سینما از جمله تفریحات ارزان و فراگیر در سراسر دنیاست؛ در کشورمان هم سینما جزء ارزانترین تفریحات محسوب میشود اما با نزدیک شدن به سال جدید، زمزمه گرانشدن این سرگرمی به گوش میرسد؛ آن هم بیشتر از ۵۰ درصد!
سینما جایی است که مردم حدود ۲ ساعت در آن حضور مییابند و سرگرم میشوند؛ میخندند؛ میگریند و احتمالاً چیزی یاد میگیرند. سینما از جمله تفریحات ارزان و فراگیر در سراسر دنیاست.در کشورمان و در حال حاضر، سینما هم جزء ارزانترین تفریحات محسوب میشود اما با نزدیک شدن به سال جدید، زمزمه گرانشدن این سرگرمی به گوش میرسد؛ آن هم بیشتر از ۵۰ درصد! برخی هم میگویند نهایت سقف بلیت ۴۰ هزار تومان تعیین خواهد شد که به فرض صحت، باز هم مبلغ بالایی به نظر میرسد. البته در این میان مبالغههایی انجام میگیرد مبنی بر اینکه قیمت سینما معادل یک بسته چیپس و پفک است و به این نکته توجه نمیکنند که خانوادهها در شرایط بغرنج معیشتی، تنقلاتی همچون چیپس و پفک را از سبد غذایی خود حذف میکنند. مبالغه دیگری که صورت میگیرد این است که نرخ فعلی بلیت سینما در ایران را (معادل حدوداً یک یورو) با دیگر کشورهای جهان مقایسه میکنند. این در حالی است که فرانسه با داشتن بیشترین تعداد سالن در اروپا (نزدیک به ۶ هزار سالن)، نرخ بلیتش به طور متوسط ۷ یورو است. فراموش نکنیم کمترین درآمد ماهانه در فرانسه بهطور متوسط حدود ۳۵۰۰ یورو است، بنابراین سینما یکی از تفریحات ارزان برای مردم فرانسه محسوب میشود.
از سوی دیگر بلیت ۳۰ هزار تومانی فعلی حدود یکصدم حداقل حقوق در ایران محسوب میشود، بنابراین تفریح ارزانی نیست. آن کارگر اگر دارای یک خانواده ۳ نفره باشد، باید فقط ۱۲۰ هزار تومان برای تماشای یک فیلم هزینه کند. هزینه رفت و آمد و تنقلات هم به این عدد اضافه میشود. بنابراین با افزایش قیمت بلیت سینما، امکان تماشای فیلم در سالن سینما را از بسیاری خانوادهها گرفته میشود.
این در حالی است که رهبر انقلاب هنر سینما را بلاشک یک هنر برتر میدانند و درباره آن گفتهاند: احساس میکنم که خسارت عظمایی از قِبَل محرومیت از توسعه کمّی و کیفی در این رشته مهم هنری بر جامعه ما وارد میشود. از سوی دیگر، با گسترش اینترنت و رونق VODها و سامانههای آنلاین، تمایل خانوادهها به تماشای آثار شبکه نمایش خانگی بیشتر شده است. چون با خرید اشتراک یک ماهه یا بیشتر، به صدها فیلم و سریال دسترسی خواهند داشت و بسیار ارزانتر از تماشای فیلم در سالن سینما تمام میشود.
به نظر میرسد سیاست اعمال یارانه هم درست نباشد، چرا که تجربه نشان داده است که رانتهای اینچنینی، به درستی توزیع نشده و به انحراف کشیده میشود. اما راه حل چیست؟ پاسخ به این پرسش ساده نیست، چرا که هم باید رضایت سالنداران را جلب کرد، هم به نحوی عمل کرد که سینما از سبد فرهنگی خانوادهها حرف نشود. شاید بد نباشد تجربه کشورهایی همچون فرانسه را در این مورد رصد کرد؛ و دید در ایام شیوع کرونا چه راهکاری را برای سرپا نگه داشتن سینما به کار بستهاند؟
سینما جایی است که مردم حدود ۲ ساعت در آن حضور مییابند و سرگرم میشوند؛ میخندند؛ میگریند و احتمالاً چیزی یاد میگیرند. سینما از جمله تفریحات ارزان و فراگیر در سراسر دنیاست.در کشورمان و در حال حاضر، سینما هم جزء ارزانترین تفریحات محسوب میشود اما با نزدیک شدن به سال جدید، زمزمه گرانشدن این سرگرمی به گوش میرسد؛ آن هم بیشتر از ۵۰ درصد! برخی هم میگویند نهایت سقف بلیت ۴۰ هزار تومان تعیین خواهد شد که به فرض صحت، باز هم مبلغ بالایی به نظر میرسد. البته در این میان مبالغههایی انجام میگیرد مبنی بر اینکه قیمت سینما معادل یک بسته چیپس و پفک است و به این نکته توجه نمیکنند که خانوادهها در شرایط بغرنج معیشتی، تنقلاتی همچون چیپس و پفک را از سبد غذایی خود حذف میکنند. مبالغه دیگری که صورت میگیرد این است که نرخ فعلی بلیت سینما در ایران را (معادل حدوداً یک یورو) با دیگر کشورهای جهان مقایسه میکنند. این در حالی است که فرانسه با داشتن بیشترین تعداد سالن در اروپا (نزدیک به ۶ هزار سالن)، نرخ بلیتش به طور متوسط ۷ یورو است. فراموش نکنیم کمترین درآمد ماهانه در فرانسه بهطور متوسط حدود ۳۵۰۰ یورو است، بنابراین سینما یکی از تفریحات ارزان برای مردم فرانسه محسوب میشود.
از سوی دیگر بلیت ۳۰ هزار تومانی فعلی حدود یکصدم حداقل حقوق در ایران محسوب میشود، بنابراین تفریح ارزانی نیست. آن کارگر اگر دارای یک خانواده ۳ نفره باشد، باید فقط ۱۲۰ هزار تومان برای تماشای یک فیلم هزینه کند. هزینه رفت و آمد و تنقلات هم به این عدد اضافه میشود. بنابراین با افزایش قیمت بلیت سینما، امکان تماشای فیلم در سالن سینما را از بسیاری خانوادهها گرفته میشود.
این در حالی است که رهبر انقلاب هنر سینما را بلاشک یک هنر برتر میدانند و درباره آن گفتهاند: احساس میکنم که خسارت عظمایی از قِبَل محرومیت از توسعه کمّی و کیفی در این رشته مهم هنری بر جامعه ما وارد میشود. از سوی دیگر، با گسترش اینترنت و رونق VODها و سامانههای آنلاین، تمایل خانوادهها به تماشای آثار شبکه نمایش خانگی بیشتر شده است. چون با خرید اشتراک یک ماهه یا بیشتر، به صدها فیلم و سریال دسترسی خواهند داشت و بسیار ارزانتر از تماشای فیلم در سالن سینما تمام میشود.
به نظر میرسد سیاست اعمال یارانه هم درست نباشد، چرا که تجربه نشان داده است که رانتهای اینچنینی، به درستی توزیع نشده و به انحراف کشیده میشود. اما راه حل چیست؟ پاسخ به این پرسش ساده نیست، چرا که هم باید رضایت سالنداران را جلب کرد، هم به نحوی عمل کرد که سینما از سبد فرهنگی خانوادهها حرف نشود. شاید بد نباشد تجربه کشورهایی همچون فرانسه را در این مورد رصد کرد؛ و دید در ایام شیوع کرونا چه راهکاری را برای سرپا نگه داشتن سینما به کار بستهاند؟