مهدویان این بار با فیلمی جنایی و معمایی پا به جشنواره فجر چهلم گذاشت. مرد بازنده با بازیگری جواد عزتی که این روزها میشود او را سوپر استار سینمای ایران نامید و رعنا آزادی ور که سابقه یک تجربه موفق در سریال زخم کاری را با هم داشتند و از قضا با استقبال عموم هم روبرو شد، می توان یکی از کارهای متوسط مهدویان دانست.
مرد بازنده داستان زندگی سرهنگی است که علاوه بر چالشهای متعددی که در زندگی شخصی خود پشت سر می گذارد،مسئول رسیدگی به پرونده قتل یکی از سرشاخههای یک باند فساد اقتصادی است.
بخواهیم رو راست باشیم نقطه قوت چندین کار مهدویان در چند سال اخیر کسی نیست جز جواد عزتی؛او که در این سال ها در اکثر نقش ها و ژانرهای مختلفی که به آن پیشنهاد شده و در آن بازی کرده، خوش درخشیده یکبار دیگر در مرد بازنده مهدویان به ایفای نقش پرداخت و کاراکتر سرهنگ را بی نقص بازی کرد و بهتر است بگوییم آنچنان خوب از عهده کار برآمد که بی شک از شروع فیلم تا پایانش به جای اینکه درگیر فیلم و فیلمنامه باشیم، درگیر بازی بی نقص عزتی و میمیک صورت آن هستیم.
مانند هر فیلم پلیسی معمایی شخصیت مأمور یا درست تر بگوییم کارآگاه در مرد بازنده یکی از ارکان اصلی اثر به حساب میآید و تبع آن انتخاب بازیگر هم اهمیت ویژهای داشته است، انتخاب عزتی در نقش احمد خسروی برگ برنده مهدویان است و علیرغم اینکه سن و سال جواد عزتی هیچ سنخیتی با نقش احمد خسروی ندارد، عزتی سعی داشته با گریم سنگینی که بر روی آن اجرا شده به خصایص ظاهری کاراکتر نزدیک شود و این نقش را به نحو احسن انجام دهد که در این امر موفق بوده است .
مرد بازنده برخلاف کارهای قبلی مهدویان، از جمله زخم کاری و ماجرای نیمروز دچار سردرگمی عجیبی است، به نحوی که مخاطب تا بخش پایانی فیلم فقط با دنبال کردن سکانسها در پی علتی برای حل معما می گردد. شاید در نگاه اول برخی این سردرگمی را نقطه قوت ماجرای مرد بازنده بدانند ولی اگر با دقت بیشتری به فیلمنامه بنگریم میتوانیم بفهمیم که سردرگمی در ماجرای فیلم فقط ناشی از بی تجربگی مهدویان در ساخت فیلم در ژانر جنایی و معمایی است.
در سالهای اخیر ساخت فیلم و سریالهای مختلف درباره فساد اقتصادی رواج بسیاری یافته و به همین منظور مهدویان هم دوربین فیلمش را با چاشنی معما به همین سمت برده تا شاید بتواند فسادی که این روزها در لایه های اقتصادی کشور نفوذ کرده به نمایش بگذارد .
مرد بازنده فیلمی متوسط با فیلمنامهای سردرگم که با بازی بی نقص بازیگران از جمله جواد عزتی، رعنا آزادی ور و حتی آناهیتا درگاهی توانسته تا حدودی نواقص فیلم را از چشم مخاطب بپوشاند
در این مساله شکی نیست که مهدویان فیلم ساز نسبتاً خوبی است ولی اینکه فیلمنامه تا حد زیادی متکی به بازیگر باشد از سوی مخاطب سینما قطعا مورد نقد قرار می گیرد. مرد بازنده دغدغه مند است و تلاش می کند که مفهوم فساد را در جامعه امروز به مخاطب القا کند ولی فیلمنامه آن طور که باید و شاید پخته نبود و جای کار بیشتری داشت. شاید اگر مهدویان مرد بازنده را در قالب سریال مقابل دوربین میبرد میتوانست موفق تر باشد، کار در این ژانر که اصطلاحاً در زبان فیلم سازی به آن نئوآر می گویند، نیاز به کار و تجربه بسیاری دارد ، صرفاً پیچیدگی بدون حل معما فقط مخاطب را دچار سردرگمی می کند که متاسفانه در فیلم مهدویان این سردرگمی به وضوح
به چشم می آمد.
