قصه جذاب روباه پیر برای کودکان

روباهی بود که در میان روباهان به افسونگری زبان زد همه شده بود و نه تنها مرغ و خروس ها از دست او به تنگ آمده بودند بلکه جانورهای دیگر هم که در آن دور و بر بودند مزه ی بدجنسی و ناپاکی او را چشیده بودند و هر وقت از دور او را می دیدند به گوشه ای پنهان می شدند.

روباه روزگار جوانی را این جور به نادرستی و ناپاکی به پیری رسانده و هیچ باور نمی کرد که روزی پیر بشود و نتواند مثل روزهای جوانی شکم خود را لانه مرغ و خروس کند. اما پیری خواهی نخواهی آمد و روباه را بیچاره کرد.

دیگر نتوانست با یک جست و خیز خروسی را بگیرد یا با یک چنگ اندازی خرگوشی را در شکم بدرد. روزگار بر او سخت شد و با گرسنگی دست به یخه شد... بسا می شد که دو روز، سه روز چیزی گیرش نمی آمد که وصله شکمش کند. رفت توی این فکر که چه حقه ای سوار کند که تا زنده است لقمه ای بی زحمت به دهنش برسد. هرچه زور زد فکرش به جایی قد نداد و سرگردان ماند.

روزی به طرف شهر آمد که به نان و نوایی برسد، پوزی به استخوانی بزند، لش مرده ای را به نیش بکشد. هنوز به چارسوی شهر نرسیده بود که یک نفر او را دید، فریاد کشید: «ای مردم! روباه، روباه. مرغ و خروس هاتان را بپایید.» روباه دید، الان است که به گیر آدمیزاد بیفتد، برگشت و خودش را رساند به پشت بام بازار شهر، دو سه قدمی بیشتر ندویده بود که از دستپاچگی از یکی از سوراخ های دکانی افتاد پایین دکان، دکان رنگ رزی بود و از آن بالا یک راست توی خُم رنگ افتاد.

سه چهار بار توی خُمره بالا و پایین رفت تا به هزار زحمت خودش را از خمره بیرون کشید و هر جور بود از همان سوراخ با جان کندن به بالای پشت بام بازار شهر آمد و از آنجا به بیابان فرار کرد. صبح که شد روباه به خودش نگاه کرد دید پوستش خوش رنگ شده. نیلی شده و گاهی دَم به سبزی می زند.

خوشحال شد و گفت: «اسباب کارمان جور شد.» رفت به طرف ده، بالای دیوار، خروسی را دید که می خواهد بال به هم بزند و بخواند. خروس تا روباه را دید شناختش که همان بدجنس است که چقدر مرغ و خروس ها را خورده و چندتا را بی پدر و مادر کرده، خواست فرار کند ولی تماشای رنگ روباه او را نگه داشت.

خروس از بالای دیوار پرسید: «ای بدجنس! این دیگر چه بازی است درآورده ای؟» گفت: «ای خروس! این دیگر بازی نیست، من چون پیر شده ام و سفر آن دنیام نزدیک شده است، توبه کردم و خدا توبه ی مرا قبول کرد و این رخت را به من پوشاند و حالا هم خیال دارم به زیارت خانه ی خدا بروم و توبه ی درست و حسابی را آنجا بکنم.» این را گفت و دستش را زیر گوشش گذاشت و بنا کرد به خواندن:

«توبه کردم که کار بد نکنم سر مرغ و خروس را نکنم

دست به آسمان دراز کنم عوض کار بد نماز کنم

رو سوی خانه ی خدا آرم چون که من بنده گنه کارم

هر که خواهد که آید اندر راه گو بیا لا اله الا الله»

افسون روباه گرفت، خروس گفت: «حالا که همچنین است بگذار من هم همراه تو بیایم. برای اینکه من هم اندازه ی خودم ستم کرده ام، به خیلی مرغ ها به چشم بد نگاه کرده ام، کرم های بی گناه باغچه را فرو داده ام، دان از جلوی جوجه خروس های یتیم به زور برداشته ام و توی سرشان زده ام.» روباه گفت: «اگر این جور است بیا برویم.» خروس از بالای دیوار پر زد پایین و دنبال روباه به راه افتاد.

