گسسته

ثنا فرزانه را می‌توان در امتداد جریان شعر سپید معاصر دید، اما او برخلاف شاملو (شکوه)، سپهری (معنویت)، و فروغ (عصیان)، بیشتر بر «شکاف» و «جدایی»‌های عاطفی و اجتماعی تمرکز دارد. زبان او ساده‌تر و نزدیک‌تر به مخاطب عام است. دغدغه اصلی او بیشتر بازتاب زیست فردی نسل امروز در شهر و روابط انسانی است.

بخشی از شعر چشم باران:
بوی بهشت می‌آید
نکند تو آمده‌ای؟
باید بگیرم خبری
شاید تو راه راه آمده‌ای
برق چشمانت را
به وقت دیدارت دیدی؟
به والله که همه را جز من دیدی
سردی زمستان نبود در شان تو
خوشا به حال بهار
که تو با آن آمده‌ای...