از بحث مهدویان و فیلمنامه و بازی تاثیر گذار جواد عزتی که بگذریم فیلمبرداری فیلم چه در طراحی و چه در اجرا فوق العاده است. هادی بهروز حالا دیگر در حرفهاش صاحب سبک بی نظیری شده و آرام آرام دوربین او را می شناسیم .بازی های خوب مجید نوروزی و سجاد بابایی را هم نباید از قلم انداخت مهدویان آنها را به درستی انتخاب و هدایت کرده و باعث شده با وجود کوتاهی نقشهایشان در حافظه مخاطب ماندگار شوند.
حرف آخر؛ مرد بازنده فیلم جدید مهدویان نمایش تلاش اقلیت برای غلبه بر اکثریت است، نمایشی که با سکانس پایانیاش مهر تاییدی بر بازنده بودن کاراکتر اصلی می زند، حرکت در خلاف جهت رودخانه و پایانی باز که بر دوش مخاطب گذاشته می شود.
علف زار
تجاوز ، مقوله ای که امروز در جامعه ما تبدیل به مشکل و تابویی لاینحل شده است. اگر در دادگستری محله یا شهرمان سمتی داشته باشیم قطعا در یک هفته به چندین مورد از این نوع پرونده ها برخورد می کنیم و متاسفانه چندین و چند پرونده هم بخاطر ترس خانوادهها از ریختن آبرو مسکوت میماند و اصلا به دادگاه نمیرسد.
کاظم دانشی را با سابقه کارگردانی تئاتر و ساخت فیلم کوتاه میشناسیم اما او این بار با کارگردانی اولین فیلم بلندش با نام علف زار و ورود به موضوع تجاوز پا به عرصه فیلمسازی گذاشته است.
همان طور که صفحه حوادث روزنامهها و سایتهای خبری همیشه یکی از پربازدیدترین صفحات است، فیلم کاظم دانشی با ورود به مقوله دعواهای خانگی، نزاع، اعتیاد، تجاوز و قتل قطعا در زمان اکران عمومی میتواند مخاطبان پرشماری را به سینماها بکشاند.
فیلم با قدرت تمام شروع میشود، به نحوی که مخاطب همان اول فیلم سورپرایز میشود و ترغیب میشود بدون پلک زدن به تماشای ادامه فیلم بنشیند.
کاظم دانشی را در این مقوله می توان ادامه دهنده راه سعید روستایی دانست. سعید روستایی که با فیلم متری شش و نیم در همان ابتدای فیلم ضربه کاری را به مخاطب میزند و اجازه نفس کشیدن را از بیننده میگیرد و صد البته جاذبه کار را چند برابر می کند.
دو روایت اصلی فیلم در دادگاه اتفاق میافتد، جایی که مادری بخاطر اعتیادش تاوان میدهد و دیگری خانوادهای که مورد تجاوز قرار گرفتهاند ولی بخاطر ترس از ریختن آبرو درگیر و دار رضایت و یا شکایت قرار دارند.
کاظم دانشی در این فیلم سعی کرده که در کنار آسیبهای اجتماعی که به وفور در سکانس هایش مشهود است پای سیاسیون را هم به بازی علف زار بکشاند. جایی که شهردار شهر برای حفظ آبرو و سمت خودش سعی بر این دارد که بازپرس پرونده را به هر نحوی که شده متقاعد کند که پرونده را مختومه اعلام کند.
بازی پژمان جمشیدی در نقش بازپرس پرونده احتمالا میتواند امسال برایش یک سیمرغ به همراه داشته باشد. پژمان جمشیدی با بازی در این نقش شاید توانست که جواب منتقدینش را به هنریترین راه ممکن بدهد. کسانی که ادوار گذشته به کاندیدا شدن جمشیدی برای سیمرغ بهترین بازیگر مرد لبخند و قهقهه میزدن باید امسال به نشانه احترام کلاه بردارند و حداقل چند دقیقهای برای پژمان جمشیدی دست بزنند.
جمشیدی در این فیلم توانسته است خارج از لباس کمدی که جرقه او برای معرفی اش به سینما بود با بازی بی نقص و بی نظیرش خود را ثابت کند. اجرای این نقش برای بازیگری که چندین سال است نقش جدی بازی می کند هم سخت بود ولی جمشیدی به خوبی از پس آن برآمد.