همین طور که می رفتند به کنار استخری رسیدند که در آنجا یک مرغابی توی آب بالا و پایین می رفت تا چشمش به روباه خورد رفت میان استخر و صدایش را بلند کرد: «که ای بدجنس! دیگر این چه رنگی است درآورده ای؟ خروس را به چه حقه ای دنبالت انداخته ای؟»

بعد روش را کرد به خروس و گفت: «ای خروس سفید مهرابی، گوش کن حرف مرغک آبی، گول این پیر پتیاره را نخور، خانه ای نیست که از دست این بدجنس به عزا ننشسته باشد!» خروس گفت: «تو درست می گویی ولی این، آن روباه پیش نیست، این توبه کرده و خدا توبه اش را قبول کرده است و حالا هم خیال دارد به زیارت خانه ی خدا برود.» بعد پرهاش را به هم زد و به آواز بلند خواند:

«توبه کرده که کار بد نکند سر مرغ و خروس را نکند

دست به آسمان دراز کند عوض کار بد نماز کند

رو سوی خانه خدا کرده است چون که او بنده گنه کار است

هر که خواهد که آید اندر راه گو بیا لا اله الا الله»

قصه کودکانه

مرغابی هم گول خورده دنبال خروس و روباه را گرفت. از آنجا رد شدند رسیدند به قلمستانی که در بالای یکی از درخت هاش شانه به سری نشسته بود (که همان هُدهُد باشد) شانه به سر هم مثل مرغابی از دیدن روباه و خروس هاج و واج شد! و وقتی که به آن ها گفت: «چرا دنبال این بدجنس راه افتاده اید؟» همان جوابی را از مرغابی شنید که مرغابی از خروس. باری روباه از جلو و خروس و مرغابی و شانه به سر هم از پشت سرش به راه افتادند.

در این میان رسیدند به یک دسته کبک و تیهو، روباه خیلی دلش می خواست که چهار پنج تا از این کبک ها را به دنبال خودش بکشد، این بود که بنا کرد به خواندن توبه نامه خودش:

«توبه کردم که کار بد نکنم سر مرغ و خروس را نکنم

دست به آسمان دراز کنم عوض کار بد نماز کنم

رو سوی خانه ی خدا آرم چون که من بنده گنه کارم

هر که خواهد که آید اندر راه گو بیا لا اله الا الله»

این را خواند و از حال رفت و افتاد به زمین و غش کرد، فوری خروس و اردک و هدهد دورش را گرفتند و مشت و مالش دادند و به حالش آوردند، اما کبک ها خنده ای کردند و پرواز کردند و رفتند و گفتند: «ما این افسونگر را می شناسیم. ما مثل خروس و اردک و هدهد، شکار این پیر پتیاره نمی شویم.»

بعضی ها گفته اند که به غیر از خروس و اردک و هدهد، مرغ و کلاغ و لک لک و جانورهای دیگر هم دنبال روباه راه افتادند و بز و خرگوش هم جزو آن ها بوده اند.

باری چند فرسخی که راه رفتند آفتاب فرو رفت و این ها هم به دامنه ی کوهی رسیدند. روباه گفت: «چون هوا تاریک است و باید شب را همین جا بمانیم بهتر است که برویم در میان این کوه و در غاری که در آنجاست شب را به روز بیاوریم، تا هم باد و بوران آزارمان ندهد و هم از دست شیر و گرگ و پلنگ آسوده باشیم.» همه گفتند: «هر جور که تو دستور می دهی.» این ها را ریسه کرد و برد، دم غار و خودش کنار ایستاد که اول آن ها وارد بشوند. وقتی همه رفتند تو، خودش آخر سر، آمد دم غار را گرفت. حالا از گرسنگی دلش نا ندارد و می خواهد به هر بهانه ای هست شکمی از عذاب در بیاورد و لقمه ای به گلو برساند.

رویش را کرد به خروس و گفت: «ای خروس می دانی که من توبه کار شدم و رو به خانه ی خدا می روم و هرکس رو به خدا می رود نباید بهش ناسزا گفت، تو مرا وقتی دیدی بدجنس گفتی! چرا؟ من بدجنس ترم یا تو» تا این حرف از دهان روباه در آمد، جانورها شست شان خبردار شد که روباه چه خوابی برایشان دیده و چه جور توبه کار شده است!

خروس گفت: «من وقتی به تو بدجنس گفتم که از توبه ات بی خبر بودم. اما حالا تو را بدجنس نمی دانم. ولی من چه بدجنسی کرده ام.» گفت: «بدجنسی از این بالاتر چی که تو سر به سر مرغ های مردم می گذاری، حرام و حلال سرت نمی شود، مادر و خواهر سرت نمی شود، نیمه ی شب که مردم در خوابند صدات را ول می کنی. مردم را از خواب بیدار می کنی...»

