«مرغ شل» داستانی طنز و ساده و ملموس دارد

دسته‌بندی: سرگرمی
تاریخ انتشار: ۱۳۹۸ تیر ۱۳, پنجشنبه ساعت ۱۳:۰۷۰ رأیبدون امتیاز
«مرغ شل» داستانی طنز و ساده و ملموس دارد

«مرغ شل» یک داستان بلند با مایه‌های طنز به قلم بهناز ضرابی زاده است که برای گروه سنی نوجوان نوشته شده است. «مرغ شل»، داستانی […]\ نوشته «مرغ شل» داستانی طنز و ساده و ملموس دارد اولین بار در پایگاه خبری شیرین طنز. پدیدار شد.\

«مرغ شل» یک داستان بلند با مایه‌های طنز به قلم بهناز ضرابی زاده است که برای گروه سنی نوجوان نوشته شده است.

«مرغ شل»، داستانی طنز برای کودکان/ورود «بهناز ضرابی‌زاده» به عرصه کودک و نوجوان

به گزارش شیرین طنز، به نقل از خبرنگار گروه فرهنگی خبرگزاری میزان، «مرغ شل» داستانی ساده و ملموس دارد. لحن طنز کتاب در روابط همه آدم‌های قصه جاری است و تناسب دیالوگ با شخصیت‌های قصه و استفاده از طنز‌های روز اجتماعی خواندن آن را برای بزرگسالان نیز جذاب می‌کند.

تصویر نویسنده از یک خانواده سنتی، هم به هیچ وجه تصویری فانتزی و شعارگونه نیست. جز این‌ها باید از تصویر‌های رضا مکتبی نیز یاد کرد که درک کامل‌تری از شخصیت‌ها و فضای داستان ارائه می‌کند.

داستان این کتاب درباره یک خانواده با سه بچه است. پدر خانواده با گرفتن وام، ماشینی می‌خرد و مادر خانواده اصرار می‌کند که به میمنت آن، حیوانی قربانی کنند. پدر، چون پول ندارد تصمیم می‌گیرد برای این کار خروسی بخرد، اما به اشتباه مرغی شل خریداری می‌کند و همین موضوع حوادث بامزه‌ای را به‌وجود می‌آورد.

«مرغ شل» داستان طنز برای کودکان

این داستان در خانواده‌ای کاملاً معمولی و سنتی اتفاق می‌افتد که با فضایی ایرانی و با حال و هوای فرهنگ ایرانی عجین است.

در قسمتی از داستان اینگونه آمده است: (مرغ یکی دو قدم بر می‌دارد؛ امّا تعادلش به هم می‌خورد و به زمین می‌افتد. حجّت دست‌بردار نیست. پوست خیار را جلو مرغ می‌گیرد و صدایش را نازک می‌کند: «بی… یو… بی‌یو…»

مرغ، دو سه قدم جلو می‌آید. پای راستش را نمی‌تواند روی زمین بگذارد. آن را بین زمین و آسمان نگه می‌دارد. مرغ می‌لنگد. نفس حجّت بالا نمی‌آید. می‌گوید: «اُهو… شَل است. می‌لنگد! ببین مرغه چلاق است!»

حجّت بلند می‌شود و می‌ایستد. انگار کشف بزرگی کرده است. داد می‌زند: «به جان خودم، شَل است».

می‌پرم و گوشه‌ی پیراهنش را می‌چسبم و با صدای خفه‌ای می‌گویم: «چه خبر است؟ شل است که شل است. می‌خواهی جنگ راه بیندازی.»

بعد، با چشم و ابرو اشاره می‌کنم به اتاق و با صدای خفه می‌گویم: «صدایش را در نیاور. همین‌طوری هم مامان گیر داده، نمی‌گذارد بکشیمش؛ اگر بفهمد شَل است که وا مصیبتا».

انتهای پیام/

اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...