ایرادی که به فیلمنامه علف زار وارد است و میشود آن را یکی از نقاط ضعف ماجرا دانست؛ تعدد سوژه است .
تعدد سوژهها در یک فیلم بلند سینمایی در حالی که برای هر مورد جواب درست و حسابی و قانع کننده نداشته باشیم تا حدودی میتواند برای مخاطب آزار دهنده باشد.
ورود به سوژههایی از قبیل اعتیاد، تجاوز، مشکلات خانوادگی، روابط نامشروع و ... هرکدام میتواند سوژه یک سریال یا فیلم سینمایی بلند باشد و در آن به تمام جوانب موضوع پرداخته شود ولی کاظم دانشی در علف زار سعی کرده که به طور موازی به چندین مورد از آسیبهای اجتماعی بپردازد، شاید اگر پیرنگ و اصل موضوع فیلمنامه صرفا در مورد تجاوز می بود، فیلم با قدرت بیشتری می توانست در دل مردم جا باز کند.
سینمای ایران در سال های اخیر بازیگرهای متعدد و تراز اولی را به خودش دیده که از همان ابتدای کار و اکران فیلم اولشان مورد اقبال اهالی هنر قرار گرفتهاند. صدف اسپهبدی قطعا میتواند ستاره سالهای آینده سینمای ایران باشد. اسپهبدی که با این اثر به دنیای سینما معرفی شده با بازی حیرت انگیز و تاثیرگذارش مخاطب را جذب و بیننده را وادار به تحسین بازی بی نقصش میکند.
سارا بهرامی همیشه درخشان بوده و در این فیلم نیز غوغا کرده و یکی از بهترین بازی های خود را برای فیلم علف زار به نمایش گذاشته است .
کلام آخر ؛ فیلمنامه علف زار شاید یکی از متفاوت ترین فیلمنامههای اخیر سینمای ایران است. بازیهای بینقص در کنار تدوین حمید نجفی راد، فیلمبرداری هادی بهروز و گریم بی نقص مونا جعفری از نقاط قوت این فیلم سینمایی است. بی تردید انتخاب این فیلمنامه برای بهرام رادان به عنوان تهیه کننده نشان از هوش بالای او دارد و باید در آینده منتظر آثار بهتری از او باشیم.
نویسنده: علی کلانتری
مرد بازنده داستان زندگی سرهنگی است که علاوه بر چالشهای متعددی که در زندگی شخصی خود پشت سر می گذارد،مسئول رسیدگی به پرونده قتل یکی از سرشاخههای یک باند فساد اقتصادی است.
بخواهیم رو راست باشیم نقطه قوت چندین کار مهدویان در چند سال اخیر کسی نیست جز جواد عزتی؛او که در این سال ها در اکثر نقش ها و ژانرهای مختلفی که به آن پیشنهاد شده و در آن بازی کرده، خوش درخشیده یکبار دیگر در مرد بازنده مهدویان به ایفای نقش پرداخت و کاراکتر سرهنگ را بی نقص بازی کرد و بهتر است بگوییم آنچنان خوب از عهده کار برآمد که بی شک از شروع فیلم تا پایانش به جای اینکه درگیر فیلم و فیلمنامه باشیم، درگیر بازی بی نقص عزتی و میمیک صورت آن هستیم.
مانند هر فیلم پلیسی معمایی شخصیت مأمور یا درست تر بگوییم کارآگاه در مرد بازنده یکی از ارکان اصلی اثر به حساب میآید و تبع آن انتخاب بازیگر هم اهمیت ویژهای داشته است، انتخاب عزتی در نقش احمد خسروی برگ برنده مهدویان است و علیرغم اینکه سن و سال جواد عزتی هیچ سنخیتی با نقش احمد خسروی ندارد، عزتی سعی داشته با گریم سنگینی که بر روی آن اجرا شده به خصایص ظاهری کاراکتر نزدیک شود و این نقش را به نحو احسن انجام دهد که در این امر موفق بوده است .
