مارتینی ریسینگ ؛ قرمز، آبی روشن و آبی تیره

فرمول یک ایران – نیم قرن از مارتینی ریسینگ می گذرد. نامی که در تاریخ مسابقات رالی در کنار نام لنسیا می درخشد و در رقابت های دیگر مسابقات اتومبیلرانی از جمله فرمول یک نیز به روشنی درخشیده است.

یک خط قرمز با ترکیب رنگی از آبی روشن و آبی تیره در طرفین خودش و لوگوی مارتینی در میان طرح. از رالی و پروتوتایپ تا خودروهای تک صندلی فرمول یک و این فقط بخش مسابقات اتومبیلرانی می باشد. برای افراد علاقمند به مسابقات اتومبیلرانی، مارتینی ریسینگ سمبل نیم قرن از روحیه و عشق مسابقه ای، پیروزی ها و رانندگان افسانه ای می باشد. برترین لحظات این نام هم در کنار برند لنسیا رقم خورده است.

مارتینی و روسی یک شرکت ایتالیایی می باشد. اولین مسابقه آنها در پیست هوکنهایم سال 1968 با لوگویی روی خودروی پورشه 907 در تاریخ ثبت شد. تنها دو سال طول کشید که آنها دیگر تصمیم گرفتند که تیم مسابقه ای خودشان را به عنوان مارتینی ریسینگ راه اندازی کنند.

تشکیل تیم مارتینی ریسینگ

اولین پیروزی آنها در مسابقه 12 ساعته سبرینگ با دو خودروی پورشه 917 به دست آمد. این خودرو به عنوان اولین خودروی پورشه که در مسابقه 24 ساعته لمانز به پیروزی رسید شناخته می شود و این کار را هم به عنوان خودروی تیم مارتینی ریسینگ و به رانندگی دکتر هلموت مارکو و جیس فون لِنِپ به ثمر رساند.

در همان سال، این ترکیب رنگ قرمز و آبی به فرمول یک وارد شد و تا سال 1973 در این ورزش باقی ماند. مارتینی ریسینگ با خودروهای پورشه به مسابقات استقامتی بازگشت، البته به مسابقات خیابانی از جمله تارگا فلوریو نیز حضور پیدا کرد که در سال 1973 این تیم در آن به پیروزی رسید.

همکاری مارتینی با شرکت اشتوتگارتی یک همکاری موفق بود و پیروزی ها پی در پی به همراه یکی از نوابغ رانندگی یعنی جکی ایکس بلژیکی دست می آمدند. در سال های بعد، مارتینی ریسینگ روی برخی از خودرو های فرمول یک نیز نمایان شد. ابتدا روی خودروی برابهام برنی اکلستون و سپس روی خودروی قهرمان جهان کالین چپمن.

کنار رفتن ار فرمول یک و ورود به مسابقات استقامت

ناکامی های زیاد در بالاترین سطح مسابقات اتومبیلرانی باعث شد که مدیر تیم دوباره تصمیم بگیرد به عشق قبلی خودش یعنی مسابقات استقامتی برگردد. این بار دیگر خبری از پورشه نبود. در نیمه دوم دهه 80 میلادی، مارتینی ریسینگ اعلام کرد که از لنسیا حمایت می کند. بلافاصله پیروزی هایی به دست آمد مخصوصا پیروزی در جیرو د ایتالیا اتوموبیلیستیکو در بتا مونته کارلو که با رانندگی پتریس، الن، کیویماکی کسب شد. در سال 1981 رویای قهرمانی جهان به حقیقت تبدیل شد که پس از آن این تیم متعهد شد که در گروه 6 و گروه سی حضور یابد.

اما پس از اینکه قدرت پورشه در مسابقات استقامتی به رخ همگان کشیده شد، انها مجبور شدند که این مسابقات را ترک کنند در واقع آنها تصمیم گرفتند که کلا پیست را ترک کنند. حال قرار بود که هیجان انگیزترین و حماسی ترین دوران مارتینی شروع شود، دورانی پر از پیروزی های متفاوت.

