نتایج یک مطالعه بین المللی نشان می‌دهد که استفاده از یک درمان کوتاه مدت و تک دوز جدید می تواند نوعی مننژیت مرتبط با HIV را با برجاگذاشتن عوارض جانبی کمتر کنترل کند و از این طریق، طول دوره بستری و هزینه بیمارستان را به شکلی قابل توجه کاهش دهد.
به گزارش سیناپرس، بیماری مننژیت کریپتوکوکال، یک عفونت قارچی است که به پوشش مغز حمله می کند و طبق بررسی ها، سالانه بیش از 18000 نفر را در سراسر جهان می کشد. 75 درصد از این مرگ و میرها در جنوب صحرای آفریقا رخ می دهند.
در خصوص این بیماری، محققان دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن، یک آزمایش کارآزمایی را در کشورهای بوتسوانا، مالاوی، آفریقای جنوبی، اوگاندا و زیمبابوه انجام داده و متوجه شده اند که استفاده از داروی ترکیبی مشتمل بر دو ضد قارچ خوراکی یعنی فلوکونازول و فلوسیتوزین همراه با یک دوز بالای آمفوتریسین-B لیپوزومی می‌تواند به به خوبی در کاهش مرگ و میر ناشی از مننژیت ذکرشده مؤثر باشد.
این در حالی است که طبق توصیه های سازمان بهداشت جهانی، درمان استاندارد برای جلوگیری از مرگ و میر ناشی از این بیماری، درمانی هفت روزه با داروی آمفوتریسین-B بوده است.به گزارش سیناپرس، مجریان این تحقیق همچنین اشاره کرده اند که استفاده از چنین روشی برای درمان بیماری فوق، نسبت به درمان استاندارد قبلی دارای عوارض جانبی کمتری است.
به گفته آن ها، مننژیت کریپتوکوکال یک بیماری شدید در افراد مبتلا به HIV است و شایع ترین علت مننژیت در بزرگسالان، به ویژه در شرق و جنوب آفریقا است. این بیماری عامل حدود 15 درصد از کل مرگ و میرهای مرتبط با HIV در سطح جهان است.
این محققان افزوده اند: در روش درمانی توصیه شده ما، بیمار لازم است به جای مصرف هفت دوز دارو که اغلب نیاز به سوزن‌های دردناک داخل وریدی دارند، فقط از یک دوز داروی ترکیبی ذکرشده استفاده نماید.
در این حالت، عوارض جانبی بالقوه تهدید کننده زندگی نظیر کم خونی، اختلال عملکرد کلیه و عفونت های مربوط به انفوزیون های داخل وریدی بسیار کمتر خواهد بود.
به عقیده دانشمندان، اگر یافته های این مطالعه به طور گسترده در سراسر آفریقا و جهان اجرا شوند، درمان جدید تک دوز، می تواند کنترل این عفونت شدید را در بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته HIV آسان کرده و به تلاش های جهانی برای کاهش یا حذف مرگ و میر ناشی از مننژیت کریپتوکوکال تا سال 2030 کمک کند.
به گزارش سیناپرس، این یافته های پژوهشی در نشریه معتبر پزشکی، New England Journal of Medicine منتشر شده اند.
نویسنده: محمدرضا دلفیه
