از طب کاری ساخته نیست برای تب عشق

سیبیل نوشت های سری نود و هفتم

بغرنج است دیدن رنج دیگران. از طب کاری ساخته نیست برای تب عشق. خودش را ناکار کرد بیکار. با اهل قدم به پارک می روم. موج سواری می کند انگشتانم در موج گیسوانت. پوستم خشکید به دریا پناهنده شدم. طاق باز می خوابید بنای کهنه کار. آدم بی چیز، درد ناچیزی به همراه دارد. کسی را که از در دوستی وارد شده بود از پنجره بیرون انداختم. سران دولتی همسران خوبی نمی شوند. قافیه را باختم بعد از دیدن قیافه ام. با احتکار مشکل بیکاری ام را حل کردم. هم دست نمی شوم با کسی که دست بزن دارد.

محمدمهدی معارفی