حال و روز سینمای ایران اصلا خوب نیست، اگر بخواهیم با خودمان روراست باشیم اگر با همین فرمان پیش برویم در آیندهای بسیار نزدیک باید شاهد جایگزینی سینمای زرد و سخیف به جای سینمای هنری باشیم.
درک این موضوع و فهمیدنش اصلا کار سختی نیست . با نگاهی به آمار فروش سینماها و فیلم های اکران شده در ۱۰ سال اخیر واضح و مبرهن است که سینمای گیشه پسند توانسته سالنها و سانسهای فروش و همچنین ذهن مخاطبان را قبضه کند و برای خود در صدر فروش جا خوش کند. جدیدترین ساخته سید مسعود اطیابی تا به امروز حدود هفت ماه است که اکثر سانس سینماها را به خود اختصاص داده و ظاهرا قصد هم ندارد به همین زودی از روی پرده سینماها پایین بیاید . همچنین آخرین ساخته سعید سهیلی با گذشت چیزی حدود چهار ماه از اکران و فروش چهل میلیارد تومانی همچنان در سینماها در حال اکران است. این در حالی است که بنا بر آمار سازمان سینمایی چیزی حدود ۱۱۰ فیلم در صف انتظار برای اکران هستند و منتظرند که فرصتی برای نمایش در سینماها بدست بیاورند ولی ظاهرا با این روندی که روال شده است قرار نیست سینمای ایران به سمت هنری شدن پیش برود.
سینمای ایران چند وقتی است که تنها ملاکش برای اکران ، فروش بالا و عامه پسندی است. دو معیاری که قطعا آفت سینمای هنری خواهد شد . با نیم نگاهی به دهه شصت و هفتاد سینمای ایران می توان پی برد که حتی کارگردان هایی که زمانی غیر از آثار هنری دستشان به ساخت هیچ کاری نمی رفت الان و با تغییر مواضع به ساخت به فیلم های کُمدی و گاها سخیف روی آورده اند ، تنها برای اینکه می دانند آثارشان با توجه به نام یک یا دو بازیگر مطرح و یا حتی نام خود کارگردان چند میلیاردی بیشتر از آثار هنری شان در گیشه فروش می کند.
اگر وقت داشته باشیم، با مراجعه به ویکی پدیا و جستجوی عبارت « پرفروش ترین فیلم های ایران» به فاجعه ای که در ۱۰ سال اخیر به سر سینمای ایران آمده است پی می بریم . از ۱۰ فیلم پرفروش تاریخ سینمای ایران ۹ مورد آن کُمدی و برخی از آنها واقعا سخیف و بی ارزش هستند و تنها متری شش و نیم سعید روستایی در این میان جز فیلم های غیرکمدی محسوب می شود. هیچکس مخالف خندیدن و شادی و دیدن فیلم های کُمدی و یا حتی ساخت آن نیست ولی این موضوع که تمام فکر و ذکر فیلمسازان ساخت فیلم برای فروش باشد قطعا سینمای هر کشوری را سوق به نابودی می دهد.
در سینمای ایران آثار فاخر و کارگردانان مطرح و بازیگران تراز اول کم نداشته ایم .از عباس کیارستمی و علی حاتمی و داریوش مهرجویی به عنوان کارگردان گرفته تا علی نصیریان و جمشید مشایخی و محمدعلی کشاورز به عنوان بازیگر همگی از افتخارات و اسطوره های سینمای ایران هستند.
سینمای ایران با تغییر مواضع و تفکرات برخی مسئولین می تواند یه یکی از قطب های فیلمسازی حتی در جهان تبدیل شود. همان طور که در سال های اخیر فیلمسازان جوان در این عرصه با حرکت به سمت ساخت فیلم های فاخر توانستند جوایز مهم فستیوال های جهانی اعم از کَن و اسکار را مال خود کنند ، در آینده نیز قطعا با حمایت بیشتر می توانند دوباره چنین افتخاراتی را برای سینمای ایران به ارمغان بیاورند.
در یک کلام، سینمای امروز ایران نیاز به یک خانه تکانی اساسی دارد. یک ضرب المثل معروف است که از قدیم گفته اند «این ره که تو می روی به ترکستان است » که کنایه است از انتخاب مسیر اشتباه برای ادامه راه ؛ این جمله مصداقی برای مسئولین مربوط سینمای امروز است . تکیه بر سینمای گیشه پسند و فیلمسازان آفت هر سینمایی نه فقط در ایران بلکه در کل دنیا است. کشورمان از استعداد سینمای غنی است پس هرچه زودتر باید فکری به حال آینده سینمای ایران کرد.
