چون خوابم “سبک” است، با وزنه می خوابم! تا از خواب می پَرَم، رگِ خوابم رگ به رگ می شود! از وقتی گوشم “سنگین”شده، عمیق تر می خوابم! با قلمِ دوربین اش، “عکس” می نوشت! نگاهم بودار شد، وقتی”سیر”نگاهت کردم! برای کاشتنِ مو، سرش را شخم زدم! بادیدنم، “هوایی”شد پریِ”دریایی”! از نسل”سوخته”بود، به”حقّه”می چسباند! به شکم بسته بود، چراغِ پی سوزش را! سرِ سفره ترازو آوردم، برای”کشیدن” غذا! “چنگ”می زنم، در ارکستر گیسوانت! با اینکه”میز”بان بود، صندلی ها را هم می پائید! یا الله می گفت، تا”سرباز”می دید! روز درختکاری، به “نهال” صندلی تعارف کردم! آنقدر سر سنگین شده ام که نمی توانم از جایم بلند شوم! ماهی را خوب از “آب”در آورد، آشپز! سفینه در ماه، به”زمین” نشست! چون آدم بد”پیله”ای هستم، “پروانه”ام نمی شود! پدربزرگم نَفَس آخرش را روی ترازو” کشید”!
نویسنده : ابوالقاسم صلح جو
