آیت الله جوادی آملیشفقنا- حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی با اشاره به سخنان امام علی(ع) در نهج البلاغه گفت: فتنه اقسامی دارد و همیشه معنای آن آشوب نیست.
به گزارش شفقنا، مرجع تقلید شیعیان در جلسه درس اخلاق خود در بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسراء و در ادامه سلسله مباحث شرح نهج البلاغه حضرت امیرعلیه السلام به شرح نود و سومین کلمه از مجموعه کلمات قصار نهج البلاغه پرداختند و بیان داشتند: حضرت فرمود: «لَا یقُولَنَّ أَحَدُکُمْ اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ الْفِتْنَهِ لِأَنَّهُ لَیسَ أَحَدٌ إِلَّا وَ هُوَ مُشْتَمِلٌ عَلَی فِتْنَهٍ وَ لَکِنْ مَنِ اسْتَعَاذَ فَلْیسْتَعِذْ مِنْ مُضِلَّاتِ الْفِتَنِ فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ یقُولُ ـ ﴿وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُکُمْ وَ أَوْلادُکُمْ فِتْنَهٌ﴾ وَ مَعْنَی ذَلِکَ أَنَّهُ [سُبْحَانَهُ یخْتَبِرُ عِبَادَهُ] یخْتَبِرُهُمْ بِالْأَمْوَالِ وَ الْأَوْلَادِ لِیتَبَینَ السَّاخِطَ لِرِزْقِهِ وَ الرَّاضِی بِقِسْمِهِ وَ إِنْ کَانَ سُبْحَانَهُ أَعْلَمَ بِهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ لَکِنْ لِتَظْهَرَ الْأَفْعَالُ الَّتِی بِهَا یسْتَحَقُّ الثَّوَابُ وَ الْعِقَابُ لِأَنَّ بَعْضَهُمْ یحِبُّ الذُّکُورَ وَ یکْرَهُ الْإِنَاثَ وَ بَعْضَهُمْ یحِبُّ تَثْمِیرَ الْمَالِ وَ یکْرَهُ انْثِلَامَ الْحَالِ»؛ فرمود بعضی‌ها می‌گویند خدایا ما را از فتنه نجات بده! باید بدانند که فتنه دو قسم است: یک مقدار آشوب و به هَم زدن است بله؛ اما معنای فتنه آشوب نیست، معنای فتنه، امتحان است.
ایشان ادامه دادند: می‌گویند این نقره را افتنان کردند یعنی گذاشتند در کوره، تا معلوم بشود که عیار آن خوب است یا خوب نیست! سالم است یا سالم نیست! فرمود شما نگویید خدایا ما از فتنه به تو پناه می‌بریم؛ چراکه داشتن فرزند فتنه است، داشتن مال امتحان است، بلکه بگویید خدایا از آن فتنه‌هایی که ما را گمراه می‌کند ما به تو پناه می‌بریم، چه فتنه‌های سیاسی، چه فتنه‌ها اجتماعی و چه فتنه‌های خانوادگی.
آیت الله جوادی آملی خاطرنشان کردند: آن فرزندی که سبب گمراهی پدر و مادر می‌شود و باعث عصیان و فروپاشی آن خانواده می‌شود چنین فرزندی، فتنه بدی است؛ لذا حضرت می فرماید بگویید «أَعُوذُ بِکَ مِنْ مَضَلَّاتِ الْفِتَن».
ایشان با اشاره به آیاتی از سوره مبارکه فجر اظهار داشتند: در سوره «فجر» فرمود هر چه ما در دنیا به افراد می‌دهیم «آزمون» است: ﴿فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذَا مَا ابْتَلاَهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَیقُولُ رَبِّی أَکْرَمَنِ ٭ وَ أَمَّا إِذَا مَا ابْتَلاَهُ فَقَدَرَ عَلَیهِ رِزْقَهُ فَیقُولُ رَبِّی أَهَانَنِ﴾؛ فرمود مردم دو قسم‌اند؛ یا مبتلا به سلامت‌اند یا مبتلا به مرض. مبتلا یعنی ممتحَن؛ الآن ما که اینجا نشسته‌ایم مبتلا به سلامتیم، آنها که در بیمارستان هستند که خدا شفایشان عطا کند! مبتلا به بیماری‌اند. «ابتلاه»؛ یعنی «إمتحنه». فرمود آن کسی که مبتلا به سلامت، مال، حیثیت و آبروست، خیال می‌کند ما او را گرامی داشتیم، نخیر!، حقیقت آن است که ما او را امتحان کردیم. آن کسی هم که مبتلا به بیماری و فقر و مانند آن است خیال می‌کند ما او را اعانت کردیم، در حالی که ما او را اعانت نکردیم بلکه او را آزمودیم گاهی آن را به این وضع می‌آزماییم، گاهی این را به عکس.
مرجع تقلید شیعیان تصریح کردند: انسان تا زنده است در کلاس آزمون است؛ اگر نعمتی دارد باید وظیفه آن تنعّم را انجام بدهد و اگر نقمتی دامنگیر او شد با نقمت باید کنار بیاید، در هر دو حال دارد امتحان می‌دهد. بنابراین چیزی در این دنیا به عنوان کمال و جمال نیست، چون تنها جایی که مشخص می‌شود چه کسی پیروز است و چه کسی شکست خورده است «یوم الحساب» است.
