شفقنا- روشن است که سیاست بایدن در قبال منطقه خاورمیانه بر دو قضیه اصلی متمرکز خواهد بود: بازگشت به توافق هسته ای با ایران و تلاش برای حل و فصل درگیری های شعله ور شده متناسب با منافع آمریکا و متحدانش در منطقه.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، تارنمای العربی الجدید با اشاره به این موضوع نوشت: اما اجرای چنین سیاستی دیر یا زود با مانع اسرائیل روبرو خواهد شد چه برای بازگشت آمریکا به برنامه هسته ای و چه جستجوی راه حلی سیاسی برای حل و فصل قضیه فلسطین مبتنی بر راه حل دو کشوری .
در دو ماه گذشته سیگنال های متعددی از سوی دولت آمریکا درباره بازگشت به توافق هسته ای با ایران صادر شده است و این کشور در صدد حل و فصل اوضاع به گونه ای است که بایدن در آن به عنوان رئیس جمهور ضعیفی دیده نشود . از جمله این سینگال ها، لغو درخواست ترامپ در خصوص گنجاندن ایران در فهرست تحریم های بین المللی است. همچنین موافقت بایدن با شرکت در گفتگوهای دیپلماتیک بین همه طرف های توافق هسته ای زیر نظر اتحادیه اروپاست .
درست است که دولت بایدن تلاش کرده و همچنان تلاش می کند تا رفع تحریمهای ایران را با شرط و شروط مشخص پیوند دهد اما اکنون به این درک رسیده است که هرگز نخواهد توانست چیزی را از ایران به دست آورد که دولت ترامپ از آن ناتوان بود بنابراین هرگز نخواهد توانست ایران را به اصلاح توافق هسته ای امضا شده در سال ۲۰۱۵ میلادی و گنجاندن برنامه موشکی و نفوذ این کشور در این برنامه به عنوان مقدمه ای برای لغو تحریم ها ملزم کند. البته بعید نیست که در مرحله آتی یعنی پس از بازگشت همزمان طرفین به توافق اصلی بدون هیچ گونه اصلاحی به همراه لغو کامل تحریم های تحمیلی، در خصوص گفتگو درباره چنین پرونده هایی از ایران قول کامل بگیرد.
به اعتقاد من، موضع کنونی دولت بایدن به اندازه ای که بازتاب دهنده اعتقاد بایدن به دو مسئله بسیار مهم است، به هیچ وجه تمایل آمریکا برای تفاهم با ایران یا همراهی با سیاست های این کشور در منطقه را بازتاب نمی دهد و آن دو مسئله عبارتند از: اینکه توافق هسته ای امضا شده در سال ۲۰۱۵ علی رغم کاستی ها، تنها راه موجود برای نظارت بر برنامه هسته ای ایران است و موضوع دیگر اینکه سیاست تحریم های حداکثری که ترامپ دنبال کرد، در امر تحقق اهدافش ناکام ماند و تداوم آن قطعا به سمت تشدید برنامه هسته ای ایران ونزدیک کردن آن به بمب هسته ای و یا درگیری فراگیر با این کشور منجر خواهد شد که عواقب وخیمی برای دو طرف در پی خواهد داشت.
به نظر می رسد در درجه اول بازگشت به توافق هسته ای بهترین گزینه است اما کاملا روشن است که اسرائیل دولت آمریکا را در این زمینه همراهی نمی کند و این مقوله را ترویج می دهد که بازگشت به توافق هسته ای به هیچ وجه مانع دستیابی ایران به بمب هسته ای نخواهد شد؛ برهمین اساس می توان گفت که اسرائیل از احتمال بازگشت آمریکا به توافق هسته ای بسیار می ترسد و با تمام توان برای قانع کردن بایدن به عدم استفاده از چنین گزینه ای تلاش می کند. مگر اینکه ایران به خواسته های مربوط به توافق هسته ای تن دهد و حضور دیگر طرف های منطقه ای از جمله اسرائیل و کشورهای عربی را بپذیرد.
روشن است که نتانیاهو از همان آغاز ریاست جمهوری بایدن ، روند بسیج هواداران اسرائیل در کنگره و رسانه های آمریکا برای اعمال فشارهای حداکثری جهت قانع کردن بایدن به هرآنچه باید در قبال ایران در پیش بگیرد را از سر گرفت ولی با این حال احتمال های موفقیتش در این زمینه به نظر محدود می رسد. زیرا نتانیاهو به خوبی می داند که ۷۰ درصد از یهودیان آمریکا به بایدن رای دادند و اینها به خوبی میزان پاینبدی بایدن به امنیت اسرائیل را می دانند اما روش بایدن با نگرش نتانیاهو که بیانگر نگرش راستگرایان افراطی است، تطابق ندارد بنابراین بعید نیست که نتانیاهو از انواع و اقسام اقدامات تحریک آمیز برای مقابله با بایدن استفاده کند. حتی برخی بر این باورند که بعید نیست نتانیاهو به هر اقدامی برای خنثی کردن طرح های بایدن در زمینه بازگشت به توافق هسته ای از جمله احتمال اقدام نظامی یک طرفه علیه ایران متوسل شود. برخی نیز براین باورند که ممکن است حتی نتانیاهو پیش از انتخابات اسرائیل به اقدام نظامی علیه ایران متوسل شود تا با یک تیر دو نشان بزند: تضمین پیروزی خود در این انتخابات با کسب اکثریت قریب به اتفاق آرا و برهم زدن معادلات منطقه تا حدی که دولت جدید آمریکا را برای بازگشت به سیاست ترامپ در رویارویی با ایران به جای بازگشت به توافق هسته ای قانع کند.
موفقیت نتانیاهو در این زمینه به معنای موفقیتش در امر نابودی کامل توافق هسته ای خواهد بود و و این بدان معناست که بروز یک جنگ بزرگ جدید در منطقه حتمی و یا مسئله وقت خواهد بود. با این حال آیا نتانیاهو در این تلاش خطرناک و ترسناک خود موفق می شود؟ در هر حال چه موفق شود و چه نشود، صرف پیروزی اش در انتخابات قانونگذاری اسرائیل، عواقبی را به همراه دارد و تحولات احتمالی این مسئله را تحت الشعاع قرار خواهد داد.
