«شام کفتار و چاشت پلنگ» داستانِ بلندی از بهرام حیدری است که در امتداد جهانِ اقلیمیِ جنوب در آثار او شکل می‌گیرد: روایتی واقع‌گرا و تلخ‌مزه درباره زیستِ مردم حاشیه، با تکیه بر زبان و ضرب‌المثل‌های بومی، ریتم روایت شفاهی و پرداختن به نسبتِ قدرت، فقر و بقا در زیست‌جهان عشایری/روستایی و نفتیِ جنوب.
این اثر از نظر لحن و فضا، همان حساسیت همیشگی حیدری به اقلیم، طبقات فرودست و تنش‌های سنت/مدرنیته را دنبال می‌کند و برای خواننده‌ای که ادبیات اجتماعیِ منطقه‌ای ایران و نثر آهنگین با بافت واژگانی محلی را دوست دارد، نمونه‌ای سنجیده از کارنامه او به شمار می‌آید.
این اثر از نظر لحن و فضا، همان حساسیت همیشگی حیدری به اقلیم، طبقات فرودست و تنش‌های سنت/مدرنیته را دنبال می‌کند و برای خواننده‌ای که ادبیات اجتماعیِ منطقه‌ای ایران و نثر آهنگین با بافت واژگانی محلی را دوست دارد، نمونه‌ای سنجیده از کارنامه او به شمار می‌آید.
