در دل روستای کمجان ، جایی در کنار تالابی روزگاری سرسبز در استان فارس، مردی به نام سیروس زارع سالهاست که در برابر فراموشی طبیعت ایستاده است.
او که از نسل کشاورزان و دامداران این سرزمین است، از کودکی با صدای پرندگان و بوی برنج تازه دم در برنجکوبیهای خانوادگی بزرگ شده.
اما از اواسط دهه ۱۳۸۰، با گسترش خشکسالی، تغییرات اقلیمی، و سوء مدیریت منابع آبی، آن تالاب زیبا به زمینی بایر و ترکخورده بدل شد.
شغل سنتی خانوادهاش از رونق افتاد و پرندگان مهاجر دیگر بازنگشتند. اما سیروس زارع تسلیم نشد.
با اتکا به همت و باور مردمی که همچنان به خاک خود وفادار بودند، او قدم به قدم، بیادعا، زندگیاش را وقف بازگرداندن حیات به این زیستگاه کرد. امروز، پس از ۱۷ سال تلاش شبانهروزی، تالاب جان گرفته است: نزدیک به ۱۳۵ گونه پرنده (از جمله پرندگان نادر)، ۲۵ گونه پستاندار و بیش از ۶۰ گونه گیاهی دوباره به این سرزمین بازگشتهاند.