به گزارش اسپوتنیک، فرمانده ستاد مرکزی تروریست‌های آمریکایی در غرب آسیا (سنتکام) اذعان کرد که ایران با استفاده از انواع پهپادهای رزمی و شناسایی، برتری هوایی آمریکا در منطقه را به چالش کشیده است.
در این راستا خبرگزاری بلومبرگ گزارش می دهد، ژنرال فرانک مکنزی فرمانده ستاد مرکزی آمریکا در غرب آسیا (سنتکام)، روز سه شنبه در جلسه استماع کمیته خدمات نیروهای مسلح مجلس نمایندگان آمریکا به از دست رفتن برتری هوایی ارتش آمریکا در برابر ایران اعتراف کرد. ژنرال مکنزی در پاسخ به سؤالی مبنی بر اینکه آیا آمریکا برتری هوایی خود را در خاورمیانه از دست داده است، گفت: استفاده گسترده ایران از پهپادهای کوچک و متوسط برای عملیات های شناسایی و هجومی بدین معناست که برای اولین بار از زمان جنگ شبه جزیره کره [اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی] ما بدون برتری کامل هوایی، عملیات انجام می‌دهیم.
در این راستا خبرگزاری اسپوتنیک با جناب آقای سجاد عابدی مشاور اسبق وزیر و تحلیلگر ارشد مسائل امنیتی در ایران به گفتگو نشسته است.
آیا ایرانی ها واقعاً مزیت های نظامی بر آمریکا دارند و آیا تجهیزات لازم را برای این کار دارند یا فقط داستان های ترسناک برای آمریکایی های معمولی بوجود آمده است؟
ایران بیش از یک دهه شاهد استراتژی و تاکتیک ایالات متحده در خاک عراق بوده است و به راحتی توانسته استراتژی آمریکا را از خاک خود رصد کند. پس بی‌شک ایران توانسته نقاط قوت و ضعف ارتش آمریکا را بازشناسد. برای مثال نیروی دریایی ایران در مبارزه ساحلی بسیار خبره است و در رزمایش هایی که برگزار کرده نشان داده که به راحتی می‌تواند تنگه هرمز را ببندد و حتی ناوهای جنگی آمریکایی را غرق سازد.
به موازات پیشرفت چشمگیر فناوری در سطح جهان برای تولید پهپاد های گوناگون و توسعه قابلیت آنها، فناوری ضد پهپاد هم پیشرفت داشته است . پهپاد ها علاوه بر نقاط قوت، نقاط ضعف نیز دارند و راه‌های مختلفی برای نا کارآمد کردن آنها ابداع شده است. برای مثال با استفاده از سلاح‌های انرژی هدایت شده (directed-energy weapons) مانند لیزر می‌توان دوربین‌ها ودیگر دستگاه‌های یک پهپاد مسلح و در واقع دید اپراتور حسگرهای آن را کور کرد.
یکی از مزیت های پهپاد که هدایت آن از فواصل بسیار دوراست، در همین حال یکی از نقاط ضعف آن نیز به شمار می‌آید. مخابرات ماهواره‌ای که یکی ازراه‌های هدایت پهپاد ها است، آسیب پذیرند و می‌توان در آنها رخنه کرد. در بعضی موارد ممکن است پهپادها از برد ماهواره‌ای خارج شوند و در نتیجه هدایت آنها مختل شود.
در این رابطه، جمهوری اسلامی ایران دست یابی به پهپاد «آر کیو ۱۷۰» آمریکائی را ناشی از به‌کارگیری فناوری ضد پهپاد خود می‌داند وبه عبارت دیگر آن را با «دام الکترونیکی» خود تصاحب کرد. این در حالی است که آمریکا، نقص فنی در پهپاد مذکور را عامل سقوط آن در ایران می‌داند.
قطع نظر از اینکه این هواپیمای بدون سرنشین آمریکایی چگونه به‌دست جمهوری اسلامی افتاده است، رخنه درسیستم مخابراتی و هدایت پهپادها ( چه از طریق سامانه مکان یابی جهانی موسوم به «جی پی اِس» و چه رادیویی ) وفریفتن آنها امکان پذیر است و به‌همین جهت برخی از کشورهای سازنده پهپاد، سیگنالهای ارسالی به این پرنده‌ها را به صورت رمز در آورده اند تا قابل هک کردن نباشند.