مرد بازنده برخلاف کارهای قبلی مهدویان، از جمله زخم کاری و ماجرای نیمروز دچار سردرگمی عجیبی است، به نحوی که مخاطب تا بخش پایانی فیلم فقط با دنبال کردن سکانسها در پی علتی برای حل معما می گردد. شاید در نگاه اول برخی این سردرگمی را نقطه قوت ماجرای مرد بازنده بدانند ولی اگر با دقت بیشتری به فیلمنامه بنگریم میتوانیم بفهمیم که سردرگمی در ماجرای فیلم فقط ناشی از بی تجربگی مهدویان در ساخت فیلم در ژانر جنایی و معمایی است.
در سالهای اخیر ساخت فیلم و سریالهای مختلف درباره فساد اقتصادی رواج بسیاری یافته و به همین منظور مهدویان هم دوربین فیلمش را با چاشنی معما به همین سمت برده تا شاید بتواند فسادی که این روزها در لایه های اقتصادی کشور نفوذ کرده به نمایش بگذارد .
مرد بازنده فیلمی متوسط با فیلمنامهای سردرگم که با بازی بی نقص بازیگران از جمله جواد عزتی، رعنا آزادی ور و حتی آناهیتا درگاهی توانسته تا حدودی نواقص فیلم را از چشم مخاطب بپوشاند
در این مساله شکی نیست که مهدویان فیلم ساز نسبتاً خوبی است ولی اینکه فیلمنامه تا حد زیادی متکی به بازیگر باشد از سوی مخاطب سینما قطعا مورد نقد قرار می گیرد. مرد بازنده دغدغه مند است و تلاش می کند که مفهوم فساد را در جامعه امروز به مخاطب القا کند ولی فیلمنامه آن طور که باید و شاید پخته نبود و جای کار بیشتری داشت. شاید اگر مهدویان مرد بازنده را در قالب سریال مقابل دوربین میبرد میتوانست موفق تر باشد، کار در این ژانر که اصطلاحاً در زبان فیلم سازی به آن نئوآر می گویند، نیاز به کار و تجربه بسیاری دارد ، صرفاً پیچیدگی بدون حل معما فقط مخاطب را دچار سردرگمی می کند که متاسفانه در فیلم مهدویان این سردرگمی به وضوح
به چشم می آمد.
از بحث مهدویان و فیلمنامه و بازی تاثیر گذار جواد عزتی که بگذریم فیلمبرداری فیلم چه در طراحی و چه در اجرا فوق العاده است. هادی بهروز حالا دیگر در حرفهاش صاحب سبک بی نظیری شده و آرام آرام دوربین او را می شناسیم .بازی های خوب مجید نوروزی و سجاد بابایی را هم نباید از قلم انداخت مهدویان آنها را به درستی انتخاب و هدایت کرده و باعث شده با وجود کوتاهی نقشهایشان در حافظه مخاطب ماندگار شوند.
حرف آخر؛ مرد بازنده فیلم جدید مهدویان نمایش تلاش اقلیت برای غلبه بر اکثریت است، نمایشی که با سکانس پایانیاش مهر تاییدی بر بازنده بودن کاراکتر اصلی می زند، حرکت در خلاف جهت رودخانه و پایانی باز که بر دوش مخاطب گذاشته می شود.
علف زار
تجاوز ، مقوله ای که امروز در جامعه ما تبدیل به مشکل و تابویی لاینحل شده است. اگر در دادگستری محله یا شهرمان سمتی داشته باشیم قطعا در یک هفته به چندین مورد از این نوع پرونده ها برخورد می کنیم و متاسفانه چندین و چند پرونده هم بخاطر ترس خانوادهها از ریختن آبرو مسکوت میماند و اصلا به دادگاه نمیرسد.
کاظم دانشی را با سابقه کارگردانی تئاتر و ساخت فیلم کوتاه میشناسیم اما او این بار با کارگردانی اولین فیلم بلندش با نام علف زار و ورود به موضوع تجاوز پا به عرصه فیلمسازی گذاشته است.
همان طور که صفحه حوادث روزنامهها و سایتهای خبری همیشه یکی از پربازدیدترین صفحات است، فیلم کاظم دانشی با ورود به مقوله دعواهای خانگی، نزاع، اعتیاد، تجاوز و قتل قطعا در زمان اکران عمومی میتواند مخاطبان پرشماری را به سینماها بکشاند.
فیلم با قدرت تمام شروع میشود، به نحوی که مخاطب همان اول فیلم سورپرایز میشود و ترغیب میشود بدون پلک زدن به تماشای ادامه فیلم بنشیند.
