به گزارش خبرگزاری شبستان؛ قرآن کریم می فرماید: کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ رَهِینَةٌ إِلَّا أَصْحَابَ الْیَمِینِ فِى جَنَّاتٍ یَتَسَآءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمِینَ مَا سَلَکَکُمْ فِى سَقَرَ قَالُواْ لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ وَلَمْ نَکُ نُطْعِمُ الْمِسْکِینَ وَکُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَآئِضِینَ وَ کُنَّا نُکَذِّبُ بِیَوْمِ الدِّینِ حَتَّى‏ أَتَانَا الْیَقِینُ‏

یعنی آنکه هرکسى در گرو چیزى است که کسب کرده است. مگر اصحاب یمین، که در باغ‏هاى بهشتى از مجرمان مى‏پرسند: چه چیز شما را روانه دوزخ کرد. گویند: ما از نمازگزاران نبودیم. و افراد مسکین را اطعام نمى‏کردیم و با اهل باطل در سخنان باطل فرو مى‏رفتیم. و پیوسته روز جزا را تکذیب مى‏کردیم تا آن که مرگ به سراغ ما آمد.

مراد از اصحاب یمین همان گروهى هستند که در آیه ۲۷ سوره واقعه از آنان یاد شده است: «و اصحاب الیمین ما اصحاب الیمین فى سدر مخضود...» کسانى که نامه عمل آنان را در قیامت به دست راستشان مى‏دهند.
در قیامت، گفتگوهاى تلخ و شیرین، سلام یا نفرین، سؤال و توبیخ، انداختن گناه و جرم به گردن دیگران و لعنت به یکدیگر بسیار است و گفتگوى مؤمنان با مؤمنان، مجرمان با مجرمان، مجرمان با مؤمنان، و مؤمنان با مجرمان و نیز فرشتگان با مؤمنان و مجرمان در قرآن آمده است.
مراد از اطعام مسکین، یا زکات واجب است که ترک آن مستوجب دوزخ است و یا آن است که حتّى اگر زکات پرداخت شد ولى در جامعه گرسنه‏اى وجود داشت، سیر کردن او واجب است و بى‏تفاوتى نسبت به او، سبب دوزخى شدن مى‏گردد.
شاید مراد از اطعام مسکین، تمام نیازهاى او باشد نظیر پوشاک، مسکن، نه فقط خوراک و غذا.
هم تکذیب قیامت، مقدمه گناه است: «ارأیت الذى یکذّب بالدین فذلک الذّى یدعّ الیتیم» و هم گناه، انسان را به سوى کفر و تکذیب مى‏کشاند: «ثمّ کان عاقبة الّذین اساؤا السواى اَن کذّبوا». بنابراین آیه «و کنّا نکذّب بیوم الدین» هم مى‏تواند علت کارهاى مجرمین در آیات قبل باشد و هم مى‏تواند معلول گناهان آنان باشد.

مراد از «یقین» در این آیه، مرگ است، یا به خاطر آن که یقینى‏ترین امر در نزد همه است و احدى در آن شک ندارد و یا به خاطر آن که در لحظه مرگ تمام حقایق براى انسان کشف مى‏شود و همه به درجه یقین و باور مى‏رسند. «حتى اتانا الیقین»
نمازى که گاه و بیگاه خوانده شود، انسان را در زمره نمازگزاران قرار نمى‏ دهد. «لم نک من المصلّین» یعنى نماز ما استمرار نداشت. در سوره ماعون نیز آمده است: «فویل للمصلّین الّذینهم عن صلاتهم ساهون» و این چنین نمازى انسان را مشمول شفاعت شافعان قرار نمى‏دهد. «لم نک من المصلّین... فما تنفعهم شفاعة الشافعین» و این همان حدیث معروف امام صادق‏ (ع) است که در آستانه شهادت فرمودند که بستگانم را حاضر کنید و خطاب به آنان فرمودند: «لا ینال شفاعتنا من استخف بالصّلاة»

مردم یا فائزند یا خائض؛ یعنى یا به فوز و فلاح و رستگارى مى‏رسند که فائز هستند و یا در یاوه و باطل خوض مى ‏کنند و فرو مى‏روند که خائض هستند.قرطبى از مفسرین معروف اهل سنّت از امام باقر علیه السلام نقل کرده که فرمود: ما و شیعیان ما اصحاب یمین هستیم و هرکس کینه و بغض ما اهل بیت را داشته باشد، در گرو است. «نحن و شیعتنا اصحاب الیمین و کلّ من ابغضنا اهل البیت فهم المرتهنون»

پایان پیام/296