ترش می کرد فرهاد ، تا ماست”شیرین”می خورد!

ترش می کرد فرهاد ، تا ماست”شیرین”می خورد!

کاریکلماتورهای ابوالقاسم صلح جو (پیرسوک) :

دست اش بوی عطر می داد، “گل کاشته بود”! ترش می کرد فرهاد، تا ماست”شیرین”می خورد! تصادفی زنده بود، با پراید! با”قلم”، پای درخت به شعر باز شد! زمانِ فرار از واقعیّت، بازداشت شد! وقتی زخمم”جوش”خورد، باور کردم که کمبود آهن ندارم! بُزی که به دهان اش”شیرین”آمده بود، در بوته زار فرهاد می چرید! آزاد شد پرنده، تا قفس را به دار آویختم! “پیرم که درآمد”، تعظیم کردم! “تعطیل”بود، جمعه به دنیا آمده بود! به نیّت رفتن آمده بود، قربه الی الله! وقتی دلم را”زد”، خون پیشِ چشمانم را گرفت! پدرم دست به عصا، روی اعصاب ام راه می رود! دکتر نابینا، مریض نمی بیند! با”وَرَم”نشد بخوابم، “وَرَم”اش که خوابید، خوابیدم! برای “شور”زدن، دست نوازنده نمک نداشت! مورچه ها دُور فرهاد جمع می شدند مُدام، چون رویایش”شیرین”بود! برای تزریق آمپول خوابیدم، امّا خوابم نَبُرد! سرِ پیچِ سرعت، جادّه جاخالی داد! برای”پیچاندن”، “تاب”اش دادم! آدمِ بابخاری می شد، وقتی جوش می آوَرد! حواسم را پرت کردم، در آغوشت! آبان، همیشه بوی بی”مهری”می دهد!