نویسنده: علی کلانتری
درک این موضوع و فهمیدنش اصلا کار سختی نیست . با نگاهی به آمار فروش سینماها و فیلم های اکران شده در ۱۰ سال اخیر واضح و مبرهن است که سینمای گیشه پسند توانسته سالنها و سانسهای فروش و همچنین ذهن مخاطبان را قبضه کند و برای خود در صدر فروش جا خوش کند. جدیدترین ساخته سید مسعود اطیابی تا به امروز حدود هفت ماه است که اکثر سانس سینماها را به خود اختصاص داده و ظاهرا قصد هم ندارد به همین زودی از روی پرده سینماها پایین بیاید . همچنین آخرین ساخته سعید سهیلی با گذشت چیزی حدود چهار ماه از اکران و فروش چهل میلیارد تومانی همچنان در سینماها در حال اکران است. این در حالی است که بنا بر آمار سازمان سینمایی چیزی حدود ۱۱۰ فیلم در صف انتظار برای اکران هستند و منتظرند که فرصتی برای نمایش در سینماها بدست بیاورند ولی ظاهرا با این روندی که روال شده است قرار نیست سینمای ایران به سمت هنری شدن پیش برود.
سینمای ایران چند وقتی است که تنها ملاکش برای اکران ، فروش بالا و عامه پسندی است. دو معیاری که قطعا آفت سینمای هنری خواهد شد . با نیم نگاهی به دهه شصت و هفتاد سینمای ایران می توان پی برد که حتی کارگردان هایی که زمانی غیر از آثار هنری دستشان به ساخت هیچ کاری نمی رفت الان و با تغییر مواضع به ساخت به فیلم های کُمدی و گاها سخیف روی آورده اند ، تنها برای اینکه می دانند آثارشان با توجه به نام یک یا دو بازیگر مطرح و یا حتی نام خود کارگردان چند میلیاردی بیشتر از آثار هنری شان در گیشه فروش می کند.
اگر وقت داشته باشیم، با مراجعه به ویکی پدیا و جستجوی عبارت « پرفروش ترین فیلم های ایران» به فاجعه ای که در ۱۰ سال اخیر به سر سینمای ایران آمده است پی می بریم . از ۱۰ فیلم پرفروش تاریخ سینمای ایران ۹ مورد آن کُمدی و برخی از آنها واقعا سخیف و بی ارزش هستند و تنها متری شش و نیم سعید روستایی در این میان جز فیلم های غیرکمدی محسوب می شود. هیچکس مخالف خندیدن و شادی و دیدن فیلم های کُمدی و یا حتی ساخت آن نیست ولی این موضوع که تمام فکر و ذکر فیلمسازان ساخت فیلم برای فروش باشد قطعا سینمای هر کشوری را سوق به نابودی می دهد.
در سینمای ایران آثار فاخر و کارگردانان مطرح و بازیگران تراز اول کم نداشته ایم .از عباس کیارستمی و علی حاتمی و داریوش مهرجویی به عنوان کارگردان گرفته تا علی نصیریان و جمشید مشایخی و محمدعلی کشاورز به عنوان بازیگر همگی از افتخارات و اسطوره های سینمای ایران هستند.
سینمای ایران با تغییر مواضع و تفکرات برخی مسئولین می تواند یه یکی از قطب های فیلمسازی حتی در جهان تبدیل شود. همان طور که در سال های اخیر فیلمسازان جوان در این عرصه با حرکت به سمت ساخت فیلم های فاخر توانستند جوایز مهم فستیوال های جهانی اعم از کَن و اسکار را مال خود کنند ، در آینده نیز قطعا با حمایت بیشتر می توانند دوباره چنین افتخاراتی را برای سینمای ایران به ارمغان بیاورند.
در یک کلام، سینمای امروز ایران نیاز به یک خانه تکانی اساسی دارد. یک ضرب المثل معروف است که از قدیم گفته اند «این ره که تو می روی به ترکستان است » که کنایه است از انتخاب مسیر اشتباه برای ادامه راه ؛ این جمله مصداقی برای مسئولین مربوط سینمای امروز است . تکیه بر سینمای گیشه پسند و فیلمسازان آفت هر سینمایی نه فقط در ایران بلکه در کل دنیا است. کشورمان از استعداد سینمای غنی است پس هرچه زودتر باید فکری به حال آینده سینمای ایران کرد.
نویسنده: علی کلانتری