به نظر می‌رسد یکی از دلایل اصلی تمایل تلویزیون به پخش آثار نمایشی اکشن و خشن ـ خصوصا در حوزه فیلم‌ها و سریال‌های خارجی ـ خط قرمزها و ضوابطی باشد که رسانه‌ای مانند صداوسیما و برنامه‌سازانش با آن مواجهند؛ و البته این محدودیت‌ها برای هم‌ترازشان در دیگر رسانه‌های دنیا درست نقطه مقابل و همان جذابیت‌هایی تلقی می‌شود که با بهره‌گیری از آن می‌توانند مخاطب را ساعت‌ها پای تلویزیون بنشانند.
اما در شرایطی که انتظار می‌رود، انتخاب این حجم از خشونت که حتی در پخش کارتون‌های خارجی هم دیده می‌شود، با تولید برنامه‌های داخلی آرامش‌بخش، مفرح و مناسب با موازین جامعه ایرانی اسلامی جبران شود، سریال‌های داخلی خود منشا اصلی خشونت‌های تلویزیون می‌شوند!
این نگاه خشونت‌بار آنقدر نهادینه شده است که رد پای صحنه‌هایی همچون قتل و درگیری فیزیکی در آثار ملودرام و درام نیز دیده می‌شود. بر اساس تصویری که سریال‌های تلویزیونی از خانواده‌های ایرانی به نمایش گذاشته‌اند در هر خانواده یک نفر پیدا می‌شود که به دسیسه مشغول و حاضر است حتی عمر و هستی خود یا دیگران را تباه کند، تا چیزی را تلافی کرده باشد. با این نگاه خشونت‌طلبی، توطئه‌گری، انتقام‌جویی، خلاف‌کاری، مصیبت‌زدگی، درماندگی و البته آدم‌کشی، نزد ایرانیان و خانواده‌های ایرانی، امری رایج است.
