قدمت انسان هوشمند بیشتر شد

مطالعات جدید باستان شناسان نشان می دهد قدیمی ترین انسان هوشمند شناخته شده جهان، حدود ۴۰ هزار سال قدیمی تر از سنی است که تاکنون تخمین زده می شد. به این ترتیب کهن ترین جد انسان امروزی قدمت بیشتری داشته و این موضوع با مدل های تکاملی مطابقت دارد.

به گزارش سیناپرس، تیمی از باستان شناسان با آنالیز و مطالعه بقایای فسیل موسوم به کیبیش اومو اول (Kibish Omo I) که در اتیوپی کشف شده بود، دریافتند سن این فسیل حداقل ۳۶ هزار سال بیشتر از تصورات پیشین است.

این فسیل به عنوان یکی از قدیمی ترین نمونه های انسان هوشمند یا هوموساپینس است که در جهان (شرق آفریقا و نخستین محلی که انسان هوشمند در آن پدیدار شد) شناسایی شده است. بر اساس مطالعات جدید مشخص شد حداقل سن این فسیل در حدود ۲۳۳ هزار سال بوده و به گفته باستان شناسان، مقیاس زمانی جدید با مدل های تکاملی انسان مدرن هماهنگ تر است.
گفتنی است پیش از این باستان شناسان تصور می کردند که کیبیش اومو اول حدود ۱۹۷ هزار سال قدمت داشته باشد. با این حال، بر اساس مطالعات جدید انجام شده،این تخمین که با مطالعه لایه‌های خاکستر مربوط به زمان فوران‌های آتشفشانی انجام شد، به چالش کشیده شده است.
به گزارش سیناپرس، سلین ویدال (Céline Vidal) و همکارانش در مطالعات جدید خود، لایه ای از خاکستر آتشفشانی را که بر رسوبات حاوی فسیل قدیمی ترین هوموساپینس شناسایی شده قرار داشته و بدن وی را پوشانده بود، دوباره بررسی کردند. این تیم مطالعاتی در بررسی های خود دریافتند که رسوبات آتشفشانی فوق، این منطقه را به یک فوران انفجاری بزرگ از آتشفشان شالا در اتیوپی مرتبط می کند. این تحلیل‌ ها به پژوهشگران امکان داد که قدمت فسیل‌ کیبیش اومو اول را در زیر این لایه به طور دقیق‌ تر محاسبه کرده و به این ترتیب مشخص شد این فسیل حدودا ۲۳۳ هزار سال قدمت دارد. البته باید به این موضوع اشاره کرد که روش تخمین سن فسیل کیبیش اومو اول می تواند با خطای حداکثر مثبت و منفی ۲۲ هزار سال همراه باشد.
به گزارش سیناپرس، این تاریخ گذاری جدید با اکثر مدل ‌های تکامل انسان مدرن که پیش‌بینی می‌ کنند گونه‌ های ما در حدود ۳۵۰ هزار تا ۲۰۰ هزار سال پیش از نزدیک ‌ترین اجداد ما منشا گرفته و از آن جدا شده‌اند، مطابقت دارد.
پژوهشگران مطالعه فوق به این نتیجه رسیدند که تحقیقات بعدی برای به دست آوردن حداکثر سن فسیل کیبیش اومو اول مورد نیاز است. شرح کامل این پژوهش و یافته های به دست آمده از آن در آخرین شماره مجله تخصصی نیچر (nature) منتشر شده است.

مترجم: احسان محمدحسینی