سری نود و دوم از سیبیل نوشت ها
کاریکلماتورهای محمدمهدی معارفی
سوگند خوردم دیگر گرسنه نماندم. به دنبال یار به دیار غربت رفتم. شخصیت کاذبی داشت،بی شخصیت نمی شد. سوراخ دعا را گم کرد مجبور شدم سوراخ دیگری باز کنم. تیتراژ پایانی زندگی ام پر از اسم شد در اعلامیه ام. زندگی ام عاری از هر یاری بود. سقف آرزوهایم پر از پنکه ی سقفی بود. ماتم گرفته بود در مقابل حریف شطرنج باز ضعیف. در انظار ظاهر نمی شود آدم بدمنظر. با کمپوت محبت به استقبال کودکی که کمبود محبت داشت رفتم. بعد از باخت به اطرافیانش تاخت بازی کن ضعیف. در خشم شخم زد خاطراتش را آدم عصبانی.
