فریبا متخصص: به عشق نابینایان در رادیو اجرا می کنم

**خانم متخصص ظاهرا پس از مجموعه رهایم مکن به کارگردانی آقای عسگرپور به تازگی در سریال جدید دیگری با نام بوم و بانو حضور یافته اید.

- بله. همین طور است. به تازگی قرارداد تلویزیونی برای سریال جدید آقای سلطانی بسته ام. قرار است در این سریال که هنوز تصویربرداری آن آغاز نشده است، نقش متفاوتی داشته باشم.

**نقش جدیدی که به آن اشاره کردید چیست؟

-البته هنوز خیلی در جریان نیستم اما تا جایی که می دانم قرار است نقش زن یک تیمسار را بازی کنم که در دوره اواخر سلطنت احمدشاه و اوایل روی کار آمدن رضا شاه زندگی کرده است.

**خانم متخصص شما کدامیک از مدیوم های تئاتر، تلویزیون، سینما و یا رادیو را بیشتر دوست دارید؟

-خانه اول من همواره تئاتر است. چراکه کارم را از تئاتر شروع کرده ام و بعد از آن به سمت تلویزیون و در ادامه هم به رادیو آمدم. اما به دلیل اینکه استخدام صدا و سیما بودم علاوه بر حضور در تلویزیون در رادیو هم حضور داشتم و برنامه اجرا میکردم.

**جالب است که در تمام این سالها علی رغم فراز و فرودهایی که برای رادیو پیش آمده و روی کار آمدن رسانه های جدید، شما همچنان با عشق در رادیو فعالیت میکنید و حتی حضور در پروژه های مختلف سینما، تلویزیون و نمایش خانگی منجر نشده که رادیو را کنار بگذارید.

-بله. کاملا درست است. من از سال 68 به رادیو آمدم و در حقیقت استخدام رادیو هستم. حدود 30 سال است که در رادیو فعالیت کرده ام و الان هم باید باشم. الان هم با اینکه بازنشسته شده‌ام ولی هنوز کار می‌کنم و تا زنده باشم در خانه خودم که رادیوست کار می‌کنم. از نظر من رادیو یک صنعت و یک فن است وقتی آدم آن فن و تخصص را یاد می‌گیرد دیگر ماجرا فرق دارد و کار خیلی لذت بخش می شود. البته که من اعتقاد دارم ما هنوز و بعد از این سالها هنوز جا برای یادگرفتن داریم و در این مسیر هنوز باید تلاش کنیم.

**خانم متخصص موضوع مهمی که در میان بیشتر هنرمندان رواج دارد این است که بیشتر آنهایی که از رادیو پایشان به تصویر باز می‌شود و شناخته‌تر می‌شوند، و یا در پروژه‌های مهم حضور پیدا می‌کنند، دیگر رقبتی به رادیو ندارند و ترجیح می‌دهند تصویر را ادامه بدهند. چرا این اتفاق می افتد؟ درآمد باعث این موضوع می شود؟ یا شهرت و یا هردو؟

-ببینید.تصویر و رادیو هر دو از هم جدا هستند و دو مقوله جدا را تشکیل می‌دهند که اتفاقا اصلا ربطی به هم ندارند. مثل این که یک آشپز فقط بلد باشد که یک مدل غذا بپزد. در حالی که قطعا یک آشپز هم به عنوان مثال قورمه‌سبزی می‌پزد، هم قیمه بلد است، هم فسنجان، مرغ و هزار غذای دیگر.

هر اثری مدیوم خاص خودش را می‌خواهد. مثلا تئاتر، سینما، تلویزیون و رادیو هرکدام مدیوم خاص خودشان را دارند و اصلا نمی‌توانید اینها را با هم مقایسه کنید.هرکدام منجر به تجربه ای خاص می شوند که در دیگری تکرار ناپذیر است.

**و قابل مقایسه با یکدیگر نیست؟

-قطعا. وقتی من می‌دانم که بسیاری از کسانی که برنامه‌های ما را در رادیو می‌شنوند نابینا هستند، برایم لذت‌بخش تر است که کاری برایشان انجام بدهم و به عشق اینکه آنها ما را می‌شنوند این کار را می‌کنم. در همین زمینه هم تلاش می‌کنم آن چیزی که خودم هنگام اجرا در ذهنم نقش می‌بندد، را جوری ادا کنم که برای نابینایان هم قابل درک و تجسم باشد و بتوانند همان را در ذهنشان تصور کنند. این موضوع برایم بسیار اهمیت دارد که این عزیزان هم برای خودشان و در ذهن خودشان این تصویر را بسازند و آن را لمس کرده و تجربه کنند.

ما به عنوان هنرمند نمی‌توانیم تنها در یک مدیوم سینما یا تلویزیون کار کنیم و یا فقط رادیو.این حداقل برای من غیر ممکن است. واقعیت این است که من به عشق خیلی از آدمهایی که در خانه هستند، توی ماشین نشسته اند، یا حتی کسانی که در نقاط دوردست کشورمان به شبکه های تلویزیونی دسترسی ندارند و فقط شنونده برنامه های رادیو هستند، کار می کنم. این برایم خیلی لذتبخش است و تمام تلاشم را میکنم که شنونده برنامه های من، بتواند با آن ارتباط نزدیکی بگیرد و خود را در آن ببیند.

**شما هم مثل بقیه هنرمندان آثارتان را مانند فرزندانتان دوست دارید و نمی توانید بینشان بهترین را انتخاب کنید؟

-مثل فرزند که نه ولی می توانم بگویم که همه کارهایم را دوست دارم و تلاش میکنم همان طور که گفتم در قدم اول باورش کنم و تنها در این حالت است که مطمئنم کسی که آن را می شنود و یا می بیند نیز باور می کند. اعتقادم دارم که اگر من آن نقش را چه تصویری و چه رادیویی باور نکنم، مخاطب نیز آن را نمی پذیرد و می گوید فریبا متخصص باسمه ای و الکی بازی کردی. تصنعی است و آن را نمی پذیرد. به همین دلیل تلاش میکنم در هر کاری که حضور دارم با دل و جان کار کنم. همان طور هم که گفتم در این میان بدون شک رادیو برایم خیلی عزیز است و طی سالها کار و فعالیت خاطرات خوب بسیاری از رادیو در این سه دهه دارم. ضمن اینکه من اعتقاد دارم که هرکدام از این مدیوم‌‌ها سر جای خود ویژگی و سختی‌‌های مخصوص به خود را هم دارند. مثلا در رادیو بازیگر برای انتقال حس بازیش به شنونده، تنها ابزاری که در اختیار دارد صدایش است و در این میان نمی‌تواند از ابزار چهره، بدن، دکور و آکسسوار که در سینما، تلویزیون و تئاتر از آن بهره برده می شود، استفاده کند و همین این امر باعث می‌‌شود بازیگر با اتکا تنها به توانایی صدا، قابلیت حسی و تجاربش کار کند.