» و «گلپا»‌ از عرصه‌ی موسیقی ظالمانه بود. این‌ها از برترین صداهای 50 سال اخیر هستند - در دهه‌ی 60 که تمام مراکز موسیقی تعطیل بود، منزل استاد ابتهاج در محله‌ی ارباب جمشید محل گردهمایی هنرمندان بود - اولین زمزمه‌هایم، آوازهای «سید علی‌اصغر کردستانی» خواننده‌ی نام‌دار کُرد و هم‌دوره‌ی قمر بود که صدایش چپ کوک و پرتحریر و از نظر احساسی بی‌نظیر بود - غیر از موسیقی و‌ آواز، رشته‌ی مورد علاقه‌ام تئاتر و سینما بود و به همین خاطر در دانشگاه تئاتر خواندم - در هفته‌ی اولی که به دانشکده‌ی هنرهای زیبا رفته بودم در مرکز حفظ و اشاعه‌ی موسیقی خدمت استاد محمود کریمی رفتم - «محمود کریمی» یکی از اساتید بزرگی است که شاگردان بسیار تربیت کرد - سال دوم کلاس آقای رضوی بودم که انقلاب شد و کلاس‌ها تعطیل شد - در دوران فترت موسیقی با همراهی کامکارها و محمدرضا لطفی تلاش کردیم تا فعالیت‌های موسیقی متوقف نشود - وقتی چاووش تاسیس شد آقای شجریان چند ماهی آواز تدریس می‌کردند؛‌ اما مدت زمان زیادی این کار را ادامه ندادند - استاد «علی‌اصغر بهاری»‌ حافظه‌ی بسیار خوبی داشت و «نسیم سحری» را ایشان به من دادند تا اجرایش کنم - «فریدون مشیری» شعر «از نگاه یاران...»‌ را یک سال بعد از آنکه ملودی را به ایشان دادم،‌ نوشتند. خودشان می‌گفتند در اتوبوس بودند که این شعر به ذهن‌شان رسید - آقای ذوالفنون برای آلبوم «شیدایی»‌ همیشه یکی-دو ساعت دیر می‌رسید و با همان لحن شوخ می‌گفت: «عوضش خیلی گرسنه‌ام» - آقای «حنانه» پیش از استاد «فخرالدینی» روی عبدالقادر کار کرده و آن را بازآفرینی کرده بود
.