بازتاب نمایش فیلم ایرانی «تصور» در کن

وقایع فیلم لحنی رویاگونه دارد که این حس را ایجاد می‌کند که واقعاً آنچه در حال تماشای آن هستید رخ نمی‌دهد و چند سکانس فانتزی آشکارا این حس را به مخاطب منتقل می‌کند. اما در جاهای دیگر کارگردان تعمداً از قراردادهای روایی متعارف که به جهت‌دهی بیننده در داستان کمک می‌کنند، اجتناب می‌کند. در یک برخورد، زن بخشی از یک گروه موسیقی است که می‌خواهند بار دیگر کنار هم جمع شوند. در دیگری، او به سمت فرودگاه می‌رود تا برای مسابقه تیراندازی با کمان برود، در موقعیت بعدی او همسرش را پیش از مراسم ازدواج رها کرده و دفعه بعد او با ترس بارداری روبروست. این ناپیوستگی واضح هرگز توسط شخصیت‌ها یا فیلمساز تصدیق نمی‌شود و به این فیلم حس آزادی یا رهاشدگی خاصی می‌دهد.»