خروس گفت: «من اذان گوی خدا هستم و خبر صبح را می دهم.» روباه گفت: «خدا اذان گوی نادرست نمی خواهد، من الان پاداش تو را می دهم، بیا جلو ای بدجنس.» تا خروس آمد چون و چرا بگوید، کله اش را گرفت و کند. بعد رو کرد به مرغابی و گفت: «تو هم کم تر از خروس نیستی، کارهای زشت او را می کنی، آب را هم گل آلود و خراب می کنی بیا جلو! تا تو را هم پاداش بدهم.» کله ی مرغابی را هم کند.

نوبت رسید به شانه به سر، گفت: «ای شانه به سر! کی مرده که تو عزیز شده ای؟» شانه به سر گفت: «من پیک حضرت سلیمانم و عزیز کرده ی آن بزرگوارم.» گفت: «این حرف ها را بگذار کنار. آن روزی که سلیمان با تو کار داشت و از بی آبی در زحمت بود و دنبال تو فرستاد، تو چشم چرانی می کردی، به سراغ بلقیس به شهر سبا رفته بودی و برای سلیمان تکه گرفتی، مگر سلیمان زن نداشت یا مال و دارایی نداشت که همه ی مردم را تشنه گذاشتی و رفتی برای سلیمان زن خوشگل و دارا پیدا کنی؟ مگر تو این کاره ای، تو را هم باید پاداش بدهم.» شانه به سر را هم گرفت.

شانه به سر همین طور که در دهن روباه بود گفت: «ای روباه از خوردن من شکمی از تو سیر نمی شود، من می خواهم دو سه کلمه با تو حرف بزنم اگر فرمان می دهی بگویم.» روباه گفت: «زودباش بگو ببینم چه می خواهی بگویی.» تا این حرف را زد شانه به سر از دهنش افتاد، فوری پرید به طرف بیرون غار.

بعضی ها گفته اند: هدهد گفت: «من عزیز کرده ی سلیمان هستم هر جا که کارش گیر می کرد دنبال من می فرستاد و این تاجی را هم که می بینی بر بالای سر من است سلیمان با دست خودش به سرم گذاشت و اگر باور نداری من بروم مرغ و خروس های صحرایی را بیاورم تا آن ها گواهی بدهند و تو بدانی من دروغ گو نیستم.» روباه به طمع اینکه شاید این چندتا مرغ و خروس صحرایی را بیاورد گفت: «برو آن ها را بیار.»

هدهد از غار بیرون آمد و رو به بیابان پرواز کرد، میان دشت دید یک دسته سوار دارند می آیند و جلودارشان هم یک جوان یلی است، پرسید: «شما کجا می روید، در این دشت دنبال چه می گردید؟»

همچنین بخوانید:

قصه آموزنده بابک و سوت جادویی برای کودکان

بابک با سوت جدیدش تجربه های متفاوتی را در مکان های مختلف می آزماید و در نهایت یاد می گیرد که چگونه و کجا سوت بزند.

جلودارشان گفت: «خواهر من که دختر پادشاه باشد بیمار است پزشک گفته است، درمان این درد، دل خرگوش و زهره ی روباه پیر است. دل خرگوش را پیدا کردیم، حالا دنبال زهره ی روباه می گردیم.» شانه به سر گفت: «آن هم پهلوی من است، بیایید تا من روباه پیر را به شما نشان بدهم.» شانه به سر از جلو و سوارها از عقب آمدند تا به در لانه روباه رسیدند، شانه به سر فریاد کرد: «ای روباه! بیا بیرون و گواهی گواه های مرا گوش کن.»

بعضی ها گفته اند شانه به سر گفت: «ای روباه چون درباره ی من خوبی کردی و مرا آزاد کردی من هم آمدم تا به تو خبر بدهم که پسر پادشاه با یک دسته سوار دنبال تو می گردند که زهره ات را درآوردند، پاشو تا آن ها نیامده اند فرار کن» روباه دست پاچه شد، از لانه بیرون آمد که بگریزد:

تا روباه بیرون آمد پسر پادشاه تیر را به چله ی کمان گذاشت و روباه را هدف گرفت، زدش و شکمش را درید و زهره اش را برای درمان خواهرش برد و از این راه جانورهای آن دور و بر را از شر روباه پیر آسوده کرد.

قصه ما به سر رسید کلاغه به خانه اش نرسید.