اولین چیزی که در رمان "دلبند" معرفی می‌شود یک شماره است، صد و بیست و چهار، پلاک یک خانه. آن هم با صفت‌های انسانی؛
صد و بیست و چهار کینه‌ای بود.
به گزارش رکنا ، بدین ترتیب تاریخ یک خانواده به جای پراکندگی در زمان در یک مکان منسجم می‌شود. خانه نشان می‌دهد که چگونه سرنوشت نسل‌ها مانند هم است و تکرار شونده. و نشان می‌دهد که هرکس بابت هر عملی مسئول سرنوشت نسل‌هاست.
دلبند داستان دیگری‌ست ـ یادآور کلبه‌ی عمو توم ـ از زندگی تلخ و رنجبار سیاه‌پوستان آمریکا در دوران برده‌داری که به شدت انسان محور است نه ماجرا محور. این کتاب به شکل رقت‌انگیزی به درونیات انسانی بردگان می‌پردازد هنگامی که جامعه آن‌ها را توده‌ای بی‌حس و احساس و قابل خرید و فروش می‌دید.
یک چیزی در بردگان سیاه، که در این کتاب هم سرایت کرده‌است، همواره ستودنی‌ست؛
این‌که آن‌ها هیچ امیدی نداشتند، اما ناامید هم نمی‌شدند.
دلبند سرشار از بی‌امیدانی‌ست که سراسر زنده‌اند و زندگی می‌کنند. آن‌ها آنقدر زیستند تا آزاد شدند.
زندگی تاوان عجیبی‌ست که پرداختنی‌ست.
در هر شرایطی پرداختن زندگی، پرداختن به زندگی، شیرین است. آخرین قیمت های بازار ایران را اینجا کلیک کنید.
حوادث اختصاصی رکنا را اینجا بخوانید:
