پژوهشگران معتقدند همه گیری کرونا و تبعات آن از قبیل قرنطینه باعث افزایش استفاده از تلفن همراه شده که به دلیل ایجاد حس کنترل کم، تفکر تکراری منفی و ترس از دست دادن، یک استفاده مخرب محسوب شده و باید کنترل شود.
به گزارش سیناپرس، نتایج به دست آمده از یک نظرسنجی جدید، نشان دهنده ارتباط بین استفاده مخرب از گوشی هوشمند و حس عدم کنترل بر شرایط، تفکر تکراری منفی و ترس از دست دادن در طول همه گیری کووید ۱۹ در بهار ۲۰۲۱ است.
ترس از دست دادن (FOMO) نوعی حس ترس و اضطراب برای از دست دادن یک رویداد هیجان انگیز و جالب است که در جای دیگری اتفاق افتاده و اغلب در رسانه های اجتماعی منتشر می شود.
تحقیقات پیشین نشان داده است که در طول همه گیری کووید ۱۹، استفاده از گوشی های هوشمند به طور قابل توجهی افزایش یافته است. در حالی که تلفن های هوشمند می توانند روال روزمره و ارتباطات اجتماعی را بهبود بخشند اما امکان دارد که مخرب نیز بوده و بر روابط، کار و سلامت روحی یا جسمی افراد تأثیر منفی بگذارد. درک بهتر عواملی که ممکن است در استفاده مخرب از گوشی هوشمند نقش داشته باشد می تواند به تلاش برای جلوگیری و مدیریت چنین رفتاری کمک کند.
جولیا بریلوسکایا (Julia Brailovskaia) از دانشگاه روهر بوخوم، آلمان و همکارانش در یک پروژه تحقیقاتی از طریق یک نظرسنجی آنلاین از ۵۱۶ کاربر ۱۸ ساله و بالاتر را در بهار سال ۲۰۲۱ انجام دادند.
این نظرسنجی شامل سؤالاتی برای ارزیابی استفاده از تلفن هوشمند و همچنین احساس کنترل، ترس از دست دادن و تفکر تکراری منفی بود. به گزارش سیناپرس، در واقع پژوهشگران فرض کردند سه عامل می توانند در مخرب شدن استفاده از گوشی های هوشمند، به ویژه در طول همه گیری کووید۱۹، نقش داشته باشند.
تجزیه و تحلیل آماری نتایج این نظرسنجی نشان داد که احساس پایین کنترل، ترس از دست دادن و تفکر تکراری منفی، در واقع، همگی با شدت بیشتر استفاده از گوشی هوشمند مرتبط هستند.
در حالی که این یافته ها علیت را اثبات نمی کنند، تجزیه و تحلیل آماری همچنین تعاملات احتمالی بین چهار عامل را پیشنهاد می کند
به گزارش سیناپرس، به طور کلی استفاده مخرب از گوشی های هوشمند با تعامل از دست دادن کنترل، ترس از دست دادن و تفکر تکراری منفی تقویت می شود. بر اساس یافته های مطالعات پیشین، محققان معتقدند فعالیت بدنی و تمرین های تمرکز حواس می تواند به کاهش استفاده مخرب از گوشی هوشمند کمک کند.
شرح کامل این پژوهش و نتایج حاصل از آن در آخرین شماره مجله PLOS ONE منتضر شده و قابل دسترس است.
مترجم: مریم عالمی