با لنسیا مارتینی ریسینگ در مسابقات رالی

آنها در مسیر های خاکی، سنگلاخ، برفی، یخی و… با خودروی لنسیا خودشان تمامی افراد را محو می کردند و یکی پس از دیگری پیروزی هایی را به دست می آوردند. ابتدا لنسیا با خودروی 037 با چرخ های عقب محرک به میدان آمد و تمامی خودرو های چهار چرخ محرک دیگر را شکست داد. پشت فرمان این خودروها نیز ما رانندگانی به مانند والتر رورل، مارکو الن و اتیلیو بتگا را مشاهده کردیم.

در سال 1985، نوبت به خودروی دلتا S4 رسید. خودرویی بیشتر از 500 اسب بخار، مجهز به تورو و سوپرشارژر و صدایی که به واقع انگار از اعماق جهنم به گوش می رسید. این خودرو همینطور یکی از آخرین های گروه B بود. خودروهای این گروه بیش از اندازه قدرتمند و سریع بودند و یک تصادف مرگ آور برای هنری تویوونن راننده آنها در کورسیکا سبب کناره گیری آنها از این گروه شد. مارتینی ریسینگ و لنسیا تصمیم گرفتند که به ماجراجویی خودشان در گروه A ادامه دهند.

دلتای جدید از سالهای 1987 تا 1992 در مسابقات قهرمانی جهان رالی فاتح بی چون و چرا بود و از دست رقبا کاری بر نمی آمد. پشت فرمان این خودرو نیز نامی قرار داشت که در کتاب تاریخ رالی ثبت شد، میکی بیِیشن! خیلی از پیروزی های لنسیا-مارتینی ریسینگ با برند پیرلی رقم خورد. تایر های پی زیرو پیرلی که الان بهترین سری تولیدی پیرلی هستند طراحی و ساخته شدند تا به عنوان کفش های دلتا S4 قرار بگیرند.

حتی بزرگترین داستان های عشقی دنیا نیز روزی به پایان خودش می رسد

لنسیا از مسابقات اتومبیلرانی کناره گیری کرد و مارتینی ریسینگ باید مسیر جدیدی را برای خودش ترسیم می کرد. آنها با فورد در مسابقات رالی قهرمانی ایتالیا و جهان همکاری کردند و موفقیت هایشان ادامه یافت. طراحی و ظاهر مارتینی با خودروی آلفارومئو 155GTA با رانندگی نیکولا لارینی و الساندرو نانینی دوباره به پیست راه پیدا کرد.

در آن دوران، این رقابت ها با پیروزی لارینی در مسابقات خودرو های تورینگ ایتالیا طرفداران زیادی را به خودش جذب کرد و این برند متقاعد شد که به مسابقات افسانه ای دی تی ام ورود کند. اما ایتالیایی ها شانس کمی را در برابر حضور پر رنگ خودروهای آلمانی داشتند، برخی از خودروهای آلمانی شاید از لحاظ راندمان ضعیف تر از آلفا ها بودند ولی از لحاظ تعدادی آنقدر زیاد بودند که جنگ برای قهرمانی جهان از همان ابتدا برای آلفا عملا دور از دسترس بود.

یک شکست دیگر برایشان رخ داد، اما مارتینی هیچوقت جنون خودش برای سرعت را از دست نداد.

در سال 2006، لوگوی آنها روی خودروی فرمول یک فراری نقش بست. امروز این ترکیب رنگ ناب هنوز هم در رقابت های جهانی دیده می شود و برای چندین سال هم در خدمت تیم فرمول یک ویلیامز بود و یکباری هم با پیرلی شراکت داشت. آنها کماکان تشنه سرعت و شرکت در موتوراسپورت هستند.