جدا از رخنه کردن در سیستم مخابراتی پهپاد ها که در واقع نوعی جنگ الکترونیکی و سایبری است، سازمان های نظامی و یا خصوصی نیز گامهای موثری را برای توسعه فناوری ضد پهپاد برداشته اند. در این راستا شرکت آمریکایی بوئینگ در آزمایشی با یک توپ لیزری ۱۰ کیلوواتی، توانست انواع پهپاد ها و راکت‌ها را منهدم کند. به تازگی، آمریکا یک توپ لیزری ۳۰ کیلواتی را بر روی ناو پانس، که در واقع پایگاه شناورمقدم این کشور در خلیج فارس است، نصب کرد. این سلاح به منظور مقابله با پهپادهای ایران در این پهنه آبی و قایق‌های تندروی سپاه به کار گرفته شده است. شرکت مذکور قرار است سلاح‌های لیزری با توان ۵۰ یا ۶۰ کیلوات برای ارتش آمریکا بسازد.
اگر افراط و تفریط ها کنار گذاشته شود، جمهوری اسلامی ایران به رغم محدویت‌های ناشی از تحریم‌های بین‌المللی، پهپادهایی ساخته است که از توانایی نسبی برخوردار است. بنا به گزارشات شاهدان عینی در سوریه، پهپادهای ایران درکشورشان، مانند پهپادهای مهاجر و ابابیل، با در اختیار گذاشتن اطلاعات در مورد مواضع گروه‌های مخالف اسد، در هدایت دقیق راکت‌ها و آتش توپخانه نیروهای دولتی به این مواضع، بسیار موثربوده اند. گو اینکه اثری از پهپادهای مسلح ایران در سوریه مشاهده نشده است.
با توجه به این واقعیت (انواع پهپادهای رزمی و شناسایی و برتری ایران بر آمریکا در این خصوص)، چگونه استراتژی و تاکتیک های نظامی آمریکا در قبال ایران تغییر می کند؟ چه تغییراتی را می توان انتظار داشت؟
در ماه می ۲۰۱۹، در پاسخ به سیاست فشار حداکثری ایالات متحده آمریکا، ایران کارزار فشار متقابل با هدف واداشتن واشنگتن به تسهیل یا رفع تحریم‌ها راه انداخت. در این کارزار از«منطقه خاکستری» بین جنگ و صلح به طور وسیعی استفاده شد. بازیگران منطقه خاکستری به گمانه‌زنی و آزمایش روی می‌آورند تا ببینند چه نوع اقداماتی را می‌توانند بدون مجازات عملی کنند. آنها از طریق فعالیت‌های پنهانی یا نیابتی و کنش فزاینده ابهام‌آفرینی می‌کنند تا طرف‌های مقابل را نسبت به نوع واکنش دچار تردید و تزلزل کنند.
آنها از درگیری نظامی قاطع اجتناب می‌کنند و همه این کارها را به منظور پیشبرد برنامه برهم‌زدن وضع موجود در عین مدیریت ریسک، کاستن از احتمال افزایش تنش و اجتناب از جنگ انجام می‌دهند.
عامل دیگری که باید در نظر گرفت، تاثیرات سیاست داخلی است. تندروهای ایران در تلاش بوده‌اند که رقبای محافظه‌کار و عملگرای خود را به حاشیه برانند. همچنین کشور کماکان دستخوش ناآرامی‌های عمومی است، چنان‌که عراق و لبنان نیز چنین اند و همه این مسائل ممکن است بر تصمیمات آینده ایران اثر بگذارد. در‌واقع، واکنش ایران به شهادت سردارسلیمانی، که بر خلاف معمول فوری و سریع بود، ممکن است تحت تاثیر سیاست داخلی و به عنوان راهی برای نمایش عزم و اراده اتخاذ شده باشد تا اپوزیسیون برداشت ضعف نکند و از وضعیت ایجاد‌شده استفاده نکند.
در پایان باید گفت بهترین راه بازدارندگی ایران، از دیدگاه ایالات متحده آمریکا تقویت توانمندی‌های کاربرد نیروی هوافضای آمریکا در منطقه است تا توان مرگبار خود را به نمایش بگذارد، بدون اینکه آسیب‌پذیری نیروهای خودی را افزایش دهد. این همان کاری است که نیروی نظامی ایالات متحده از زمان رخدادهای اوایل ژانویه ۲۰۲۰بی‌سروصدا مشغول آن بوده است و بالاخره ایران دارد پیام را دریافت می‌کند.
نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.
