در این روزها، خیابانهای این شهر تاریخی، میزبان دستههای عزاداری عاشورای حسینی است که با گامهای استوار و دلهای پرشور، به سوی مقصد عشق حرکت میکنند. دهه نودیها و دهه هشتادیها، جوانانی که آیندهسازان این مرز و بوماند، با پای برهنه در این مسیر گام برمیدارند. تشنگی و گرمای هوا، همچون آتشی که بر جان میسوزد، نتوانسته است عزمی را که در دل این جوانان شعلهور است، خاموش کند.
لالجین در این روزها، همچون بوم نقاشی است که با رنگهای عشق و ایمان تزیین شده است. صدای طبلها و سنجها، همچون ضربان قلبی است که در سینههای عاشقان میتپد و نوای حزنانگیز نوحهها، همچون نسیمی دلانگیز، در فضای شهر پیچیده است.
کودکان کوچکتر، با چهرههایی معصوم و نگاههایی پر از کنجکاوی، پشت ماشینها سوار شده بودند و با دستان کوچکشان به جمعیت سلام میکردند. آنها نیز، به سهم خود، در این دریای عشق و ارادت شناور بودند و با لبخندهای کودکانهشان به این مراسم جلوهای خاص میبخشیدند.
در این میان، سفالگران لالجین، همچون هنرمندانی که با دستانی هنرمندانه، خاک را به هنر بدل میکنند، با دلی آکنده از عشق حسینی، در این مراسم شرکت میکنند و با هر ضربهای که بر سفال میزنند، گویی ضربهای بر قلب تاریخ مینوازند.
این روزها، لالجین نه تنها شهر سفال، بلکه شهر عشق و ارادت است؛ جایی که نسلهای جوان، با پای برهنه و دلی پر از عشق، در مسیر حسین (ع) گام برمیدارند و با هر قدم، پیامی از ایمان و وفاداری را به جهانیان مخابره میکنند.