کتاب سپلشت مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه نوشته بهرام حیدری، نویسنده و داستان‌نویس معاصر ایرانی است که بیشتر آثارش به زندگی مردم جنوب ایران و طبقات فرودست جامعه می‌پردازد. فضای داستان‌های این مجموعه اغلب در روستاها و مناطق گرم و محروم شکل می‌گیرد و سرشار از واژگان بومی و تصاویر زنده از طبیعت، فقر، رنج و تقابل انسان با شرایط دشوار زیستی است.
زبان حیدری در این داستان‌ها فشرده، موجز و در عین حال شاعرانه است و نوعی از رئالیسم اجتماعی را با لحنی بومی و گاه سمبلیک تلفیق می‌کند. داستان‌های سپلشت نه‌تنها بازتابی از رنج‌های مادی شخصیت‌هایش هستند، بلکه نشان‌دهنده نوعی خشم خاموش و نگاه انتقادی به ساختارهای اجتماعی و فرهنگی‌اند.
این مجموعه از نمونه‌های مهم داستان‌نویسی جنوب ایران به شمار می‌رود و از نظر سبک و فضا، نزدیکی‌هایی با آثار نویسندگانی چون احمد محمود و ناصر تقوایی دارد، هرچند زبان و فرم روایی خاص حیدری، آثارش را متمایز می‌سازد.
زبان حیدری در این داستان‌ها فشرده، موجز و در عین حال شاعرانه است و نوعی از رئالیسم اجتماعی را با لحنی بومی و گاه سمبلیک تلفیق می‌کند. داستان‌های سپلشت نه‌تنها بازتابی از رنج‌های مادی شخصیت‌هایش هستند، بلکه نشان‌دهنده نوعی خشم خاموش و نگاه انتقادی به ساختارهای اجتماعی و فرهنگی‌اند.
این مجموعه از نمونه‌های مهم داستان‌نویسی جنوب ایران به شمار می‌رود و از نظر سبک و فضا، نزدیکی‌هایی با آثار نویسندگانی چون احمد محمود و ناصر تقوایی دارد، هرچند زبان و فرم روایی خاص حیدری، آثارش را متمایز می‌سازد.
