نام «مهدی شادمانی» امروز تیتر یک بسیاری از رسانه‌ها شد. شاید خیلی‌ها او را نشناسند. شادمانی خبرنگار ورزشی چندین روزنامه ورزشی بود که با علاقه و تلاش وصف‌ناشدنی در نشریات مختلف قلم می‌زد.
او هم مثل همه ما زندگی عادی روزمره خود را داشت که یک غده سرزده همه‌چیز را به هم ریخت. او خیلی ناگهانی به سرطان پا مبتلا شده بود. چیزی که همه اطرافیان او را به وحشت انداخت درحالی که خودش جور دیگری با سرنوشتش بازی کرد.
در حالی که همه تصورشان بر این بود که او علی‌رغم اینکه در اوج جوانی به سر می‌برد، در نهایت تا 6 ماه دیگر بیشتر زنده نخواهد بود و اصطلاحا دکترها جوابش کرده بودند اما او با سرسختی از همان ابتدا به خودش قول داد که اینبار او برای بیماری نسخه بپیچد.
روزها و شب‌های بسیاری بر زنده یاد مهدی شادمانی گذشت.کسی که شیفته اباعبدالله‌الحسین (ع) بود و این عشق برکسی پوشیده نبود. او با استعانت از سیدالشهدا قدم به راه مبارزه‌ای سخت با بیماری‌اش گذاشت و در این مسیر خود را به خداوند سپرد تا هرآنچه برایش بهترین است، رقم بخورد.
در نهایت او امروز در سن 37 سالگی و در آستانه محرم تسلیم رضای دوست شد و جان به جان آفرین سپرد.
امروز بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند بهت زده شدند. او اسطوره‌ای کم‌پیدا از افرادی بود که روحشان به زخم بیماری صیقل خورده بود و درونشان تنها خدا پیدا بود.
همسرش که در تمام این سال‌ها پروانه‌وار گردش گشته بود امروز درباره رفتنش نوشت: شادمانی‌مان دم رفتن حسین(ع) تمام شد.
او اما دوستان و رفقای بسیاری هم داشت که یکی از آنها «سیدمرتضی فاطمی» روزنامه‌نگار، مجری و تهیه‌کننده تلویزیون است. وقتی قرار می‌شود درباره دوست دیرینه‌اش با صحبت کنیم، امتناع می‌کند، دلیلش را هم اینگونه بیان می‌کند که:«مهدی شادمانی رفقای بسیاری داشته که قطعا بسیاری از آنها از من به او نزدیک‌تر بوده‌اند.»
