غلامرضا بنى اسدى در روزنامه جمهورى اسلامى نوشت؛ دلسوز بودن خوب است. حتی لازمه کار هم میتوان شمرد اما کفایت نمیکند. به اصطلاح، شرط لازم هست برای مدیریت و مسئولیت اما شرط کافی، نه!
کسی که مسئولیت میپذیرد، باید توان کاستن از سوز دل مردم را داشته باشد. آدم خوب یک چیز است و مدیر خوب یک چیز دیگر. کسی که پا به میدان میگذارد، حتما باید مدیر خوب و توانمندی باشد و الا آدم خوبی هم نخواهد بود. به قول شهید چمران، کسی که مسئولیتی را میپذیرد که تخصص آن را ندارد، تعهد هم ندارد.
حال با کارنامه عملی بعضی از حضرات نمیشود در متعهد بودنشان به تردید نگاه کرد؟ خوب بودن اگر چه در رابطه با انسان یک صفت کلی است اما برای مدیر، یک صفت نسبی است و در تناسب با جایگاه و عمل سنجیده میشود نه در صفتها اخلاقیی چون خوش خلقی و مردم دوستی و دلسوزی.
اینکه بر خی از محترمینِ تریبون دار، میگویند، گرانی هست اما مسئولان دلسوزند! خب تا وقتی نتوانند از سوز دل مردم اندکی بکاهند، دل سوز بودنشان چه سودی برای جامعه میتواند داشته باشد؟ برخی دیگر هم همچنان پای خدا را به میدان گرانی میکشند و امتحان الهی میخوانند وضع موجود را. یادشان نمانده است انگار پیش از این چه میگفتند در برابر گرانی! ولیمردم یادشان هست و رسانهها ثبت کردهاند. چقدر خوب است آقایان که میخواهند امروز در این موضوع صحبت کنند، فرمایشات سالهای قبل خود را رصد کنند و سنجیده بگویند تا حرفشان خریدار پیدا کند در این بازار گرانی! باری، دل سوزی خوب است اما کافی نیست چنان که پیشترها هم نبود. یادم هست، در عملیات مرصاد، به کمین منافقین افتادیم، فرمانده ما - که آدم دلسوز و خوبی بود - توان فرماندهی و مدیریت بحران نداشت لذا گروهان به هم پاشید اما یکی ازمسئول دستهها که بر خود مسلط و توانا به امور بود، جایش را گرفت و با حرکت دست، یگان از هم پاشیده را سامان داد. با فرماندهی او با بچههای قرارگاه رمضان دست دادیم و شر دشمن را جمع کردیم. امروز هم شاید لازم باشد مسئول دستهها جای فرمانده گروهانها را بگیرند تا از کمین گرانی به سلامت عبور کنیم. مجلسِ همسو با دولت هم – انگار - متوجه موضوع شده است. بازخواست وزاری اقتصادی دولت و زمزمه استیضاح را هم میتوان در همین راستا دانست. خوب بودن و دل سوز بودن کافی نیست باید توانمند بود و سوز دل مردم را که درحال کباب شدن است، به نسیم تدبیر، کمی فرو نشاند. امیدواریم روزهای خوب از راه برسند و حال همه ما خوش شود، انشاالله. ما که از امیدمان نمیکاهد و باور داریم به یسر خواهیم رسید هرچند عسر، رمق بستاند، باز هم انشاالله!