کاظم دانشی را در این مقوله می توان ادامه دهنده راه سعید روستایی دانست. سعید روستایی که با فیلم متری شش و نیم در همان ابتدای فیلم ضربه کاری را به مخاطب میزند و اجازه نفس کشیدن را از بیننده میگیرد و صد البته جاذبه کار را چند برابر می کند.
دو روایت اصلی فیلم در دادگاه اتفاق میافتد، جایی که مادری بخاطر اعتیادش تاوان میدهد و دیگری خانوادهای که مورد تجاوز قرار گرفتهاند ولی بخاطر ترس از ریختن آبرو درگیر و دار رضایت و یا شکایت قرار دارند.
کاظم دانشی در این فیلم سعی کرده که در کنار آسیبهای اجتماعی که به وفور در سکانس هایش مشهود است پای سیاسیون را هم به بازی علف زار بکشاند. جایی که شهردار شهر برای حفظ آبرو و سمت خودش سعی بر این دارد که بازپرس پرونده را به هر نحوی که شده متقاعد کند که پرونده را مختومه اعلام کند.
بازی پژمان جمشیدی در نقش بازپرس پرونده احتمالا میتواند امسال برایش یک سیمرغ به همراه داشته باشد. پژمان جمشیدی با بازی در این نقش شاید توانست که جواب منتقدینش را به هنریترین راه ممکن بدهد. کسانی که ادوار گذشته به کاندیدا شدن جمشیدی برای سیمرغ بهترین بازیگر مرد لبخند و قهقهه میزدن باید امسال به نشانه احترام کلاه بردارند و حداقل چند دقیقهای برای پژمان جمشیدی دست بزنند.
جمشیدی در این فیلم توانسته است خارج از لباس کمدی که جرقه او برای معرفی اش به سینما بود با بازی بی نقص و بی نظیرش خود را ثابت کند. اجرای این نقش برای بازیگری که چندین سال است نقش جدی بازی می کند هم سخت بود ولی جمشیدی به خوبی از پس آن برآمد.
ایرادی که به فیلمنامه علف زار وارد است و میشود آن را یکی از نقاط ضعف ماجرا دانست؛ تعدد سوژه است .
تعدد سوژهها در یک فیلم بلند سینمایی در حالی که برای هر مورد جواب درست و حسابی و قانع کننده نداشته باشیم تا حدودی میتواند برای مخاطب آزار دهنده باشد.
ورود به سوژههایی از قبیل اعتیاد، تجاوز، مشکلات خانوادگی، روابط نامشروع و ... هرکدام میتواند سوژه یک سریال یا فیلم سینمایی بلند باشد و در آن به تمام جوانب موضوع پرداخته شود ولی کاظم دانشی در علف زار سعی کرده که به طور موازی به چندین مورد از آسیبهای اجتماعی بپردازد، شاید اگر پیرنگ و اصل موضوع فیلمنامه صرفا در مورد تجاوز می بود، فیلم با قدرت بیشتری می توانست در دل مردم جا باز کند.
سینمای ایران در سال های اخیر بازیگرهای متعدد و تراز اولی را به خودش دیده که از همان ابتدای کار و اکران فیلم اولشان مورد اقبال اهالی هنر قرار گرفتهاند. صدف اسپهبدی قطعا میتواند ستاره سالهای آینده سینمای ایران باشد. اسپهبدی که با این اثر به دنیای سینما معرفی شده با بازی حیرت انگیز و تاثیرگذارش مخاطب را جذب و بیننده را وادار به تحسین بازی بی نقصش میکند.
سارا بهرامی همیشه درخشان بوده و در این فیلم نیز غوغا کرده و یکی از بهترین بازی های خود را برای فیلم علف زار به نمایش گذاشته است .
کلام آخر ؛ فیلمنامه علف زار شاید یکی از متفاوت ترین فیلمنامههای اخیر سینمای ایران است. بازیهای بینقص در کنار تدوین حمید نجفی راد، فیلمبرداری هادی بهروز و گریم بی نقص مونا جعفری از نقاط قوت این فیلم سینمایی است. بی تردید انتخاب این فیلمنامه برای بهرام رادان به عنوان تهیه کننده نشان از هوش بالای او دارد و باید در آینده منتظر آثار بهتری از او باشیم.
نویسنده: علی کلانتری