بر اساس نتایج یک تحقیق گسترده جدید، استفاده از یک داروی ایمونوتراپی سرطان، می تواند دوره نهفتگی ویروس HIV را معکوس کرده و برای از بین بردن آن مفید واقع شود.
به گزارش سیناپرس،نتایج یک همکاری تحقیقاتی بین‌المللی نشان داده است که یک داروی مورد استفاده برای درمان ایمونوتراپی سرطان، می‌تواند زمان نهفتگی ویروس HIV در بدن را معکوس کند. توانایی این ویروس برای پنهان شدن درون سلول‌های افراد مبتلا، یک مانع اصلی برای درمان بیماری ایدز به شمار می آید.
داروی فوق با نام پمبرولیزوماب، یک آنتی بادی مونوکلونال است که فرسودگی سیستم ایمنی را از بین می برد. درواقع، وقتی سلول‌های تی کشنده، فرسوده می‌شوند، پروتئین‌هایی را روی سطح خود بیان می‌کنند که یکی از آنها PD1 نام دارد.
آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، که به عنوان ضد PD-1 نیز شناخته می‌شوند، با مسدود کردن این نشانگرهای خستگی کار می‌کنند و به سلول‌های تی کشنده اجازه می‌دهند عملکرد خود را بازیافته و سرطان را از بین ببرند. این دارو انقلابی در درمان چندین سرطان از جمله ملانوما ایجاد کرده است.
مطالعه جدیدی که در این خصوص توسط دانشگاه های آمریکا با مشارکت دانشگاه ملبورن استرالیا انجام شده، بزرگ ترین کارآزمایی بالینی چند مرکزی و آینده نگر در افراد مبتلا به سرطان است که همزمان دارای ویروس HIV نیز هستند.به گزارش سیناپرس،به گفته محققان، عوارض جانبی ایمونوتراپی در حال حاضر قابل توجه هستند، به عنوان مثال، پنج تا 10 درصد از افرادی که تحت این درمان قرار می گیرند، دچار یک عارضه جانبی جدی می شوند.
آن ها می گویند: در این مطالعه، ما توانستیم نشان دهیم که در یک گروه 32 نفری از مبتلایان به سرطان که همزمان به HIV نیز آلوده هستند، داروی پمبرولیزوماب توانست مخزن HIV را در آن ها مختل کند. این یک نتیجه بسیار هیجان‌انگیز است و گروه‌های زیادی را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار خواهد داد.
آن ها همچنین اظهار داشته اند: این یک فرصت باورنکردنی است، زیرا ما اکنون دقیقا می دانیم که سلول های تی به چه چیزی پاسخ می دهند. ما در حال تلاش برای بررسی اثر ضد PD-1 بر روی سلول‌های تی کشنده ای هستیم که به طور اختصاصی روی HIV عمل می کنند، به این امید که علاوه بر از بین بردن مرحله نهان HIV، سیستم ایمنی بدن نیز تقویت شود تا سلول‌های آلوده به HIV را به همان روشی که روی سرطان عمل می کند، از بین ببرد.
به گزارش سیناپرس، این یافته های ارزشمند در نشریه معتبر Science Translational Medicine منتشر شده اند.
نویسنده: محمدرضا دلفیه
